ทั้งหมดนี้เป็นมุมมองของผม มนุษย์เงินเดือนธรรมดา รายได้ปานกลาง ใช้ชีวิตตามเส้นรอบนอก หน้าราม บางกะปิ มีนบุรี หนองจอก
กินข้าวมื้อละ 40-60 บาท/มื้อ กินกาแฟแก้วละ 29-40 นานๆทีเข้า amazon ไม่เคยกิน starbuck ขับมอเตอร์ไซค์ไปทำงาน บางวันอาจนั่งสองแถว8บาท ใช้มือถือแอนดรอยถูกๆ เกิดและโตที่กรุงเทพ มีบ้านเป็นของตัวเอง ไม่มีของแบรนด์เนมแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่มีหนี้สิน อยู่บ้านคนเดียว เดือนๆนึงใช้ค่าน้ำไฟรวมกันไม่ถึง 1000 บาท
ช่วงนี้ผมเห็นหลายคนบ่นเรื่องสินค้าราคา Overpriced โดยเฉพาะของกิน หลังโควิดมีของกินหลายอย่างผุดขึ้นมากมาย ส่วนใหญ่มักเกิดจากการนำโดยเหล่าอินฟลูที่มีชื่อเสียงซื้อมาทานเพื่อถ่ายคอนเทนต์ เท่าที่เคย เช่น ทุเรียนแพงที่สุด ซูชิแพงที่สุด ขนมเปี๊ยแพงที่สุด ล่าสุดก็เป็นวงการมัจฉะที่กำลังดราม่าอยู่ตอนนี้
แอบคิดว่าบางทีอาจเป็นกับดักทางความคิดรูปแบบหนึ่ง เริ่มจาก = อินฟูลทำคอนเทนต์กินอาหารราคา Overpriced >> คนดูอยากลอง >> ตามกันไปซื้อ >> อร่อยบ้างไม่อร่อยบ้าง >> ถึงจุดหนึ่งจะเริ่มมีกลุ่มคนบอกว่ามันแพงและไม่คุ้มมากขึ้น
ส่วนนึงอาจเป็นเพราะผมรายได้น้อยจึงต้องใช้ชีวิตระวัง หรืออาจเป็นที่รสนิยมที่มันเคยชิน เช่นผมชอบกินข้าวหมูแดงจานละ 40 บาท ซึ่งไม่ได้ซื้อเพราะไม่แพง แต่เพราะมันอร่อยเป็นของที่ชอบเลยกินได้ซ้ำหลายครั้ง ถ้าตื่นเช้าหน่อยยังพอหาแกงถุงกินได้ 25-35 บาท วันไหนเลิกดึกของข้าวกล่องป้ายเหลืองในบิ๊กซีก็ช่วยได้ ส่วนเรื่องราคาของกินผมแค่แก้ปัญหาด้วยการไม่ไปโซนของแพง ดูป้ายก่อนซื้อ ถามก่อนซื้อ โซนแพงมีจริงแต่โซนถูกก็มีเช่นกัน การตรวจสอบของกินก่อนจ่ายเงินทำให้ผมอยู่ได้ไม่ลำบากมาจนถึงตอนนี้ แต่เอาจริงก็อยากลองกินพวกอาหารที่เป็นกระแสดูสักครั้งนะครับ แต่แค่รู้สึกว่ามันแพงก็เลยไม่ได้ซื้อมากิน
ท่านอื่มคิดอย่างไรกับกระแสของกิน Overpriced ในช่วงนี้ ทุกอย่างรอบตัวมันแพงขึ้นจนไม่มีทางเลือกในการกินจริงมั้ยครับ หนึ่งสัปดาห์กินของพวกนั้นมากน้อยแค่ไหน หรือมีวิธีแก้ปัญหาอย่างไรมาพูดคุยกันครับ (เฉพาะแค่เรื่องของกิน)
ของกินรอบตัวราคา Overpriced กันหมด หรือคนไทยเลือกเข้าหาสินค้าพวกนี้มากขึ้นครับ?
กินข้าวมื้อละ 40-60 บาท/มื้อ กินกาแฟแก้วละ 29-40 นานๆทีเข้า amazon ไม่เคยกิน starbuck ขับมอเตอร์ไซค์ไปทำงาน บางวันอาจนั่งสองแถว8บาท ใช้มือถือแอนดรอยถูกๆ เกิดและโตที่กรุงเทพ มีบ้านเป็นของตัวเอง ไม่มีของแบรนด์เนมแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่มีหนี้สิน อยู่บ้านคนเดียว เดือนๆนึงใช้ค่าน้ำไฟรวมกันไม่ถึง 1000 บาท
ช่วงนี้ผมเห็นหลายคนบ่นเรื่องสินค้าราคา Overpriced โดยเฉพาะของกิน หลังโควิดมีของกินหลายอย่างผุดขึ้นมากมาย ส่วนใหญ่มักเกิดจากการนำโดยเหล่าอินฟลูที่มีชื่อเสียงซื้อมาทานเพื่อถ่ายคอนเทนต์ เท่าที่เคย เช่น ทุเรียนแพงที่สุด ซูชิแพงที่สุด ขนมเปี๊ยแพงที่สุด ล่าสุดก็เป็นวงการมัจฉะที่กำลังดราม่าอยู่ตอนนี้
แอบคิดว่าบางทีอาจเป็นกับดักทางความคิดรูปแบบหนึ่ง เริ่มจาก = อินฟูลทำคอนเทนต์กินอาหารราคา Overpriced >> คนดูอยากลอง >> ตามกันไปซื้อ >> อร่อยบ้างไม่อร่อยบ้าง >> ถึงจุดหนึ่งจะเริ่มมีกลุ่มคนบอกว่ามันแพงและไม่คุ้มมากขึ้น
ส่วนนึงอาจเป็นเพราะผมรายได้น้อยจึงต้องใช้ชีวิตระวัง หรืออาจเป็นที่รสนิยมที่มันเคยชิน เช่นผมชอบกินข้าวหมูแดงจานละ 40 บาท ซึ่งไม่ได้ซื้อเพราะไม่แพง แต่เพราะมันอร่อยเป็นของที่ชอบเลยกินได้ซ้ำหลายครั้ง ถ้าตื่นเช้าหน่อยยังพอหาแกงถุงกินได้ 25-35 บาท วันไหนเลิกดึกของข้าวกล่องป้ายเหลืองในบิ๊กซีก็ช่วยได้ ส่วนเรื่องราคาของกินผมแค่แก้ปัญหาด้วยการไม่ไปโซนของแพง ดูป้ายก่อนซื้อ ถามก่อนซื้อ โซนแพงมีจริงแต่โซนถูกก็มีเช่นกัน การตรวจสอบของกินก่อนจ่ายเงินทำให้ผมอยู่ได้ไม่ลำบากมาจนถึงตอนนี้ แต่เอาจริงก็อยากลองกินพวกอาหารที่เป็นกระแสดูสักครั้งนะครับ แต่แค่รู้สึกว่ามันแพงก็เลยไม่ได้ซื้อมากิน
ท่านอื่มคิดอย่างไรกับกระแสของกิน Overpriced ในช่วงนี้ ทุกอย่างรอบตัวมันแพงขึ้นจนไม่มีทางเลือกในการกินจริงมั้ยครับ หนึ่งสัปดาห์กินของพวกนั้นมากน้อยแค่ไหน หรือมีวิธีแก้ปัญหาอย่างไรมาพูดคุยกันครับ (เฉพาะแค่เรื่องของกิน)