สวัสดีค่ะ เราอายุ 27 ปี คือพ่อกับแม่เราเลิกกันไปตั้งแต่เราอายุ 8 เดือนแล้วค่ะ แม่ก็แต่งงานใหม่มีลูกใหม่ไปแล้ว คุณพ่อไม่ได้แต่งใหม่ค่ะ แม่นานๆทีจะติดต่อกันตอนเรากลับบ้านที่ลำปาง 5 ปีกลับทีนึง แต่หลังๆไม่ได้ไปเกือบ 10 ปีแล้ว แล้วแทบจะไม่ได้คุยโทรศัพท์หรือช่องทางการติดต่อมีแต่ไม่ได้คุยกันค่ะ
ช่วงนี้คุณแม่เขาดูอยากติดต่อเรามากเลย ทั้งฝากคุณย่ามาตอนย่ากลับบ้านที่ลำปาง ขอเบอร์จากลุง แต่ไม่ได้โทรมานะ ขอไปเฉยๆ ลุงก็บอกทำไมไม่คุยกัน โตแล้วเผื่อเขาเอาที่ดินให้ เอาเงินให้ เราก็บอกว่าไม่เอาก็ได้ ลูกเขาก็มี ชิวๆ พอหลังๆเริ่มบ่อย พ่อก็บอกให้โทรหาบ้าง เราก็บอกพ่อไปตรงๆว่า แทบจะไม่มีความสัมพันธ์หรือเรื่องราวอะไรให้คุยเลย เราก็อยู่ของเราสบายดีนี่นา พ่อก็ไม่ได้บังคับ เราก็รู้สึกอึดอัดด้วยเหมือนโดนบังคับให้คุยกับคนแปลกหน้า ตอนนี้เรารู้สึกกดดันมาก เพราะรอบตัวนอกจากคุณพ่อแล้วก็สวดเหมือนเราทำอะไรผิดเลย เราก็ถามว่าแม่ป่วยหรอหรืออะไรไหม พวกญาติๆฝั่งลำปางก็บอกว่าอยากคุยเฉยๆ เรารับสายคุยด้วยนะคะ หลังๆมันคือการบังคับ ซึ่งเรายิ่งไม่อยากคุย
สรุปคือเราผิดหรือคะ ทำไมถึงอยากเข้ามามีบทบาทตอนนี้ล่ะ เราไม่เคยเรียนรู้ความเป็นแม่จากเขา มีคุณย่าที่เป็นคุณแม่ให้ มีพี่สาวที่สนิทเราเรียกแม่มาตลอด เราก็มีความสุขแล้ว แม่จริงๆไม่เคยมาหาเราเลยซักครั้งตั้งแต่จำความได้ นั่งรถ 3 ชม. ก็ถึงแล้ว แต่พี่สาวเราที่เราเรียกแม่อยู่สงขลา บึ่งรถต่อเครื่องมาหาเราที่เชียงใหม่เพียงเพราะเราป่วย ตอนเด็กมีน้อยใจบ้างที่ไม่มีแม่ในสายเลือด โตมาเข้าใจโลกมากขึ้นก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร เราไม่ได้เกลียดเขาขนาดนั้นแค่ตัวตนที่มันไม่มีตั้งแต่แรกก็อย่าโผล่มาเลย ตอนนี้นอกจากผลประโยชน์ เราก็ไม่มีเหตุผลอะไรมาแย้งว่าแม่ติดต่อเราทำไม จะความรักหรืออยากขอโทษก็ไม่เคยเห็นจะพูดออกมา
รู้สึกไม่อยากคุยหรือเจอแม่เลย
ช่วงนี้คุณแม่เขาดูอยากติดต่อเรามากเลย ทั้งฝากคุณย่ามาตอนย่ากลับบ้านที่ลำปาง ขอเบอร์จากลุง แต่ไม่ได้โทรมานะ ขอไปเฉยๆ ลุงก็บอกทำไมไม่คุยกัน โตแล้วเผื่อเขาเอาที่ดินให้ เอาเงินให้ เราก็บอกว่าไม่เอาก็ได้ ลูกเขาก็มี ชิวๆ พอหลังๆเริ่มบ่อย พ่อก็บอกให้โทรหาบ้าง เราก็บอกพ่อไปตรงๆว่า แทบจะไม่มีความสัมพันธ์หรือเรื่องราวอะไรให้คุยเลย เราก็อยู่ของเราสบายดีนี่นา พ่อก็ไม่ได้บังคับ เราก็รู้สึกอึดอัดด้วยเหมือนโดนบังคับให้คุยกับคนแปลกหน้า ตอนนี้เรารู้สึกกดดันมาก เพราะรอบตัวนอกจากคุณพ่อแล้วก็สวดเหมือนเราทำอะไรผิดเลย เราก็ถามว่าแม่ป่วยหรอหรืออะไรไหม พวกญาติๆฝั่งลำปางก็บอกว่าอยากคุยเฉยๆ เรารับสายคุยด้วยนะคะ หลังๆมันคือการบังคับ ซึ่งเรายิ่งไม่อยากคุย
สรุปคือเราผิดหรือคะ ทำไมถึงอยากเข้ามามีบทบาทตอนนี้ล่ะ เราไม่เคยเรียนรู้ความเป็นแม่จากเขา มีคุณย่าที่เป็นคุณแม่ให้ มีพี่สาวที่สนิทเราเรียกแม่มาตลอด เราก็มีความสุขแล้ว แม่จริงๆไม่เคยมาหาเราเลยซักครั้งตั้งแต่จำความได้ นั่งรถ 3 ชม. ก็ถึงแล้ว แต่พี่สาวเราที่เราเรียกแม่อยู่สงขลา บึ่งรถต่อเครื่องมาหาเราที่เชียงใหม่เพียงเพราะเราป่วย ตอนเด็กมีน้อยใจบ้างที่ไม่มีแม่ในสายเลือด โตมาเข้าใจโลกมากขึ้นก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร เราไม่ได้เกลียดเขาขนาดนั้นแค่ตัวตนที่มันไม่มีตั้งแต่แรกก็อย่าโผล่มาเลย ตอนนี้นอกจากผลประโยชน์ เราก็ไม่มีเหตุผลอะไรมาแย้งว่าแม่ติดต่อเราทำไม จะความรักหรืออยากขอโทษก็ไม่เคยเห็นจะพูดออกมา