ผมโสดมาสักพักใหญ่ๆ แล้ว แบบไม่ได้ตั้งใจจะโสด แต่มันก็โสดเอง ตอนแรกก็รู้สึกโอเคดี ทำอะไรก็อิสระ อยากกินอะไรก็กิน
ดูหนังคนเดียวได้ นั่งร้านข้าวคนเดียวก็ไม่เขิน จนพักหลังเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองคุยกับพนักงานร้านสะดวกซื้อเยอะเกินไป
ไปช้อปของเสร็จยังยืนคุยต่อ เหมือนเขาเป็นเพื่อน กลับห้องมาก็เปิดทีวีไว้ ทั้งที่ไม่ได้ดู แค่อยากให้มีเสียง
บางวันมือถือดังเพราะแจ้งเตือนข้อความอย่าง1.1 ไม่ใช่เพราะมีใครทักมา ก็แอบขำตัวเองเหมือนกัน ว่านี่เรากำลังใช้ชีวิตแบบไหนอยู่
แต่ก็ไม่ได้เศร้านะ แค่บางทีมันโล่งเกินไป เลยพยายามทำตัวตลกใส่ตัวเองไปวันๆ
อย่างน้อยก็ยังหัวเราะได้ ถึงจะหัวเราะคนเดียวก็ตาม
ชีวิตคนโสดมันก็ไม่ได้แย่ แค่บางทีมันเงียบไปหน่อย
ดูหนังคนเดียวได้ นั่งร้านข้าวคนเดียวก็ไม่เขิน จนพักหลังเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองคุยกับพนักงานร้านสะดวกซื้อเยอะเกินไป
ไปช้อปของเสร็จยังยืนคุยต่อ เหมือนเขาเป็นเพื่อน กลับห้องมาก็เปิดทีวีไว้ ทั้งที่ไม่ได้ดู แค่อยากให้มีเสียง
บางวันมือถือดังเพราะแจ้งเตือนข้อความอย่าง1.1 ไม่ใช่เพราะมีใครทักมา ก็แอบขำตัวเองเหมือนกัน ว่านี่เรากำลังใช้ชีวิตแบบไหนอยู่
แต่ก็ไม่ได้เศร้านะ แค่บางทีมันโล่งเกินไป เลยพยายามทำตัวตลกใส่ตัวเองไปวันๆ
อย่างน้อยก็ยังหัวเราะได้ ถึงจะหัวเราะคนเดียวก็ตาม