เหมือนโลกทั้งใบมันถล่มครืนลงมาเลยครับ ที่ผมมาตั้งกระทู้นี้เพราะผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
เราทะเลาะกัน ต่างคนต่างไม่ฟังกัน มาช็อคตรงแม่บอกกูไม่น่ามีลูกแบบ รู้งี้น่าจะปล่อยให้ตายแต่แรก
ผมเป็นลูกควรรู้สึกยังไงดีครับ
ขออภัยในคำหยาบครับ
ผมสงสัยว่าลูกแบบผมมันยังไงกัน ผมสงสัยว่าที่ผ่านมาความพยายามทุกอย่างแม่ไม่เคยมองเห็นเลยอย่างนั้นหรือ ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวให้ชัดเจนขึ้น และอยากหนีจากบ้านมากกว่าเดิม
ผมรู้สึกว่าตัวตนผมไม่มีค่ากับคนในบ้าน ในขณะที่คนอื่นๆความชอบตรงเพศ ได้รับการอุ้มชูดูแล แม้ทำผิดก็ไม่มีใครว่า
ผมตอนเด็กๆต้องพยายามสองเท่าเพื่อให้แม่ชม พอโตมาทำพลาด เค้าพูดว่าต้องเป็นเด็กดีไม่งั้นไม่รัก ผมลองมาทุกแบบแล้วไม่รู้จุดไหนคือจุดพอดีที่เขาต้องการ
แล้วชีวิตผมที่เหลือจะเอาไงต่อ
เขาบอกให้ผมกลับบ้านไปอยู่เฉยๆไปก่อน
ซึ่งผมอยากเรียนต่อ ยังกู้ กยศ. ทันอยู่
เขาบอกรักผมห่วงอนาคตผม แต่สปอยให้ผมสบายทุกอย่าง แล้วอนาคตผมจะอยู่อย่างไรวันที่เขาไม่อยู่
ผมสับสนมากครับตอนนี้
โดนแม่ด่าว่า ไม่น่าเกิดมาเลย ถ้ารู้ว่าโตมาแล้วเป็นแบบนี้
เราทะเลาะกัน ต่างคนต่างไม่ฟังกัน มาช็อคตรงแม่บอกกูไม่น่ามีลูกแบบ รู้งี้น่าจะปล่อยให้ตายแต่แรก
ผมเป็นลูกควรรู้สึกยังไงดีครับ
ขออภัยในคำหยาบครับ
ผมสงสัยว่าลูกแบบผมมันยังไงกัน ผมสงสัยว่าที่ผ่านมาความพยายามทุกอย่างแม่ไม่เคยมองเห็นเลยอย่างนั้นหรือ ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวให้ชัดเจนขึ้น และอยากหนีจากบ้านมากกว่าเดิม
ผมรู้สึกว่าตัวตนผมไม่มีค่ากับคนในบ้าน ในขณะที่คนอื่นๆความชอบตรงเพศ ได้รับการอุ้มชูดูแล แม้ทำผิดก็ไม่มีใครว่า
ผมตอนเด็กๆต้องพยายามสองเท่าเพื่อให้แม่ชม พอโตมาทำพลาด เค้าพูดว่าต้องเป็นเด็กดีไม่งั้นไม่รัก ผมลองมาทุกแบบแล้วไม่รู้จุดไหนคือจุดพอดีที่เขาต้องการ
แล้วชีวิตผมที่เหลือจะเอาไงต่อ
เขาบอกให้ผมกลับบ้านไปอยู่เฉยๆไปก่อน
ซึ่งผมอยากเรียนต่อ ยังกู้ กยศ. ทันอยู่
เขาบอกรักผมห่วงอนาคตผม แต่สปอยให้ผมสบายทุกอย่าง แล้วอนาคตผมจะอยู่อย่างไรวันที่เขาไม่อยู่
ผมสับสนมากครับตอนนี้