เสียคนที่รักที่อยู่ด้วยตั้งแต่เด็ก

สวัดดีค่ะ หนูพึ่งเคยเสียคนที่หนูรักมากๆในชีวิตค่ะ ตั้งแต่เกิดมาจำความได้ หนูอยู่กับย่าตลอดเลยค่ะ ย่าเป็นคนเลี้ยงตอนเด็กๆเลยค่ะ อยู่ด้วยกันสองคนย่าหลาน ต่อมาทีเหตุการณ์ที่ต้องแยกกับย่าค่ะ คืออา(น้องชายพ่อ) เมาเหล้าแล้วอาละวาดทำร้ายข้าวของ แล้วก็ทำย่าบาดเจ็บ(ไม่ขอลองรายละเอียดเรื่องมันยาว) คุณพ่อเลยเอาหนูไปอยู่ด้วยเพราะกลัวว่าจะทำร้ายหนูค่ะ จากนั้นย่าก็ป่วยอ้อดๆแอ้ดๆมาหลายปีค่ะ แต่ไม่หนักมาก โชคดีที่คุณปู่สึกพระมาอยู่กับย่าในช่วงบั้นหลายชีวิตค่ะ ส่วนหนูยังมาเยี่ยมคุณย่าทุกเทศกาลหรือทุกครั้งที่มีโอกาสตลอดค่ะ

จนกระทั่งเมื่อสินเดือนธันวาที่ผ่านมา เราได้รับสายจากพ่อบอกเราว่า ให้เราลาเรียนภาคบ่ายเพื่อกลับไปหาย่า พ่อกำลังมาจากทีทำงาน ตอนแรกเราไม่ได้คิดว่าย่าจะเป็นหนักขนาดนี้ จนกระทั่งเราไปถึงคุณย่าเราอยู่ในห้องicu พอได้เข้าไปดูถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลยค่ะ อาการหนักมากๆย่าเรานอนได้แค่ลืมตารับรู้พอเห็นเราน้ำตาย่าไหล คุณหมอแจ้งอาการ ปอดติดเชื้อและเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ เลยทำให้ย่าเราพูดไม่ได้ทำได้แค่นอนลืมตา พอแอดมินวันต่อมา ย่ารับรู้ดีขึ้นขยับนิ้วได้ วันที่สองย่าขยับมือได้ยกมาไว้บนท้องได้ และทำเสียงอืออ่าได้ เราอยู่เป็นเพื่อนย่า4วัน หลังจากนั้นเรากลัยมาเรีบน

ตอนแรกฟื้นตัวดีๆ ทุกในบ้านก็เริ่มมีใจกันขึ้นมาแล้ว คุณหมอได้แจ้งอีกว่าย่าเราติดเชื้อในกระแสเลือด ต่อมาเชื้อปอดกลับมาอีก คุณย่าเราเลยทรุดลงไปเลยจากมาเดิมมาก จนกระทั่งไม่มีหวังแล้ว ญาติปรึกษากัน ตัดสินใจเอากลับบ้าน กลับบ้านวันจันทร์วันพุธทตอนเช้าย่าเสีบ แม่โทรมาบอกเรา เรารับสายแค่ไม่ได้ร้องไห้แต่ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมันพังลงมา ตกเย็นมาถึงได้ร้องไห้ดพราะต่อไปในทุกวันทุกเทศกาลไม่มีย่าแล้ว เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กเราก็อยากให้ย่าได้ดูความสำเร็จเราบ้าง