มีเพื่อนก็ทุกข์ อยู่คนเดียวก็ทุกข์

คือทางเราค่อนข้างจะเป็นคนน่าเบื่อ อ่อนไหวง่าย และเป็นคนไม่ตามเทรนด์ หรือรู้อะไรที่คนในวัยเดียวกันเขาฮิตกัน
แล้วเพราะไม่รู้ และก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นก็เลยทำให้สนกับอพเพื่อนยากพอสมเแต่เราดันเป็นสายงาเรื่องทีที่คุยกับเพื่อนก็จะมีแค่งานๆๆ
บางทีก็รู้ว่าตัวเองน่าเบื่อนะ แต่ไม่รู้จะคุยกับคนอื่นยังไงอ่ะ ก็ไม่รุ้อ่ะ ถ้าจะไปหาข้อมูลมาคุยเล่นเฉยๆ มันก็ดูจะฝืนไปหน่อย

และบางทีเพื่อนมักจะไปทางบันเทิงมากกว่างานด้วย
กลายเป็นว่าถ้าเราไม่พูดเรื่องงาน งานกลุ่มก็ไม่เดิน
ภาพจำเราตอนนี้คือเหมือนหุ่นยนต์ที่ทำงานให้คนอื่น ตามงานนั้นตามงานนี้ที่เป็นงานกลุ่มอ่ะ

มันรุ้สึกเข้ากันไม่ได้ แต่ก้ไปไหนไม่ได้
เขาทำเหมือนแคร์เรา แต่พอเราเหนื่อยที่ต้องหาเรื่องอื่นคุยกับเพื่อนสุดท้ายมันไม่มีเรื่อ่องคุยอะตก็ไม่มีคใครคุยกับเราแล้วจริงๆยกเว้นเรื่องงานเลยอ่ะ

มันแบบ มีเพื่อนเหมือนไม่มีฟีลนั้น ไม่รุ้จะระบายที่ไหนแล้วอ่ะ

ถ้าเราอยู่ตัวคนเดียวได้ก็คงทำไปแล้ว แต่ตัวเราทำแบบนั้นไม่ได้ ยอมรับว่าอยู่คนเดียวแล้วเหงา แล้วเหมือนจะตาย อยู่คนเดียวร้องไห้ตลอดเวลา แต่พอตอนนี้รู้สึกโดดเดี่ยวกลางเพื่อนที่มีอยู่เป็นสิบกว่าคนอ่ะ มันเหมือนจะร้องไห้ให้ทุกคนเห็นทั้งที่เหตุผลไร้สาระมาก กยังฝับทอังบมองว่าาแปลกเลยอ่ะ ว่าร้องทำไมอะ แต่มันทนไม่ไหวแล้ว