คิดถึงหมาและรู้สึกผิดที่พ่อแม่เอาไปปล่อยตั้งแต่เราอายุ14 ปัจจุบันเราอายุ32
บางคืนก็ฉุดคิดขึ้นมาบ่อยมากๆจนนอนไม่หลับเพราะคิดถึง รู้สึกผิดมากกับหมาตัวนี้ที่ตอนยังเด็กไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้
เรื่องมีอยู่ว่าเรามีหมาตัวนึง เป็นหมาพันธุ์ขนาดกลางๆ พ่อเราเอามาให้และเลี้ยงมาตั้งแต่2-3เดือน จนเข้าปีที่2 ทางบ้านมีปัญหาต้องย้ายออกจากบ้านเพราะเป็นบ้านของตายายตอนแรกคิดว่าเขาจะไม่กลับมากรุงเทพแล้วสรุปเขาจะกลับมาอยู่ที่บ้าน ครอบครัวเราเลยต้องย้ายออก ตอนนั้นจำได้ว่า ยังไม่เอาเจ้าหมาน้อยไปด้วย ฝากไว้บ้านตายายก่อน แต่พอเรากลับมาอีกทีคือเจ้าหมาน้อยนั้นโดนให้ออกมาอยู่หน้าบ้านริมถนนตอนนั้นที่เจอคือโดนรถชนแล้วมานอนอยู่หน้าบ้านขามีแผลลึก พอเห็นเราน้องดีใจมากจนลืมเจ็บ เราไม่รู้จะทำยังไงเลยเอาเงินค่าที่ไปโรงเรียนไปซื้อยามาทำแผลให้ จนเวลาผ่านไปน้องก็ยังโดนปล่อยไว้หน้าบ้าน เราพยายามบอกพ่อแม่แล้วแต่ไม่มีใครฟังเสียงของเราเลย จนมาถึงวันหนึ่งตาทะเลาะกับแม่บอกให้เอาหมาไปได้แล้วไม่มีใครดูให้นะบลาๆ
สุดท้ายพ่อก็เอาไปปล่อยที่บ้านร้างถัดไปอีกซอย ตอนนั้นเราทั้งร้องไห้ทั้งเครียดแต่ก็ไม่มีใครฟังใครสนใจอยู่ดี เวลาก็ล่วงเลยผ่านไป
เช้าของวันหนึ่งเรากำลังไปโรงเรียนเดินออกจากห้องแถวไปหน้าปากซอย เกือบๆถึงป้ายรถเมล์แล้ว อยู่ดีๆ มีหมาตัวนึงวิ่งมากระโจนใส่กระโปรงนักเรียนเปอะเลอะไปหมด เราก็มองและใช่จำได้หมาน้อยที่พ่อเอาไปปล่อย ตอนแรกเราไม่รู้นะว่าพ่อเอาไปปล่อยไหนแต่ที่รู้มาถามทีหลัง พอทีนี้เราก็เลยเดินกลับมาที่ห้องแถวหมาน้อยก็เดินตามมาติดๆ พอมาถึงห้องแถว เราก็เลยบอกแม่ว่าอยู่ดีๆก็วิ่งมาจากไหนไม่รู้ เราบอกให้แม่หาข้าวให้น้องด้วยแล้วเราก็ไปโรงเรียน
ปรากฎว่าเรากลับมาจากโรงเรียนไม่เจอน้องแล้ว ทำให้เราเสียใจและใจหายอีกครั้ง ถามพ่อแม่บอกว่าไม่รู้ว่าหายไปตอนไหนให้กินข้าวกลับมาอีกทีก็ไม่เจอแล้ว
แต่เราคิดในใจว่าพ่อต้องเอาไปปล่อยไกลกว่าเดิมแน่ๆ เวลาก็ผ่านไป2-3ปี เราขึ้นปวช. ตอนนี้เริ่มโตเริ่มออกความเห็นได้แล้ว เรายังคิดถึงอยู่ตลอดรู้สึกผิดตลอดไป เลยตัดสินใจไปตามหาน้องอยู่เป็นอาทิตย์ที่วัดใกล้บ้าน ที่เดิมที่บ้านร้างก็ไม่เจอตามถนนหนทางก็ไม่มี พยายามเรียกชื่อก็ไม่เป็นผล ถ้าเจอจะจำได้แม่นเพราะเขามีเอกลักษณ์หลายอย่างฟันล่างจะเหยินออกมา สีขาวน้ำตาลตัวเตี้ย
สุดท้ายเราก็ไม่เจอ ทุกวันนี้ทรมานกับความคิดถึงความรู้สึกผิด พอเริ่มโตเรายิ่งทรมานพยายามนึกรายละเอียดต่างๆเพื่อหาคนวาดภาพเหมือนเพื่อจะได้เห็นหน้าน้องอีกสักครั้ง
จนถึงวันนี้พ่อแม่ไม่เคยรู้เลยว่าเราทรมานกับความรู้สึกนี้มาก ตอนนี้เราเลี้ยงหมา5ตัว เพราะซื้อบ้านเป็นของตัวเองแล้วไม่มีใครมาไล่เราออกจากบ้านได้ ขอบคุณสำหรับพื้นที่ระบายค่ะ อาจจะรวบรัดตัดตอนไปหน่อยเพราะมันนานมากๆแล้วรายละเอียดไม่เยอะ แต่เรารักและคิดถึงเสมอย้อนคิดทุกวันๆ
จัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงกับสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์