ท้อหมดกำลังใจ

บ้านไม่ใช่เซฟโซนสำหรับหนูเลยค่ะ ตั้งแต่เด็กจนโตหนูโดนตีโดนเตะโดนตบโดนตีกับของหลายอย่างเต็มไปหมด หลายครั้งที่พ่อกับแม่ใช้อำนาจจากการเป็นผู้ให้กำเนิดหนู มีครั้งนึ่งหนูทำรองเท้าตกท่อ แม่ก็บังคับให้หนูหาใ

เรามีปัญหาส่วนตัวที่แก้ไม่ได้อยู่หลายปี ทั้งเรื่องครอบครัว เพื่อน สังคม ชีวิตตัวเอง มันโดนมาหนักจนบางครั้งก็ท้อไปแล้วทำอะไรไม่ได้นอนร้องให้ทุกวันวันไหนที่ดึงตัวเองได้ก็จะไม่ร้อฝเลยแต่สุดท้ายเรื่องที่ค

มีใครที่รู้สึกว่าครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนของเราบ้างคะ เพราะตัวเรารู้สึกว่าเวลามีปัญหาอะไร เราไม่สามารถปรึกษาหรือขอความช่วยเหลือจากครอบครัวได้เลย โดยเฉะาะกับคนที่ขึ้นชื่อว่า พ่อ มักจะโดนซ้ำเติมมากกว่า หรือ

เวลาเราเหนื่อยเราท้อใจปกติทุกคนคุยกับใครคะ เราคุยกับตัวเองค่ะมองหน้าตัวเองในกระจกแล้วก็พูดว่าไม่เป็นไรนะ พรุ้งนี้มันจะดีขึ้น เราไม่เคยได้สัมผัสคำว่า กำลังใจจากคนรอบข้างเลยค่ะ โดนทอล์คซิกมาตลอดเลย เราเ

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราอยากทราบว่าการที่เราไม่สนิทใจกับครอบครัวเป็นเรื่องปกติใช่รึป่าว เพราะคนรอบตัวเราสนิทกับครอบครัวกันซะส่วนใหญ่ค่ะ เวลาเพื่อนๆเล่าเรื่องตัวเองกับครอบครัวเรามักรุ้สึกแปลกแยกมากๆเล

ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ ปัญหาสุดเเสนจะมากมายเกิดมาก็พิการ ทำนุ่นทำนี่ก็ลำบาก ที่บ้านก็ไม่ใช่เซฟโซน เพื่อนก็ไม่มี จะมีใครที่คอยให้กำลังใจผมเเบบออกมาจากใจบ้าง ผมเหนื่อยมามาก ทั้งโรครุมร้อม ทั้งครอบครัว การเงิ

เราเป็นซึมเศร้าสะสม เราไม่มีเซฟโซนที่ดีเลย โดยเฉพาะครอบครัว มีเพื่อนก็ช่วยได้แค่เป็นกำลังใจให้ บางที เราต้องการเซฟโซนที่ดี จากครอบครัว จากคนที่เข้าใจเรามากกว่า เรามียามาทานแต่ก็ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรดีเ

ตอนนี้หนูอายุ21ย่างเข้า22 หนูอายุเท่านี้แต่พึ่งอยู่แค่ ปี1 กู้กยศ บางทีหนูก็คิดว่า ช้าไปหรือป่าวนะ ที่อายุเท่านี้ แต่ยังได้แค่นี้ ที่บ้านหนูไม่มีที่ไม่มีทาง มีแค่บ้านหลังเดียว ไว้ให้อาศัย พื้นที่แคบๆ

เหนื่อยใจกับเพื่อนร่วมกัน toxic ทุกอย่างฉันเก่ง ฉันเลิศ เธอต้องฟังฉันเท่านั้น วันๆพูดแต่ความคิดลบๆ เมื่อก่อนเคยไว้ใจโทรมาหาเราเหมือนจะให้คำปรึกษา แต่เอาเราไปพูดแย่ๆ แต่กลายเป็นว่าเค้าคือผู้ถูกกระทำ ย้

รอเงินออก แต่ตังหมดไปก่อนแล้วพึ่งเริ่มงานได้1เดือนเป็นอะไรที่ต้องประหยัดมากๆ ยืมใครก็ไม่กล้า ยิ่งครอบครัวยิ่งไม่กล้าบอกเลยกลัวเขาเป็นห่วง เหนื่อยนะแต่ต้องสู้อ่ะ กินแค่ข้าวที่แม่เคยฝากมาให้ กับน้ำพริกท