ช่วงที่เพิ่งผ่านปีใหม่มา
ผมไปเจอเรื่องนึงจากญี่ปุ่นมา
อ่านแล้วรูสึก“เออ… เรื่องเล็ก ๆ จากของฝาก
ก็ทำเป็นเรื่องได้หรอเนี่ยแบบนี้
⸻
เป็นเรื่องของหญิงชาวญี่ปุ่นวัย 51 ปี
ที่ซื้อของฝากไปแจกวันเปิดงาน
แต่กลับโดนพนักงานใหม่พูดใส่ว่า
“ของฝากแบบนี้ มันรบกวนค่ะ”
.
ทุกปีพอถึงช่วงปีใหม่ เธอจะกลับบ้านต่างจังหวัด
แล้วซื้อของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไปแจกที่ทำงานในวันเริ่มงานวันแรกของปี เป็นเหมือนการทักทายสวัสดีปีใหม่ ที่ทำกันมาแบบนี้มานานแล้ว
เธอบอกว่าไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
ไม่ได้คิดว่าใครต้องมาคืน แค่อยากให้บรรยากาศมันดูดีขึ้นนิดหนึ่ง
แต่ปีนี้พอเธอเอาของฝากไปยื่นให้
พนักงานใหม่คนหนึ่ง ซึ่งเป็นเด็กยุค Gen Z
อีกฝ่ายกลับพูดสวนมาสั้น ๆ ว่า
“ของฝากแบบนี้ มันรบกวนหนูค่ะ”
⸻
เธอบอกว่าตอนนั้นช็อกมากไม่ใช่เพราะโดนปฏิเสธ
แต่เพราะไม่คิดเลยว่า “ของฝาก”ซึ่งเธอมองว่าเป็นน้ำใจจะถูกมองว่าเป็นภาระ
สุดท้ายเธอก็ไม่ฝืนเก็บของ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ ในใจเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป
⸻
ในข่าวนี้มีผู้เชี่ยวชาญออกมาอธิบายไว้ด้วยว่า
เด็กยุค Gen Z จำนวนไม่น้อย
ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัว
ความชัดเจน และประสิทธิภาพ
และไม่อยาก “ติดหนี้น้ำใจใคร”
การรับของฝากอาจจึงไม่ได้ถูกมองว่าเป็นเรื่องน่ารักแต่ถูกมองว่าเป็น “ภาระทางใจ”
เช่น มันทำให้ต้องคิดว่า…
-ต้องกินดีไหม?
-ต้องขอบคุณยังไง?
-ต้องซื้ออะไรไปคืนหรือเปล่า?
สิ่งที่คนรุ่นก่อนมองว่าเป็นมารยาท
สำหรับบางคนในยุคนี้อาจกลายเป็นแรงกดดันโดยไม่รู้ตัว
⸻
ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าของฝากเคยเป็นหนึ่งในเครื่องมือสร้างความสัมพันธ์ในที่ทำงาน แต่ถ้าคนรับรู้สึกอึดอัดน้ำใจก็อาจไม่ถูกมองว่าเป็นน้ำใจอีกต่อไป นี่คือช่องว่างทางค่านิยมระหว่างวัย ที่เริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆครับ
และเรื่องนี้ยังไม่จบแค่นั้นนะครับ ผู้หญิงคนนี้เล่าว่า
หลังจากเหตุการณ์นั้นเธอยังถูกหัวหน้าเรียกไปตักเตือนอีกด้วยทำให้เธอยิ่งรู้สึกค้างคาใจและตั้งคำถามกับตัวเองว่า สิ่งที่เคยทำมาตลอดมันผิดไปแล้วจริง ๆ เหรอ ?
========
อ่านข่าวนี้แล้วผมไม่ได้รู้สึกว่าใครผิดใครถูกนะครับ
แต่มันทำให้เห็นมุมอะไรใหม่ๆ
กับค่านิยมคำว่า “มารยาท” และ “น้ำใจ”
มันอาจไม่ใช่ของที่ทุกคนมองแบบเดิมแล้วก็ได้
บางอย่างที่เราเคยคิดว่าดี อาจไม่เหมาะกับทุกคน
กับในยุคที่สังคมในการทำงานปลี่ยนไปเร็วมากแบบนี้
ส่วนตัวผมก็ยังชอบที่ได้มอบของบางอย่างให้คนรอบตัว รวมถึงเป็นฝ่ายได้รับอยู่นะครับ
มันเป็นความรู้สึกเล็ก ๆ ที่ไม่ได้ใครมาบอกว่า
“ต้องทำมันนะ”
แต่เราทำมันด้วยใจและยินดีรับของจากผู้คนที่เอามาให้ด้วยความรู้สึกขอบคุณก็เท่านั้นเองครับ
แล้วเพื่อน ๆ ล่ะครับ ถ้าเป็นเราจะรู้สึกยังไงกับของฝากในที่ทำงานยังรู้สึกอบอุ่นอยู่ไหมครับ? หรือเริ่มรู้สึกว่ามันหนักใจโดยไม่รู้ตัวแล้ว
Mark JapanSalaryman
Cr:Yahoo news japan
🇯🇵 เมื่อของฝากกลายเป็นภาระ
ผมไปเจอเรื่องนึงจากญี่ปุ่นมา
อ่านแล้วรูสึก“เออ… เรื่องเล็ก ๆ จากของฝาก
ก็ทำเป็นเรื่องได้หรอเนี่ยแบบนี้
⸻
เป็นเรื่องของหญิงชาวญี่ปุ่นวัย 51 ปี
ที่ซื้อของฝากไปแจกวันเปิดงาน
แต่กลับโดนพนักงานใหม่พูดใส่ว่า
“ของฝากแบบนี้ มันรบกวนค่ะ”
.
ทุกปีพอถึงช่วงปีใหม่ เธอจะกลับบ้านต่างจังหวัด
แล้วซื้อของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไปแจกที่ทำงานในวันเริ่มงานวันแรกของปี เป็นเหมือนการทักทายสวัสดีปีใหม่ ที่ทำกันมาแบบนี้มานานแล้ว
เธอบอกว่าไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
ไม่ได้คิดว่าใครต้องมาคืน แค่อยากให้บรรยากาศมันดูดีขึ้นนิดหนึ่ง
แต่ปีนี้พอเธอเอาของฝากไปยื่นให้
พนักงานใหม่คนหนึ่ง ซึ่งเป็นเด็กยุค Gen Z
อีกฝ่ายกลับพูดสวนมาสั้น ๆ ว่า
“ของฝากแบบนี้ มันรบกวนหนูค่ะ”
⸻
เธอบอกว่าตอนนั้นช็อกมากไม่ใช่เพราะโดนปฏิเสธ
แต่เพราะไม่คิดเลยว่า “ของฝาก”ซึ่งเธอมองว่าเป็นน้ำใจจะถูกมองว่าเป็นภาระ
สุดท้ายเธอก็ไม่ฝืนเก็บของ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ ในใจเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป
⸻
ในข่าวนี้มีผู้เชี่ยวชาญออกมาอธิบายไว้ด้วยว่า
เด็กยุค Gen Z จำนวนไม่น้อย
ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัว
ความชัดเจน และประสิทธิภาพ
และไม่อยาก “ติดหนี้น้ำใจใคร”
การรับของฝากอาจจึงไม่ได้ถูกมองว่าเป็นเรื่องน่ารักแต่ถูกมองว่าเป็น “ภาระทางใจ”
เช่น มันทำให้ต้องคิดว่า…
-ต้องกินดีไหม?
-ต้องขอบคุณยังไง?
-ต้องซื้ออะไรไปคืนหรือเปล่า?
สิ่งที่คนรุ่นก่อนมองว่าเป็นมารยาท
สำหรับบางคนในยุคนี้อาจกลายเป็นแรงกดดันโดยไม่รู้ตัว
⸻
ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าของฝากเคยเป็นหนึ่งในเครื่องมือสร้างความสัมพันธ์ในที่ทำงาน แต่ถ้าคนรับรู้สึกอึดอัดน้ำใจก็อาจไม่ถูกมองว่าเป็นน้ำใจอีกต่อไป นี่คือช่องว่างทางค่านิยมระหว่างวัย ที่เริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆครับ
และเรื่องนี้ยังไม่จบแค่นั้นนะครับ ผู้หญิงคนนี้เล่าว่า
หลังจากเหตุการณ์นั้นเธอยังถูกหัวหน้าเรียกไปตักเตือนอีกด้วยทำให้เธอยิ่งรู้สึกค้างคาใจและตั้งคำถามกับตัวเองว่า สิ่งที่เคยทำมาตลอดมันผิดไปแล้วจริง ๆ เหรอ ?
========
อ่านข่าวนี้แล้วผมไม่ได้รู้สึกว่าใครผิดใครถูกนะครับ
แต่มันทำให้เห็นมุมอะไรใหม่ๆ
กับค่านิยมคำว่า “มารยาท” และ “น้ำใจ”
มันอาจไม่ใช่ของที่ทุกคนมองแบบเดิมแล้วก็ได้
บางอย่างที่เราเคยคิดว่าดี อาจไม่เหมาะกับทุกคน
กับในยุคที่สังคมในการทำงานปลี่ยนไปเร็วมากแบบนี้
ส่วนตัวผมก็ยังชอบที่ได้มอบของบางอย่างให้คนรอบตัว รวมถึงเป็นฝ่ายได้รับอยู่นะครับ
มันเป็นความรู้สึกเล็ก ๆ ที่ไม่ได้ใครมาบอกว่า
“ต้องทำมันนะ”
แต่เราทำมันด้วยใจและยินดีรับของจากผู้คนที่เอามาให้ด้วยความรู้สึกขอบคุณก็เท่านั้นเองครับ
แล้วเพื่อน ๆ ล่ะครับ ถ้าเป็นเราจะรู้สึกยังไงกับของฝากในที่ทำงานยังรู้สึกอบอุ่นอยู่ไหมครับ? หรือเริ่มรู้สึกว่ามันหนักใจโดยไม่รู้ตัวแล้ว
Mark JapanSalaryman
Cr:Yahoo news japan