ตั้งแต่เด็ก รู้สึกว่าแม่ไม่ค่อยจะแสดงความรักเหมือนบ้านอื่น เราหาเงินเรียนเองตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นก็เข้าใจนะแม่อาจจะไม่มีเงิน แต่พอฝั่งบ้านญาติแม่ขอเงินโอนให้อย่างไว คอยซัพพอร์ตทางโน่น แต่พอเราขอจะบอกว่าไม่มีตลอด จนเคยชินไม่ขอเค้าเลยถึงแม้นจะไม่เงินกินข้าว
พออายุ 18 ได้งานบริษัททำมีเงินเดือน แบ่งใช้จ่ายเป็นค่าเรียน ส่งเงินให้พ่อแม่ 1ใน3ส่วนของเงินเดือนไม่มีเหลือเก็บ ไม่เคยถามว่าเหนื่อยไหม ญาติฝั่งแม่ชอบมาขอเงิน แม่ก็จะขอเราเพิ่ม ไม่เคยถามเราว่าพอใช้หรือป่าว
ทำแบบนี้อยู่หลายปีคิดได้ว่าควรวางแผนการเงินเก็บไว้ให้ดีกว่า เก็บไว้ยามเค้าเจ็บป่วย ไม่ให้เป็นเงินแต่ให้เป็นของ เช่น ซื้อเสื้อผ้า ทองคำให้ใส่
เราแค่อยากให้พ่อแม่มีความเป็นอยู่ที่ดี
พ่อกับแม่ซื้อที่ทำสวน ให้ญาติดูแล ทุกอย่างแม่จ่าย ผลผลิตออกไม่เคยแบ่งให้แม่กับพ่อเรา แม่บอกสงสารหลานยกเงินให้หลาน ส่วนลูกอย่างเราก็ดิ้นรนไปสิ ญาติฝั่งแม่ไม่ทำงานเป็นหลักแหล่ง ลูกหลานญาติแม่เกเรก็มาเดือดร้อนขอเงินแม่ แม่รักฝั่งโน่นมากส่วนพ่อก็ตามใจแม่
ทองคำเอาไปขาย เสื้อผ้า สิ่งของที่เราซื้อให้ก็ยกให้เค้า ที่ดินก็จะแบ่งให้เค้ามาอยู่
พ่อเสียแม่มีคนใหม่ แม่ก็ซัพพอร์ตผช.ของเค้า เราไม่ให้เป็นเงิน ซื้อทองให้ใส่แม่ก็เอาไปขาย เอาเงินซัพพอร์ตผช.ของแม่ (ผช.ติดเหล้าติดพนันหาเงินมาได้ก็ไม่พอใช้จ่าย) มันชัดเจนมากขึ้นเวลาผช.แม่ต้องการเงิน ถ้าไม่มีก็ไปหายืมคนอื่นมาให้ ทั้งที่ตลอดที่ผ่านมาบอกเองจะไม่เป็นหนี้ใคร ถึงแม้นลูกจะไม่มีเงินเรียนก็อย่าเรียน ห้ามกู้ยืมใคร
แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยทำกับข้าวก็จำไม่ได้ ไม่รู้ว่าเราชอบอะไร เราแพ้อะไรก็ทำเป็นลืม กับข้าวดีๆจะได้กินตอนถูกหวย แต่พอกับผช.คนใหม่แค่เค้าพูดว่าอยากกิน จัดเตรียมชุดใหญ่ แม่คิดถึงคนอื่นมาก่อนเสมอ
เราอยากให้แม่แคร์ความรู้สึกเราบ้าง
ทำไมแม่เราเป็นแบบนี้นะ
พออายุ 18 ได้งานบริษัททำมีเงินเดือน แบ่งใช้จ่ายเป็นค่าเรียน ส่งเงินให้พ่อแม่ 1ใน3ส่วนของเงินเดือนไม่มีเหลือเก็บ ไม่เคยถามว่าเหนื่อยไหม ญาติฝั่งแม่ชอบมาขอเงิน แม่ก็จะขอเราเพิ่ม ไม่เคยถามเราว่าพอใช้หรือป่าว
ทำแบบนี้อยู่หลายปีคิดได้ว่าควรวางแผนการเงินเก็บไว้ให้ดีกว่า เก็บไว้ยามเค้าเจ็บป่วย ไม่ให้เป็นเงินแต่ให้เป็นของ เช่น ซื้อเสื้อผ้า ทองคำให้ใส่
เราแค่อยากให้พ่อแม่มีความเป็นอยู่ที่ดี
พ่อกับแม่ซื้อที่ทำสวน ให้ญาติดูแล ทุกอย่างแม่จ่าย ผลผลิตออกไม่เคยแบ่งให้แม่กับพ่อเรา แม่บอกสงสารหลานยกเงินให้หลาน ส่วนลูกอย่างเราก็ดิ้นรนไปสิ ญาติฝั่งแม่ไม่ทำงานเป็นหลักแหล่ง ลูกหลานญาติแม่เกเรก็มาเดือดร้อนขอเงินแม่ แม่รักฝั่งโน่นมากส่วนพ่อก็ตามใจแม่
ทองคำเอาไปขาย เสื้อผ้า สิ่งของที่เราซื้อให้ก็ยกให้เค้า ที่ดินก็จะแบ่งให้เค้ามาอยู่
พ่อเสียแม่มีคนใหม่ แม่ก็ซัพพอร์ตผช.ของเค้า เราไม่ให้เป็นเงิน ซื้อทองให้ใส่แม่ก็เอาไปขาย เอาเงินซัพพอร์ตผช.ของแม่ (ผช.ติดเหล้าติดพนันหาเงินมาได้ก็ไม่พอใช้จ่าย) มันชัดเจนมากขึ้นเวลาผช.แม่ต้องการเงิน ถ้าไม่มีก็ไปหายืมคนอื่นมาให้ ทั้งที่ตลอดที่ผ่านมาบอกเองจะไม่เป็นหนี้ใคร ถึงแม้นลูกจะไม่มีเงินเรียนก็อย่าเรียน ห้ามกู้ยืมใคร
แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยทำกับข้าวก็จำไม่ได้ ไม่รู้ว่าเราชอบอะไร เราแพ้อะไรก็ทำเป็นลืม กับข้าวดีๆจะได้กินตอนถูกหวย แต่พอกับผช.คนใหม่แค่เค้าพูดว่าอยากกิน จัดเตรียมชุดใหญ่ แม่คิดถึงคนอื่นมาก่อนเสมอ
เราอยากให้แม่แคร์ความรู้สึกเราบ้าง