เมื่อไม่นานมานี้ ผมเห็นมีคนๆนึง ใน facebook กลุ่มนึง เขาโพสต์ว่า
"ขออนุญาตนะคะ ทุกคนช่วยแสดงความยินดีกับเรา ได้มั้ยคะ เราติดมหาลัยแล้ว คนในครอบครัวไม่มี แสดงความยินดี เราเหนื่อยมากเลยค่ะ สิ่งที่เราทำมา ตลอด ไม่มีใครเห็นค่าเลยค่ะ"
ก่อนอื่นเลยนะ ผมขอแสดงความยินดีกับคนด้วย ที่คุณเก่ง มีความพยายาม มีความสามารถ มีความอดทนสูงในชีวิต
แต่ว่า ผมถามตรงๆซักอย่างนึงเถอะนะครับว่า
มันจำเป็นด้วยเหรอครับ ที่เราจะต้องการกำลังใจจากใครหรือจากคนอื่นที่เราไม่รู้จักด้วยเหรอครับ
แล้วที่ผ่านมา คุณทำไปเพื่ออะไรเหรอครับ ?
คุณต้องตอบคำถามข้อนี้ของตัวเองให้ได้ก่อนเลยนะครับ ว่าคุณทำเพื่อใคร
ถ้าคุณทำเพื่อให้คนอื่นเขามาเห็นค่าในสิ่งที่คุณทำจริงๆอ่ะ คุณควรที่จะลงผลงานหรอคะแนนสอบเข้าที่คุณทำ แล้วประสบความสำเร็จจนสอบติดเข้ามหาลัยได้รึเปล่า ?
ถึงต่อให้คนอื่นเขาจะเข้ามาให้กำลังใจคุณมากแค่ไหนก็ตาม แต่อย่าลืมนะครับว่า อีก 2-3 วัน คนที่ให้กำลังใจคุณเขาก็ลืมเเล้วนะครับ
เพราะบนโลกของความเป็นจริง มันโหดร้ายนะครับ ถ้าคุณไม่ได้มีผลงานที่เอาออกมาโชว์ให้คนอื่นดูจริงๆอ่ะ เขาจะเห็นคุณค่าคุณแค่คำที่คุณโพสต์ แต่เขาจะไม่ได้เห็นถึงคุณค่าที่เป็นผลลัพธ์ในสิ่งที่คุณทำจริงๆเลย
ซึ่งจะให้ยินดีที่คุณสอบติดมหาลัย มันก็ได้ แต่ถ้าเอาผลงานที่ตัวเองทำมาโชว์ด้วย มันก็น่าจะทำให้คนรู้สึกทึ่ง เห็นคุณค่ามากกว่าเดิมอีกรึเปล่า คนเขาก็จะแสดงความยินดีกับคุณเองแหละครับ หากคุณมีของดีจริง
แต่ถ้าหากว่า คุณทำเพื่อตัวเองแต่แรก แล้วคำถามเพื่อ คุณจะต้องการกำลังใจจากคนอื่นไปเพื่ออะไรเหรอครับ ?
มันไม่ใช่ว่าคุณต้องสร้างกำลังใจจากตัวเองเหรอครับ ?
ถ้าถึงกับขนาดที่ว่า ตัวคุณเองยังต้องการกำลังใจจากคนนั้น คนนี้ มันแปลว่าคุณไม่ได้มีความนับถือต่อตัวเองเท่าที่ควรเลยนะครับ ถ้าคุณมีความนับถือต่อตัวเองจริงๆแล้วอ่ะ คุณก็จะมีกำลังใจได้ขึ้นมาเองอ่ะครับ
แล้วสมมติ ถึงต่อให้วันนี้จะได้กำลังใจมาแล้วก็จริง แต่ถ้าวันข้างหน้า คุณไปเรียนมหาลัย แล้วเรียนได้เกรดปานกลาง เพื่อนไม่สนใจคุณ รุ่นพี่ไม่เห็นถึงคุณค่าของคุณ พ่อแม่ไม่เห็นถึงคุณค่าของคุณ อาจารย์ไม่เห็นถึงคุณค่าของคุณ แล้วคุณจะทำยังไงตาอเหรอครับ ?
คุณก็จะอยากได้กำลังใจจากคนอื่นต่ออีกเหรอครับ ?
ในโลกแห่งความเป็นจริงอ่ะ คนเดียวที่จะสามารถช่วยเราได้ แล้วเป็นคนเดียวเท่านั้น ที่จะให้กำลังใจเราได้ มันก็มีแค่ตัวคุณคนเดียวเองรึเปล่า ? มันจำเป็นด้วยเหรอครับ ที่เราจะต้องไปเอาชีวิตทั้งชีวิตของเรา ไปผูกติกอะไรกับคนอื่นอยู่ตลอดเวลาอ่ะครับ
แล้วสมมติ ถ้าวันนึง คุณเรียนจบออกไป คุณคิดว่าคุณจะได้ติดต่อกับเพื่อนๆ อาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้องซักกี่คนเหรอครับ ?
คุณคิดว่าพสก้ขาจะยังมาสนใจอะไรคุณอยู่เหมือนเดิมบ้างไหมครับ ?
คนที่แห่มาให้กำลังใจคุณนี่ คุณว่าเขาจะยังจอดจำและเห็นคุณค่าในสิ่งที่คุณทำจริงๆเลย โดยที่พวกเขาไม่ลืมบ้างไหมครับ ?
มันก็ไม่มี ถูกไหมครับ ?
แล้วถามกลับกัน ตัวคุณเองเคยไปให้กำลังใจคนอื่นก่อนแล้วรึยังครับ ? คุณเคยชม เคยให้กำลังใจพวกที่เขาสอบติดมหาลัยบ้างไหมครับว่า เก่งมาก เป็นกำลังใจให้ ถ้าคุณไม่เคยพูดมาก่อนเลย แล้วทำไมคุณถึงอยากทีจะๆด้กำลังใจจากคนอื่นต่ออีกเหรอครับ โดยที่ยังไม่เคยเริ่มให้กำลังใจใครเลยอ่ะครับ
แล้วถ้าคุณมห้กำลังใจพวกเขา ผมว่าหากคุณเล่าให้ตัวเองติดมหาลัยได้ พวกเขาก็จะให้กำลังใจคุณกลับคืนมาอยู่ดีรึเปล่า ? คุณอยากให้คนอื่นมาให้คุณมาคุณก่อน คุณเองก็ควรเริ่มต้นจากการให้คนให้คุณค่าคนอื่นก่อนรึเปล่า ?
แล้วคุณได้ลองคิดอีกแง่มุมบ้างไหมเหรอครับว่า " บนโลกใบนี้อ่ะ ไม่มีใครสนใจในสิ่งที่เราทำอยู่หรอกนะครับ ทุกคนสนใจแต่ปัญหาของตัวเองอย่างเดียวเท่านั้น "
มันแปลว่า ไม่มีใครสนใจคุณเลยต่างหาก อาจจะสนแค่ผลงานคุณในช่วงระยะเวลานึง ก็แค่นั้น เพราะงั้น เราต้องเปลี่ยนแปลงความคิดตัวเองใหม่รึเปล่าว่า ต่อให้คนทั้งโลกใบนีเอ่ะ จะไม่มีใครเห็นคุณค่าในสิ่งที่เราทำเลย เราก็จะลุกขึ้นสู้ แล้วกล้าที่จะเริ่มไปส่องกระจก แล้วก็ยอกหรอพูดให้กำลังใจกับตัวเองเป็นคนแรกเลยรึเปล่า ตัวเองสำคัญที่สุดในชีวิตเรามากกว่าคนอื่นนะครับ พ่อแม่จะไม่เห็นคุณค่า คนอื่นจะไม่เห็นคุณค่า ก็ช่างมันประไร เราเห็นคุณค่าตัวเองก็พอแล้วนิครับ
ถ้าบนโลกใบนี้อ่ะ ไม่มีใครสนใจในสิ่งที่คุณทำ คุณก็สามารถที่จะเลือกไม่สนใจในสิ่งที่พวกเขาทำบ้างก็ได้นิครับ แล้วถ้าจะมีใครมาสนใจคุณทีหลัง แต่คนๆนั้นในตอนแรกไม่สนใจคุณ คุณก็เลือกเอาเองนะครับ ว่าคนๆนั้นคู่ควรให้คุณสนใจเขาหรือไม่
นี่เป็นสิ่งที่ผมอยากจะฝากแล้วบอกเอาไว้ หากคนที่โพสต์ได้มากเห็นโพสต์ของผม
ผมคิดว่าคุณน่าที่จะมห้กำลังใจตัวเองได้นะ จงปลุกสายลมในตัวเองให้โหมกระหน่ำ พัดความไม่มั่นใจในตัวเอง พัดความว่างเปล่าที่คนไม่เห็นคุณค่าเรานั้นทิ้งไปซะ แล้ววันนึงเมื่อคุณผงาดขึ้นมาได้ด้วยตนเอง มีผลงานที่เจ๋ง คนจะมาเห็นคุณค่าคุณเป็น 1000+ คนเอง
อยากตอบคนที่ชอบโพสต์บอกว่า " ขอกำลังใจหน่อย ที่ไม่มีใครเห็นค่าในสิ่งที่เราทำเลย "
"ขออนุญาตนะคะ ทุกคนช่วยแสดงความยินดีกับเรา ได้มั้ยคะ เราติดมหาลัยแล้ว คนในครอบครัวไม่มี แสดงความยินดี เราเหนื่อยมากเลยค่ะ สิ่งที่เราทำมา ตลอด ไม่มีใครเห็นค่าเลยค่ะ"
ก่อนอื่นเลยนะ ผมขอแสดงความยินดีกับคนด้วย ที่คุณเก่ง มีความพยายาม มีความสามารถ มีความอดทนสูงในชีวิต
แต่ว่า ผมถามตรงๆซักอย่างนึงเถอะนะครับว่า
มันจำเป็นด้วยเหรอครับ ที่เราจะต้องการกำลังใจจากใครหรือจากคนอื่นที่เราไม่รู้จักด้วยเหรอครับ
แล้วที่ผ่านมา คุณทำไปเพื่ออะไรเหรอครับ ?
คุณต้องตอบคำถามข้อนี้ของตัวเองให้ได้ก่อนเลยนะครับ ว่าคุณทำเพื่อใคร
ถ้าคุณทำเพื่อให้คนอื่นเขามาเห็นค่าในสิ่งที่คุณทำจริงๆอ่ะ คุณควรที่จะลงผลงานหรอคะแนนสอบเข้าที่คุณทำ แล้วประสบความสำเร็จจนสอบติดเข้ามหาลัยได้รึเปล่า ?
ถึงต่อให้คนอื่นเขาจะเข้ามาให้กำลังใจคุณมากแค่ไหนก็ตาม แต่อย่าลืมนะครับว่า อีก 2-3 วัน คนที่ให้กำลังใจคุณเขาก็ลืมเเล้วนะครับ
เพราะบนโลกของความเป็นจริง มันโหดร้ายนะครับ ถ้าคุณไม่ได้มีผลงานที่เอาออกมาโชว์ให้คนอื่นดูจริงๆอ่ะ เขาจะเห็นคุณค่าคุณแค่คำที่คุณโพสต์ แต่เขาจะไม่ได้เห็นถึงคุณค่าที่เป็นผลลัพธ์ในสิ่งที่คุณทำจริงๆเลย
ซึ่งจะให้ยินดีที่คุณสอบติดมหาลัย มันก็ได้ แต่ถ้าเอาผลงานที่ตัวเองทำมาโชว์ด้วย มันก็น่าจะทำให้คนรู้สึกทึ่ง เห็นคุณค่ามากกว่าเดิมอีกรึเปล่า คนเขาก็จะแสดงความยินดีกับคุณเองแหละครับ หากคุณมีของดีจริง
แต่ถ้าหากว่า คุณทำเพื่อตัวเองแต่แรก แล้วคำถามเพื่อ คุณจะต้องการกำลังใจจากคนอื่นไปเพื่ออะไรเหรอครับ ?
มันไม่ใช่ว่าคุณต้องสร้างกำลังใจจากตัวเองเหรอครับ ?
ถ้าถึงกับขนาดที่ว่า ตัวคุณเองยังต้องการกำลังใจจากคนนั้น คนนี้ มันแปลว่าคุณไม่ได้มีความนับถือต่อตัวเองเท่าที่ควรเลยนะครับ ถ้าคุณมีความนับถือต่อตัวเองจริงๆแล้วอ่ะ คุณก็จะมีกำลังใจได้ขึ้นมาเองอ่ะครับ
แล้วสมมติ ถึงต่อให้วันนี้จะได้กำลังใจมาแล้วก็จริง แต่ถ้าวันข้างหน้า คุณไปเรียนมหาลัย แล้วเรียนได้เกรดปานกลาง เพื่อนไม่สนใจคุณ รุ่นพี่ไม่เห็นถึงคุณค่าของคุณ พ่อแม่ไม่เห็นถึงคุณค่าของคุณ อาจารย์ไม่เห็นถึงคุณค่าของคุณ แล้วคุณจะทำยังไงตาอเหรอครับ ?
คุณก็จะอยากได้กำลังใจจากคนอื่นต่ออีกเหรอครับ ?
ในโลกแห่งความเป็นจริงอ่ะ คนเดียวที่จะสามารถช่วยเราได้ แล้วเป็นคนเดียวเท่านั้น ที่จะให้กำลังใจเราได้ มันก็มีแค่ตัวคุณคนเดียวเองรึเปล่า ? มันจำเป็นด้วยเหรอครับ ที่เราจะต้องไปเอาชีวิตทั้งชีวิตของเรา ไปผูกติกอะไรกับคนอื่นอยู่ตลอดเวลาอ่ะครับ
แล้วสมมติ ถ้าวันนึง คุณเรียนจบออกไป คุณคิดว่าคุณจะได้ติดต่อกับเพื่อนๆ อาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้องซักกี่คนเหรอครับ ?
คุณคิดว่าพสก้ขาจะยังมาสนใจอะไรคุณอยู่เหมือนเดิมบ้างไหมครับ ?
คนที่แห่มาให้กำลังใจคุณนี่ คุณว่าเขาจะยังจอดจำและเห็นคุณค่าในสิ่งที่คุณทำจริงๆเลย โดยที่พวกเขาไม่ลืมบ้างไหมครับ ?
มันก็ไม่มี ถูกไหมครับ ?
แล้วถามกลับกัน ตัวคุณเองเคยไปให้กำลังใจคนอื่นก่อนแล้วรึยังครับ ? คุณเคยชม เคยให้กำลังใจพวกที่เขาสอบติดมหาลัยบ้างไหมครับว่า เก่งมาก เป็นกำลังใจให้ ถ้าคุณไม่เคยพูดมาก่อนเลย แล้วทำไมคุณถึงอยากทีจะๆด้กำลังใจจากคนอื่นต่ออีกเหรอครับ โดยที่ยังไม่เคยเริ่มให้กำลังใจใครเลยอ่ะครับ
แล้วถ้าคุณมห้กำลังใจพวกเขา ผมว่าหากคุณเล่าให้ตัวเองติดมหาลัยได้ พวกเขาก็จะให้กำลังใจคุณกลับคืนมาอยู่ดีรึเปล่า ? คุณอยากให้คนอื่นมาให้คุณมาคุณก่อน คุณเองก็ควรเริ่มต้นจากการให้คนให้คุณค่าคนอื่นก่อนรึเปล่า ?
แล้วคุณได้ลองคิดอีกแง่มุมบ้างไหมเหรอครับว่า " บนโลกใบนี้อ่ะ ไม่มีใครสนใจในสิ่งที่เราทำอยู่หรอกนะครับ ทุกคนสนใจแต่ปัญหาของตัวเองอย่างเดียวเท่านั้น "
มันแปลว่า ไม่มีใครสนใจคุณเลยต่างหาก อาจจะสนแค่ผลงานคุณในช่วงระยะเวลานึง ก็แค่นั้น เพราะงั้น เราต้องเปลี่ยนแปลงความคิดตัวเองใหม่รึเปล่าว่า ต่อให้คนทั้งโลกใบนีเอ่ะ จะไม่มีใครเห็นคุณค่าในสิ่งที่เราทำเลย เราก็จะลุกขึ้นสู้ แล้วกล้าที่จะเริ่มไปส่องกระจก แล้วก็ยอกหรอพูดให้กำลังใจกับตัวเองเป็นคนแรกเลยรึเปล่า ตัวเองสำคัญที่สุดในชีวิตเรามากกว่าคนอื่นนะครับ พ่อแม่จะไม่เห็นคุณค่า คนอื่นจะไม่เห็นคุณค่า ก็ช่างมันประไร เราเห็นคุณค่าตัวเองก็พอแล้วนิครับ
ถ้าบนโลกใบนี้อ่ะ ไม่มีใครสนใจในสิ่งที่คุณทำ คุณก็สามารถที่จะเลือกไม่สนใจในสิ่งที่พวกเขาทำบ้างก็ได้นิครับ แล้วถ้าจะมีใครมาสนใจคุณทีหลัง แต่คนๆนั้นในตอนแรกไม่สนใจคุณ คุณก็เลือกเอาเองนะครับ ว่าคนๆนั้นคู่ควรให้คุณสนใจเขาหรือไม่
นี่เป็นสิ่งที่ผมอยากจะฝากแล้วบอกเอาไว้ หากคนที่โพสต์ได้มากเห็นโพสต์ของผม
ผมคิดว่าคุณน่าที่จะมห้กำลังใจตัวเองได้นะ จงปลุกสายลมในตัวเองให้โหมกระหน่ำ พัดความไม่มั่นใจในตัวเอง พัดความว่างเปล่าที่คนไม่เห็นคุณค่าเรานั้นทิ้งไปซะ แล้ววันนึงเมื่อคุณผงาดขึ้นมาได้ด้วยตนเอง มีผลงานที่เจ๋ง คนจะมาเห็นคุณค่าคุณเป็น 1000+ คนเอง