ตอนโน้นนานมากแล้ว เกินกว่าสิบปี เจ้านายซึ่งเป็นคนต่างประเทศ แต่อยู่ไทยนาน จนพูดไทยได้ดี

เค้าเป็นคนต่างประเทศ เอเซียเหมือนเรา เป็นประเทศที่ร้องเพลงเก่งมาก

ญาติพี่น้องเค้ามาเที่ยวเมืองไทย มากันสามคน เป็นพี่น้องของเจ้านาย
เจ้านายจะพาไปเที่ยวกรุงเทพ และจะพาไปเที่ยววัดพระแก้ว
เค้าให้ผมไปด้วยเป็นผู้นำทาง เพราะเค้าเห็นผมชอบเที่ยวถ่ายรูปวัดบ่อยๆ

พอไปถึงที่วัดพระแก้ว ผมบอกเดี๋ยวไปซื้อบัตรที่ช่องขายตั๋ว
เค้าบอกไม่ต้อง (เค้าพูดไทย ได้แต่สำเนียงรู้ว่าไม่ใช่คนไทย)
เค้าบอกเดินไปพร้อมกัน ให้ผมเดินนำ แล้วไม่ต้องพูดอะไร ยิ้มอย่างเดียว
ถ้าจนท.ถามอะไร ให้ผมเป็นคนพูดตอบ คนเดียว

ด้วยตอนนั้นซึ่งนานแล้ว ยังใช้วิธีแค่มองหน้า ทักทาย ยังไม่ต้องโชว์บัตรประชาชน
ตอนนั้นผมคิดว่า ไม่รอดหรอก แต่ๆๆๆๆ
พอเดินเข้าไป ผมคนแรก จนท.เป็นลุงผู้ชาย มองผมแล้วพูดจำคร่าวๆว่า
คนไทยชิดซ้ายๆ อะไรประมาณนี้
ผมก็เดินชิดซ้าย เค้าก็รู้ว่า อ๋อ คนไทย เลยไม่สนใจอะไร คนเดินตามอีกสี่คนก็เดินเข้าสบายๆ

ถามว่า ผมภูมิใจไหม? ผมนี่พ่อแม่ ด่าในใจเลย เงินก็มีแต่โคตรจะงก
จะให้ผมทำอะไร เป็นคนดีก็ไม่ได้ รับเงินเดือนเค้าทุกเดือน
ก็เลยตามเลย ทุกวันนี้ยังจำเหตุการณ์นั้นได้เลย และลาออกมาก่อนโควิดจะมา

แต่สมัยนี้ ให้ชูบัตรประชาชนแล้ว รอดไม่ได้แล้ว
แต่ถ้ากลัวว่า บัตรปลอม ถ้าผมเป็นจนท. ผมจะร้อง

โห่ฮิ้ว โห่ (Hoh Hiew Hoh)
ถ้าใครไม่ 'ฮิ้ว' 
แกมิใช่คนไทย เด้อเจ้า

หรือ ถามว่า ใครอยากเป็นเศรษฐี
ไหนลองพูดแตงโมสามครั้งซิ
แค่นี้ก็ไม่ต้องโชว์บัตรแล้วหิด