เมื่อ "ความสงสาร" กลายเป็น "หนี้" ... ต้องรับมือยังไงเมื่อเพื่อนยืมเงินไปแล้วไม่คืน แต่โพสต์สตอรี่กินหรูอยู่สบาย?

วันนี้ขออนุญาตใช้พื้นที่ตรงนี้ระบายและขอคำปรึกษาเรื่องที่เชื่อว่าหลายคนต้องเคยเจอ นั่นคือเรื่อง "เพื่อนยืมเงิน" ครับ
มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจริงๆ ครับ ตอนเขามาขอยืม เราเห็นเขาเดือดร้อน มีปัญหาชีวิตสารพัด เราก็ใจอ่อนให้ยืมไป (ทั้งที่เงินก้อนนั้นเราก็ต้องประหยัดเหมือนกัน) แต่พอถึงเวลานัดคืน นอกจากจะเงียบหายแล้ว พอเราเข้าไปดูโซเชียล เขายังใช้ชีวิตดีกว่าเราอีกครับ!

ตอนยืม "เหมือนจะตาย" ตอนคืน "หายสาบสูญ"
ตอนมาขอมือไม้สั่น เหตุผลร้อยแปด ทั้งค่าเทอมลูก ค่าซ่อมรถ ค่ารักษาพยาบาล... แต่พอผ่านไป 3 เดือน เราทักไปถามคำเดียว กลับกลายเป็นว่าเราเป็นฝ่ายผิดที่ไปทวงซะอย่างนั้น หรือที่เจ็บกว่าคือ "อ่านไม่ตอบ"

เจ็บที่สุดคือเห็นเขา "ใช้ชีวิตหรู"
ในขณะที่เรากินข้าวแกงเพื่อเก็บเงินส่วนที่หายไปคืนเข้าบัญชี แต่เพื่อนคนเดิมกลับโพสต์รูปลงไอจี ทั้งไปคาเฟ่เปิดใหม่ ซื้อรองเท้าคู่ใหม่ หรือไปเที่ยวต่างจังหวัด... มันทำให้เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า "ความหวังดีของเรามีค่าแค่ไหน?"

จะทวงก็อาย จะปล่อยไปก็เสียดายเงิน
หลายครั้งที่เราไม่กล้าทวงเพราะกลัวเสียเพื่อน หรือกลัวโดนมองว่า "งก" กับเรื่องแค่นี้ แต่ในยุคที่ค่าครองชีพปี 2026 สูงขนาดนี้ เงินทุกบาทมันมีค่าต่อครอบครัวเราจริงๆ ครับ

บทเรียนที่ผมได้รับ:
กฎการให้ยืม: "ให้ยืมแค่จำนวนที่เราพร้อมจะเสียฟรี" ถ้าเงินก้อนนั้นจำเป็นกับชีวิตเรามาก ห้ามให้ยืมเด็ดขาดครับ
ปฏิเสธให้เป็น: การบอกว่า "เราก็ช็อตเหมือนกัน" ไม่ได้แปลว่าเราแล้งน้ำใจ แต่มันคือการรักษาความปลอดภัยให้ตัวเองครับ
มิตรภาพที่แลกด้วยเงิน: ถ้าเพื่อนเลิกคบเราเพียงเพราะเราไม่มีเงินให้ยืม หรือเพราะเราทวงเงินที่เขาติดไว้... บางทีนั่นอาจเป็นคำตอบแล้วครับว่าเขาไม่ใช่เพื่อนที่ควรมีอยู่ในชีวิต

"การช่วยคนอื่นเป็นเรื่องดีครับ แต่ต้องไม่เบียดเบียนลมหายใจของตัวเอง"
เพื่อนๆ ในห้องนี้จัดการยังไงกับ "เพื่อนที่ยืมเงินแล้วไม่คืน" บ้างครับ? มีวิธีทวงแบบนุ่มนวลแต่ได้ผล หรือมีวิธีทำใจยังไง มาแชร์ประสบการณ์กันหน่อยครับ