ปีที่ผ่านมาเสียคนที่รักไปสองคนเหมือนโลกถล่มเลย

จากที่เคยตั้งระทู้ไปว่าพ่อเสีย ยังทำใจไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่ยังเหลือย่าที่เลี้ยงเรามาพอ ๆ กับพ่อ ย่าก็มาจากไปอีก ยังไม่ได้ทำบุญร้อยวันพ่อด้วยซ้ำ ไม่อยากจะอ่อนแอเลยแต่รู้สึกว่าไม่มีที่พักพิงแล้วจริง ๆ ชีวิตเรามีแค่พ่อกับย่า ช่วงนี้ยังจัดการอะไรไม่เสร็จ มีปัญหายิ่งทำให้นึกถึงพวกเขา ญาติพี่น้องก็ช่วยนะ แต่ก็ต้องเข้าใจแหละทุกคนก็มีภาระของเขา จะขอความช่วยเหลือก็เกรงใจ ไม่เหมือนพ่อกับย่าที่เราทำทุกอย่างได้โดยสนิทใจ นึกถึงตรงนี้ก็จะร้องไห้อีกแล้ว ชีวิตตอนนี้เหมือนหลงทางเลย