เราจะกตัญญูครูบาอาจารย์ยังไงให้ออกจากหัวใจครับ

ด้วยสำเร็จอเนญชาอรูปณานกสิณมาหลายชาติ
ธรรมมะ ความรักอะไร มันไม่ซึมเข้าสู่จิตสู่ใจเลย
เหมือนก้อนหินเหมือนหุ่นยนต์
เรื่องของเรื่องคือ ตามครูบาอาจารย์ไปทำภารกิจ
ทีนี้ ตอนกินข้าวเผลอให้ครูยืนแล่วเรานั่งกิน
ตอนครูขาเจ็บก็ไม่พยุงครูท่าน
ก็เลยโดนอบรมมา รู้สึกเหมือนในหัวมันจมอยู่กับฌานตลอด
มันไม่ค่อยกระทบโลก ความกตัญญูแท้จริงก็ไม่ค่อยเกิด
รู้สึกว่าตัวเองอกตัญญู มองข้าม ไม่เห็นหัวคนอื่น
ควรทำยังไงดีครับ เห็นพระหลายๆรูปที่คอย ปรนิบัติ พระอาวุโส
ท่านทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมน่าเลื่อมใส
แต่กระผมเป็นเด็กยุคซีรีย์ฮอโมน มันเลยไม่เคยได้ซึมซับเรื่องพวกนี้