ครอบครัว

คือช่วอจะเรียนวนนจบละค่ะกำลังจะไปมหาลัยเราทนกับครอบครัวมานานมากแต่คนที่เราไม่สบายใจมที่สุดดทคือแม่ของเราเค่ะเราเปรู้สึกไม่ค่อยสนิทกับแม่เลยอาจจเพราะโดนเลี้ยงดูมากับตายายตั้งแต่เด็กๆแต่พอโตขึ้นแม่ก็พามาอยด้วยตอนแรกเราไม่อยากมาเพราะผูกพันกับตายายมากๆแต่ที่มาเพราะยายบอกทำเพื่ออนาคตเราเองเราเลยจำใจมาค่ะหลังจากมาเราสรู้สึกสุขภาพจิตเราแย่ลงเรื่อยๆเราโดนกดดันมาโดนตลอดจากแม่แทบจะไม่ได้ยินคำชมคำยินดีจากเค้าเลยเราเป็นคนไม่มีพ่อค่ะตอนนี้แม่ก็มีสามีใหม่เราก็อยู่กับพ่อเลี้ยงแกก็ดีกับเรานะคะดมากเลยแหละต่างจากแม่เราที่ชอบด่าว่าเรามากแกคอยบอกกับเราตลอดค่ะว่าถ้ามีครอบครัวอเป็นแบบแม่เธอนะเพราะแม่ชอบตะคอกตะโกนว่าเราตลอดด้วยคำหยาบคายเราได้ยินทุกวันจนใกล้จะเรียนจบเราอดทนมากที่จะอยู่กับเค้าเราคิดอยว่าถ้าปิดเทอมเมื่อไหร่จะหางานทำเก็บเงินและย้ายไปอยู่หอที่มหาลัยค่ะเราเหนื่อยมากที่ต้องมารองรับอารมณ์แม่ทุกๆวันแม่ก็ชอบบ่นว่าทำไมเราอยู่แต่ในห้องแต่เค้ไก็คิดเลยว่าเค้าคือต้นเหตุที่ทำให้เราเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องตลอดเกือบทั้งวันเพราะเวลาเราออกจากห้อไปเจอหน้าเค้าทีไรเค้าก็จะเริ่มด่าเริ่มว่าเราทันทีมันทำให้เรารู้สึกไม่โอเคมากๆที่แค่ดอยู่เฉยๆก็โดนว่าเค้าติเราทุกอย่างเค้าราไม่กล้าพูดอังกฤษต่อหน้าแม่เพราะเค้าจะติตลอดพูดได้แค่นี้อย่าพูดเรางงมากว่าอยากให้เราเก่งภาษาแต่ติดเราทุกครั้งที่พูดคือเค้าต้องการอะไรเรามีน้องแต่แม่เราก็ชมน้องทุกอย่างเราเลยแอบคิดว่าเค้าน่าจะมีเราตอนที่เค้าไม่พร้อมแต่พอน้องคือตอนนี้เค้าพร้อททุกอย่างส่งเรียนรรอินเตอร์ต่างกับเราตอนแรกที่ย้ายมาพ่อเลี้ยงจะส่งเราไปเรียนอินเตอร์เหมือนกันแต่แม่ห้ามไว้เเละบอกเราคงไม่ได้ภาษาหรอกอันนี้เราอึ้งว่าทำไมเค้าคิดงั้นเราก็ลูกเค้านะเค้าไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เราเลยค่ะพูดแค่ว่าไม่ต้องต่อก็ได้มั้งมหาลัยออกมาเต้นกินรำกินเหอะละก็ขำคือเราทั้งอึ้งทั้งโกรธว่าทำไมเค้าต้องพูดแบบนี้มันเลยเป็นอีกเหตุผลที่เราอยากรีบเรียนรีบจบละมาหางานทำมากๆเลยค่ะ🥹