เเม่ด่าเเรงเเล้วควบคุมอารมณ์ไม่ได้เราที่เป็นลูกควรรู้สึกยังไง

ผมอยู่อยู่ชั้น ม.5 ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ ผมจะขอกล่าวสั้นๆเกี่ยวกับประวัตินะครับ คือ ผมมีเเม่ที่เป็นเสาหลักของครอบครัวหาเลี้ยงชีพ ให้ผมกับพี่อีกคนที่เรียนมหาลัย ทีนี้ปัญหามันไม่มีหรอกครับ ถ้าเเม่ผมเค้ารู้จักคิดเเละควบคุมอารมณ์ได้ เหตุมันเกิดจากที่มีวันนึงผมเรียนหนังสือปกติผมก็กลับบ้านมา18.00-19.00 เป็นเวลาที่ผมจะถึงบ้าน เพราะว่าผมต้องขับรถเเละก็ต้องไปต่อรถตู้อีกทำให้กว่าจะถึงบ้านก็มืดๆค่ำๆเอามากๆ เเละโรงเรียนผมก็อยู่ไกลจะทำอะไรก็ต้องพึ่งพาตนเองทั้งนั้น ซึ่งปกติเเม่ผมเค้าเป็นคนที่ด่าเเรงเป็นทุนเดิมอยู่เเล้วครับ เกิดจากยายผมที่เเต่ก่อนเค้าก็อาจจะเคยสอนลูกๆของเค้ามาเเบบนี้ครับเลี้ยงดูด้วยคำด่ามาเสมอ ทีนี้ก็อาจจะตกทอดมาสู่รุ่นเเม่ผมที่มาด่าผมอยู่ตลอดทุกวัน ผมรู้ดีตั้งเเต่ตอนเด็กเเล้วครับว่า เเม่ผมเค้าชอบด่าเเล้วเวลาด่าก็จะเเรงมากๆซึ่งเเต่ก่อนผมอยู่กับพ่อพ่อเค้าก็จะบอกว่าถ้าเเม่เค้าด่าให้ทำหูทวนลมไปอย่าเอาคำอะไรมาใส่ใจใช่ครับปกติผมก็ทำเเบบนั้นเเหละเเต่พอเวลาผ่านไปคือบางทีผมก็ไม่เข้าใจในเหตุผลของเเม่ของผมเหมือนกันครับ บางทีเค้าก็ด่าโดยเหตุเล็กน้อยเท่านั้นเเละยังมาสอนผมอีกว่าจะพูพอะไรให้นึกถึงจิตใจของคนฟังด้วยซึ่งมันดูขัดกับการกระทำของเค้ามากเลยครับ ทีนี้ก็าีวันนึงผมก็กลับมาจากโรงเรียนเเต่ทุกวันผมจะต้องเลี้ยงหมา4ตัวเเล้ววันนั้นผมกลับมา1ทุ่มกว่าๆก่ะว่าจะขอนั่งพักเเปปนึ่งเเล้วจะไปเลี้ยงหมาทีนี้ผมก็ดูโทรศัพท์ได้สักพักนึงก่อนที่เเม่ผมจะเคาะหน้าต่างเเละก็ตะโกนด่าผมออกมาเลยว่าเมื่อไหร่จะออกมาเลี้ยงหมา รอดูตั้งนานเเล้ว ผมก็เลยงง ก็เลยรีบออกไปเลี้ยงครับเเต่ทีนี้เค้าก็เหมือนจะอารมณ์ไม่ดีก็เลยด่าผมไปชุดใหญ่เลยครับผมก็พยาวามเถียงนะครับว่า ทำไมไม่มาเรียกดีๆทำไมไม่บอกงี้ครับ เค้าก็เลยเภียงผมเลยครับว่าเดี่ยวนี้กล้าเถียงเหรอ เอาตัวเองให้รอดก่อนค่อยมาเถียงนะ เงินทุกบาทก็มาจากเค้า ผมก็พูดอะไรไม่ได้ครับ จนเค้าก็ด่าผมจนเสร้จนั่นเเหละ ซึ่งตอนนั้นผมก็คิดในใจนะครับว่าอยากให้เเม่ผมเค้ารู้ตัวเองบ้างว่าพูดอะไรออกมาบ้างไม่ได้เคยคิดถึงคนฟังเลยด้วยซ้ำเค้าไม่พูดคำว่าขอโทษเลยสักครั้งครับ ผมเเค่อยากจะลองดูว่าเค้าจะพูดมันออกมามั้ย ผมก็เลยเลือกที่จะคุยกับเค้าเท่าที่จำเป็นเเบบพูดเบาๆเงียบกับเค้าพยาวามให้เค้ารู้ว่าทำไมเราถึงพูดเบา จนวันนึงพี่ผมกลับมาจากมหาลัยเเม่ผมก็พาไปคาเฟ่ครับเเต่เค้าก็มาสอนผมว่าพูดอะไรให้นึกถึงคนฟังเพราะว่าตอนนั้นผมพยายามไม่คุยกับเค้าเท่าที่ทำได้ครับ เเล้วก็ด่าผมว่าผมพูเกวนตีนถ้าเค้าเป็นผู้ชายเค้ากระทืบผมตายไปเเล้ว ผมก็งงเเล้วก็สงสัยว่ากวนตีนยังไงตอนนั้นผมพูดได้ยินชัดด้วยนะครับเค้าก็บอกว่าผมพูดห้วนๆวอนตีนมาก ทีนี้ก็มาถึงวันนัครับเเม่เค้าโอนเงินมาให้ผม1พันให้ผมซื้อกับข้าวจากตลาดกับไข่เเล้วคือตอนนั้นเเม่ผมก็ไม่ได้บอกว่าให้กดเงินมาด้วย ผมก็เลยซื้อของปกติเเต่ไม่ได้กดเงินมาให้เค้า
พอถึงบ้านเเม่ผมก็ถามถึงเงินที่คิดว่าจะกดมา เเต่ผมไม่ได้กดมาให้ครับ ผมก็เลยพูดว่าเดี่ยวไปเเลกร้านค้าให้ทีนี้เค้าก็เหมือนไม่ได้ยินผมก็พูดไปหลายรอบเเล้วเเต่เหมือนว่าเค้าจะล้างรถอยู่ตอนนั้นก็ถามผมเเล้วถามผมอีกผมก็ตอบไปนะครับจนเค้าก็อารมณ์เสียขึ้นมา ก็มาด่าผมครับคือปกติผมจะไม่ได้อะไรเเต่รอบนี้คือเค้าด่าเเรงมากๆครับเเบบอย่ามาทำดัจริตพูดเสียงเบาๆกับเเม่นะกูเเม่นะงี้ครับ
เเล้วก็บอกว่าถ้าไม่มีปัญญาดูเเลตัวเองอย่ามาลองดี
ผมก็เคยคิกว่าเค้าเป็นเเม่ของผมนะครับเคยรักเเม่ของผมดีเเต่ตอนนี้ผมเริ่มไม่เข้าใจตัวเองเเล้วครับว่าผมควรจะทำยังไงดีเพราะในชีวิตผมทั้งชีวิต ก็เป็นของเค้ามาโดยตลอดผมไม่เข้าใจเลยครับว่าทำไมเค้าถึงต้องด่าเราเเรงขนาดนั้นด้วยพยายามไม่เก็บมาใส่ใจเเต่คำที่เค้าพูดออกมามันเหมือนกับว่าเค้าไม่ได้เห็นค่าในตัวเราด้วยซ้ำผมควรจะทำยังไงดีครับ สำหรับพี่ผมเค้าอยู่มหาลัยอีกเดียวก็คงจะไปทำงานเเล้วคงไม่ได้เจอเเม่เเต่สำหรับหลังจากที่พี่ไปผมก็ไม่รู่จะระบายให้ใครฟังเลยครับเพราะว่าครอบครัวเรามีเเค่ 3 คน คือ เเม่ ผม พี่ ปกติที่ผมไม่เป็นอะไรเพราะคงจะอยู่กับพี่เล่าให้พี่ผมฟังได้ เเต่ตอนไม่มีพี่ผมก็ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังเลยครับ ผมควรจะทำยังไงดีให้เค้ารู่ว่าผมไม่ชอบหรือผมควรจะลงมือทำอะไรสักอย่างให้เค้ารู้ว่าผมไม่ชอบจริงๆบอกเค้าตรงๆเค้าก็น่าจะด่าผมเค้าไม่เคยคิดจะเข้าใจอะไรเกี่ยวกับผมด้วยซ้ำ ทำงานบ้านให้เค้าเเถบจะทุกอย่าง ทำกับผมราวกับเป็นเเค่วัตถุ เค้ายังเคยด่าให้ผมกับพี่ไปตายเลยครับ เค้าบอกว่า ถ้าไม่มีปมกับพี่ชีวิตเค้าคงจะดีกว่านี้ผมก็ยังไม่เข้าใจเลยครับว่าอารมณ์คนเราจะสามารถพูดคำนั้นออกมาได้เหรอหรือว่าเค้าไม่ได้โมโหเเต่มาจากใจของเค้าจริงๆถ้าเค้าต้องการเเบบนั้นจริงๆผมควรจะหายำปใช่มั้ยครับ ด่าผมว่าทุเรศงี้ ผมควรจะต้องทำยังไงดีครับ เเม่ผมอายุเกือบๆจะ60เเล้ว