ฉันเชื่อว่าสัตว์เลี้ยงสามารถเลือกวันและเวลาที่จะจากไปได้ด้วยตัวเอง
ไม่ใช่เพราะใครสอนให้เชื่อ แต่เพราะฉันได้พบเจอกับตัวเอง
นุ่น เป็นหมาจรที่ฉันและเพื่อนบังเอิญพาไปรักษาจากโรคพยาธิเม็ดเลือด
ใช้เวลารักษาอยู่นานและค่าใช้จ่ายไม่น้อย แต่เมื่อเขารอด เราก็ตัดสินใจรับเขามาเป็นสมาชิกในบ้าน
จากวันนั้น นุ่นก็อยู่กับเรามาตลอด ในฐานะหมาที่ดีมาก ๆ ตัวหนึ่ง
กลางปี 2568 นุ่นเริ่มป่วย ตรวจพบว่าติดเชื้อและค่าไตสูง
เราพาเขารักษา ให้น้ำเกลือ คุมอาหาร จนค่าไตกลับมาปกติ
เราคิดว่าทุกอย่างน่าจะผ่านไปได้อีกครั้ง
แต่ปลายปี อาการของนุ่นทรุดลง ค่าไตและค่าตับสูง
แม้จะให้น้ำเกลือทุกวัน แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น
เขาอ่อนแรง กินน้อย และเดินแทบไม่ไหว
หมอบอกให้เรา “เผื่อใจไว้” เพราะนุ่นอายุมากแล้ว
ช่วงนั้น (22 ธค) เป็นช่วงเดียวของปีที่เราทั้งสองคนได้หยุดทำงานอยู่บ้านได้พร้อมกัน
เราจึงได้ดูแลนุ่นอย่างเต็มที่ และในใจลึก ๆ ก็แอบหวังว่า
อยากพาเขาข้ามปี ไป countdown ด้วยกันอีกสักครั้ง
คืนวันที่ 31 ธันวาคม นุ่นลุกเดินได้ ออกไปทำธุระส่วนตัว และเดินเล่นกับเรา
ทั้งที่ก่อนหน้านั้นแทบจะเดินไม่ได้เลย
คืนนั้น เราได้อยู่กับเขาจนข้ามเข้าสู่ปี 2569 ด้วยกัน
แต่เช้าวันที่ 1 มกราคม นุ่นไม่สามารถลุกเดินได้อีก
เขากลายเป็นหมาติดเตียง ต้องใส่สายสวนฉี่ ฉันคอยป้อนอาหาร พลิกตัว และนอนเฝ้าเขาทุกคืน
แม้จะรู้ว่าต่อจากนี้จะลำบากมาก แต่ฉันก็เต็มใจ เพียงแต่ในใจลึก ๆ ก็สงสารเขาเหลือเกิน
ฉันกระซิบบอกนุ่นเสมอว่า
“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนนะ ถ้าเหนื่อยก็หลับไปได้เลย”
วันที่ 4 มกราคม 2569 ตอนเช้า นุ่นเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย
เขากินอาหารได้ดี และนอนพักอย่างสงบ
แต่ช่วงบ่าย อาการหายใจเริ่มลำบาก
เราทั้งสองคนอยู่ข้าง ๆ ลูบหัว ลูบตัว พูดกับเขาเบา ๆ
นุ่นไม่ร้อง ไม่ดิ้น ไม่แสดงความเจ็บปวดใด ๆ
ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจลง และจากไปอย่างสงบ
หลังจากทุกอย่างจบลง เราคุยกันและคิดตรงกันว่า
นุ่นเป็นหมาที่ดีเหลือเกิน
เขาเลือกอยู่กับเราจนถึงช่วงเวลาที่เรามีเวลาให้เขาได้เต็มที่
เลือกอยู่จนได้ countdown ด้วยกัน
และเลือกจากไป ก่อนวันที่เราจะต้องกลับไปวุ่นวายกับงาน
ก่อนที่เขาจะกลายเป็นความกังวลหรือภาระในใจของเรา
เพราะวันที่ 5 เพื่อนจะต้องออกจากบ้านไปทำงาน และฉันต้องอยู่ดูแลนุ่นคนเดียวเป็นวันแรก....
ฉันเชื่ออย่างหมดหัวใจว่า
นุ่นเลือกเวลาเหล่านั้นด้วยตัวเอง
ไม่ว่าตอนนี้นุ่นจะอยู่ที่ไหน
จะได้พบกันอีกหรือไม่
แต่นุ่นจะอยู่ในหัวใจของฉันตลอดไป
หมาที่ดีของฉัน
รักนะ…หมูนุ่น 🤍
คุณคิดว่าสัตว์เลี้ยงเลือกเวลาตายได้ด้วยตัวเองได้มั้ย / สำหรับฉัน เชื่อสุดใจค่ะ
ไม่ใช่เพราะใครสอนให้เชื่อ แต่เพราะฉันได้พบเจอกับตัวเอง
นุ่น เป็นหมาจรที่ฉันและเพื่อนบังเอิญพาไปรักษาจากโรคพยาธิเม็ดเลือด
ใช้เวลารักษาอยู่นานและค่าใช้จ่ายไม่น้อย แต่เมื่อเขารอด เราก็ตัดสินใจรับเขามาเป็นสมาชิกในบ้าน
จากวันนั้น นุ่นก็อยู่กับเรามาตลอด ในฐานะหมาที่ดีมาก ๆ ตัวหนึ่ง
กลางปี 2568 นุ่นเริ่มป่วย ตรวจพบว่าติดเชื้อและค่าไตสูง
เราพาเขารักษา ให้น้ำเกลือ คุมอาหาร จนค่าไตกลับมาปกติ
เราคิดว่าทุกอย่างน่าจะผ่านไปได้อีกครั้ง
แต่ปลายปี อาการของนุ่นทรุดลง ค่าไตและค่าตับสูง
แม้จะให้น้ำเกลือทุกวัน แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น
เขาอ่อนแรง กินน้อย และเดินแทบไม่ไหว
หมอบอกให้เรา “เผื่อใจไว้” เพราะนุ่นอายุมากแล้ว
ช่วงนั้น (22 ธค) เป็นช่วงเดียวของปีที่เราทั้งสองคนได้หยุดทำงานอยู่บ้านได้พร้อมกัน
เราจึงได้ดูแลนุ่นอย่างเต็มที่ และในใจลึก ๆ ก็แอบหวังว่า
อยากพาเขาข้ามปี ไป countdown ด้วยกันอีกสักครั้ง
คืนวันที่ 31 ธันวาคม นุ่นลุกเดินได้ ออกไปทำธุระส่วนตัว และเดินเล่นกับเรา
ทั้งที่ก่อนหน้านั้นแทบจะเดินไม่ได้เลย
คืนนั้น เราได้อยู่กับเขาจนข้ามเข้าสู่ปี 2569 ด้วยกัน
แต่เช้าวันที่ 1 มกราคม นุ่นไม่สามารถลุกเดินได้อีก
เขากลายเป็นหมาติดเตียง ต้องใส่สายสวนฉี่ ฉันคอยป้อนอาหาร พลิกตัว และนอนเฝ้าเขาทุกคืน
แม้จะรู้ว่าต่อจากนี้จะลำบากมาก แต่ฉันก็เต็มใจ เพียงแต่ในใจลึก ๆ ก็สงสารเขาเหลือเกิน
ฉันกระซิบบอกนุ่นเสมอว่า
“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนนะ ถ้าเหนื่อยก็หลับไปได้เลย”
วันที่ 4 มกราคม 2569 ตอนเช้า นุ่นเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย
เขากินอาหารได้ดี และนอนพักอย่างสงบ
แต่ช่วงบ่าย อาการหายใจเริ่มลำบาก
เราทั้งสองคนอยู่ข้าง ๆ ลูบหัว ลูบตัว พูดกับเขาเบา ๆ
นุ่นไม่ร้อง ไม่ดิ้น ไม่แสดงความเจ็บปวดใด ๆ
ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจลง และจากไปอย่างสงบ
หลังจากทุกอย่างจบลง เราคุยกันและคิดตรงกันว่า
นุ่นเป็นหมาที่ดีเหลือเกิน
เขาเลือกอยู่กับเราจนถึงช่วงเวลาที่เรามีเวลาให้เขาได้เต็มที่
เลือกอยู่จนได้ countdown ด้วยกัน
และเลือกจากไป ก่อนวันที่เราจะต้องกลับไปวุ่นวายกับงาน
ก่อนที่เขาจะกลายเป็นความกังวลหรือภาระในใจของเรา
เพราะวันที่ 5 เพื่อนจะต้องออกจากบ้านไปทำงาน และฉันต้องอยู่ดูแลนุ่นคนเดียวเป็นวันแรก....
ฉันเชื่ออย่างหมดหัวใจว่า
นุ่นเลือกเวลาเหล่านั้นด้วยตัวเอง
ไม่ว่าตอนนี้นุ่นจะอยู่ที่ไหน
จะได้พบกันอีกหรือไม่
แต่นุ่นจะอยู่ในหัวใจของฉันตลอดไป
หมาที่ดีของฉัน
รักนะ…หมูนุ่น 🤍