เรารู้สึกไม่มีค่าเลยแม้กระทั่งลูกตัวเอง

เราเป็นแม่บ้าน เราเป็นโรคซึมเศร้า เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่กินเงินกงสีจากการทำสวนทุเรียนที่เป็นธุรกิจครอบครัว เราไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ทั้งค่าปนะกันชีวิตของเราและของลูก ค่าเทอมค่าน้ำมันรถแม้กระทั่งรถเราก้อมีใช้ การใช้ชีวิตประจำวันข้าวของเครื่องใช้การกินการอยู่คือจากกงสีหมดทุกอย่าง เรามีแม่บ้านต่างด้าว2คนที่ถูกกฎหมาย ถามว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าได้อย่างไร มันคงสะสมจากการตั้งท้องคนเดียวไม่มีพ่อเด็กช่วยรับผิดชอบใดๆสักอย่าง พ่อเค้าไม่ต้องการเด็ก แต่เราทำแท้งไม่ได้จริงๆไม่เคยคิดทำ คลอดมาก้อเลี้ยงเอง จากสายตาญาติที่กดดันเราไม่สามารถออกไปจากบ้านได้ตั้งแต่ตั้งคลอดน้องจนน้องอายุสองขวบเราถึงได้เอาน้องออกไปเจอบรรดาญาติๆบ้าง เราเองก้อทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุดแล้ว จนน้องสามขวบ น้ำหนักเราลงทีเดียว13โล เราคิดว่าอาจจะเป็นโรคร้าย ไปหาหมอตรวจไม่พบจึงไปพบจิตแพทย์ ใช่..เราเป็นซึมเศร้า กว่สจะปรับตัวกับยาได้เป็นปีๆ เราเปลี่ยนสามโรงพยาบาล ตอนนี้รู้สึกคงที่มากขึ้น แต่คนในครอบครัวบอกเราไม่ทำอะไรพูดทำนองว่าเป็นภาระให้ที่บ้าน ทั้งๆที่เราพยายามแล้ว เราทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ในบ้าน แต่ไม่มีใครเห็น เราทำงานที่ไม่เห็นผลประโยชน์โดยประจัก เราเก็บบ้านซักผ้ารีดผ้าไหนจะเรื่องลูกไปโรงเรียนกลับมาต้องเรียนพิเศษออนไลน์อีก นอนไม่เกินสามทุ่มตีห้ากว่าๆก้อต้องตื่นแล้วเตรียมตัวลูกไปโรงเรียน เราอยากให้ถึงทุ่มครึ่งเร็วๆรั่นคือเวลากินยาของเรา เวลาที่จะไม่ต้องรับรู้อะไรไปถึงเช้าอีกวัน ทำยังไงจะดูมีค่าบ้างในสายตาคนในบ้าน เหนื่อยแล้วนะ สู้กับจิดใจตัวเองแล้วต้องสู้กับคนในครอบครัวอีก