ท้อหมดกำลังใจ

ไม่อยากมีชีวิตแล้วค่ะเหนื่อยแล้วชีวิตนี้ไม่เคยมีไรดีไม่มีครอบครัวที่เป็นเซฟโซนได้ อยากเดินออกไปตามทางตัวเองเลือกชีวิตเองแต่เราก็แค่เด็กคนนึงที่กำหนดชีวิตตัวเองไม่ได้เวลาเครียดเหนื่อยท้ออยากระบายก็ไม่ร

เราเป็นเด็กจบใหม่มอหกปีนี้เราเหนื่อยมากทั้งหามหาลัยเรียนแต่ได้แล้วแต่โดนครอบครัวกดดันไม่หยุดเราเหนื่อยมากอยู่ดีๆก็เริ่มเข้าใจคนที่เขาจบชีวิตตัวเองเพราะเรื่องแบบนี้เราเหนื่อยที่ต้องมาเสียน้ำตาให้กับคำก

มีใครที่รู้สึกว่าครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนของเราบ้างคะ เพราะตัวเรารู้สึกว่าเวลามีปัญหาอะไร เราไม่สามารถปรึกษาหรือขอความช่วยเหลือจากครอบครัวได้เลย โดยเฉะาะกับคนที่ขึ้นชื่อว่า พ่อ มักจะโดนซ้ำเติมมากกว่า หรือ

เวลาเจองานเยอะงานเหนื่อย ท้อใจ ให้กำลังใจตัวเองยังไงดี บางทีก็อยากหลับไป ไม่ต้องตื่นมาอีก แต่ก็ห่วงคนข้างหลัง

สวัสดิครับ ผมพยายามสร้างตัวเองจากตัวเอง ด้วยสองมือ หนึ่งสมอง ผมไม่มีอาชีพ หรือเงินทุนจาก พ่อแม่เลย เริ่มด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ผมจบปริญญาตรีครับ แต่ด้วยโควิด ผมก็กลับมาอยู่บ้าน ยาวเลย หาทักษะขายของออนไล

คือคบกับแฟนมา6ปี ตั้งแต่16 ตอนนี้22 ที่บ้านเรามีเงินมากกว่าแฟน ส่วนที่บ้านแม่แฟนเค้าเคยมีเงินแต่เค้าก็แยกทางกัพแฟนมามีสามีใหม่อยู่ที่บ้าน ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราคิดว่า เราสามารถ ปรึกษา กับที่บ้านแฟนได้ม

เวลาเราเหนื่อยเราท้อใจปกติทุกคนคุยกับใครคะ เราคุยกับตัวเองค่ะมองหน้าตัวเองในกระจกแล้วก็พูดว่าไม่เป็นไรนะ พรุ้งนี้มันจะดีขึ้น เราไม่เคยได้สัมผัสคำว่า กำลังใจจากคนรอบข้างเลยค่ะ โดนทอล์คซิกมาตลอดเลย เราเ

เราเป็นซึมเศร้าสะสม เราไม่มีเซฟโซนที่ดีเลย โดยเฉพาะครอบครัว มีเพื่อนก็ช่วยได้แค่เป็นกำลังใจให้ บางที เราต้องการเซฟโซนที่ดี จากครอบครัว จากคนที่เข้าใจเรามากกว่า เรามียามาทานแต่ก็ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรดีเ

เราออกงานมาขายออนไลน์เพราะป่วย กว่าจะขายได้แต่ละครั้ง แต่ละออเดอร์ เหนื่อยและต้องอดทนมาก ไม่ได้ชีวิตมีต้นทุนสุขสบายเหมือนคนอื่น ​คนร้อยพ่อพันแม่ในยุคนี้น่ากลัวและน่ารังเกียจมาก นิสัยเหมือนไม่ใช่คน เรา

เมื่อก่อนเป็นคนที่มีสอบครั้งไหนแม้จะอ่านหนังสือไม่ได้เยอะเท่าเพื่อนคนอื่น แต่กลับได้คะแนนเยอะสุด แต่พอมาปัจจุบันพยายา มากกว่าเดิมแต่ผลการเรียนออกมาแย่กว่าเดิม แม้จะพยายามเขียนข้อสอบละเอียดและมากเท่าที