สวัสดีครับ กระทู้นี้จัดทำขึ้นเพื่อหาที่ระบายเท่านั้น เผื่อมันจะดีขึ้นอะนะ
ผมคือนักศึกษาอยู่มหาวิทยาลัย วันนี้อยากจะมาระบายเรื่องๆหนึ่งที่ผมเคยทำไม่ดีเอาไว้
ตอนที่ผมเรียนคาบเรียนคาบเรียนหนึ่งตอนเช้าอยู่นั้น ผมเผลอทำเสียงดังเพราะคุยกับเพื่อน จนอาจารย์และทั้งห้องเขาเงียบและโฟกัสมาที่ผม ตอนนั้นผมรู้เลยว่าทำผิด อาจารย์เดินมาหาผมแล้วถามว่าใครคุยเสียงดัง
ผมเลยยกมือยอมรับไป อาจจะดูเข้าข้างตัวเองนะครับ แต่เพราะว่าทั้งแก๊งนั้นผมเสียงดังสุด อีกอย่างผมว่าผมทำผิดก็ควรยอมรับผิด เลยยกมือขึ้นไป แล้วผมคิดว่าเพื่อนผมอาจจะโดนหางเร่ไปด้วย
อาจารย์เลยให้ผมไปหน้าห้องซึ่งมี นศ 100 กว่าคนมองอยู่ แล้วให้ผมเขียนตอบคำถามตอนอาจารย์อธิบาย
ตอนนั้นทำตัวไม่ถูกเลยครับ ผมคิดในใจว่าทำไมถึงได้มาอยู่ถึงจุดนั้น ท่าทีผมมันดูจองหองไม่สำนึกผิดขนาดนั้นเลยเหรอ ผมทำผิดขนาดต้องทำถึงขั้นนี้เหรอ ผมอยู่ตรงนั้นประมาณ 20 กว่านาที โดยที่พยายามไม่สนใจคนรอบข้างเลย555 กดดันมากๆอยากกลับไปสุดๆ จนสุดท้ายอาจารย์ก็ให้ผมกลับไป
ตอนนั้นพอผมกลับไปจากที่ยิ้มแย้มสดใส บอกเลยว่าเครียดมาก จนถึงจุดหนึ่งถึงขั้นคิดในใจว่า"กูเกลียดตัวเองว่ะ"คิดแบบนั้นไปได้เกือบครึ่งวันก็นึกขึ้นได้
ว่าตัวผมนั้นผิดจริง ไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่ว่าอาจารย์ไม่เข้าใจบ้างเหรอว่าคนๆหนึ่งเข้าอาจจะผ่านอะไรแย่ๆมาบ้างไหม การที่ผมเสียงดัง ผมผิดจริง แต่ทำไมต้องเอาผมไปประจานด้วย แค่การโดนก่อนหน้ามันยังไม่พออีกเหรอ
หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะผมแหละที่เปราะบางไป แต่การที่คนๆหนึ่งดูหาความสุข อาจไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนที่มีความสุขมากๆอยู่แล้วก็ได้ อาจเป็นเพราะว่าเขาต้องการมากกว่าปกติ
หรือเขาผมมองผมเป็นไอเวรคนหนึ่งที่ไร้มารยาทก็ไม่แน่ใจนะครับ ผมผิดจริงที่เสียงดังแบบไม่ได้ตั้งใจ ผมเผลอไปจริงๆ
การแลก 1 คน เพื่อให้อีก 100 กว่าคนจดจำ อาจคุ้มในทางทฤษฎีและตัวเลข แต่ 1 คน คนนั้นอาจจะจำจนวันตายเลยก็ได้
ผมเคยมีประสบการณ์แย่ๆแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่งตอน ม.ต้น อุสาห์ดีขึ้นแล้ว
ผมรู้แหละว่าควรโดนลงโทษ แต่การที่คนๆหนึ่งยอมรับผิดแบบตรงเกินไป แล้วยังถูกประจาน มันไม่เกินไปเหรอ
บางทีโลกอาจโหดร้ายกับคนที่พยายามแสดงความรับผิดชอบก็ได้ หากคิดอีกมุมนึง ผมเงียบไว้ อาจจะไม่โดนเรียก หรือโดนคนอื่นในแก๊งผม หรืออาจไปทั้งแก๊งก็ได้
บางทีเขาอาจจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันมากแค่ไหน สำหรับผู้ถูกกระทำจริงๆ
ผมคิดมากจริงๆ การที่เขาเรียกไปไม่รู้ว่าจุดประสงค์อะไร เพื่อให้สำนึกผิด ประจาน หรือคิดว่าตอบสนองผมที่ส่งเสียงดังเป็นจุดสนใจ โกรธ โมโห รู้สึกถูกมองข้าม หรือไรกันแน่ก็ไม่ทราบ
การที่เขาให้ผมกลับผมไม่รู้เหมือนกันว่า เพราะสงสารหรือเกะกะอาจารย์เขา
อ่านนี่แล้วอาจดูงงๆ สรุปเลย ผมผิดเองแหละ แต่สิ่งที่ผมโดนไปอาจารย์ไม่คิดหรือว่าผมโดนมากน้อยแค่ไหน เรื่องความหลังฝังใจผมพอเข้าใจนะว่าแกไม่รู้ แต่เอาเถอะผมจะปรับปรุงตัว แต่ว่าผมคงไม่อยากคุยและมองหน้าไม่ติดแล้วอะนะ555
เรื่องที่อยากระบายของผม:)
ผมคือนักศึกษาอยู่มหาวิทยาลัย วันนี้อยากจะมาระบายเรื่องๆหนึ่งที่ผมเคยทำไม่ดีเอาไว้
ตอนที่ผมเรียนคาบเรียนคาบเรียนหนึ่งตอนเช้าอยู่นั้น ผมเผลอทำเสียงดังเพราะคุยกับเพื่อน จนอาจารย์และทั้งห้องเขาเงียบและโฟกัสมาที่ผม ตอนนั้นผมรู้เลยว่าทำผิด อาจารย์เดินมาหาผมแล้วถามว่าใครคุยเสียงดัง
ผมเลยยกมือยอมรับไป อาจจะดูเข้าข้างตัวเองนะครับ แต่เพราะว่าทั้งแก๊งนั้นผมเสียงดังสุด อีกอย่างผมว่าผมทำผิดก็ควรยอมรับผิด เลยยกมือขึ้นไป แล้วผมคิดว่าเพื่อนผมอาจจะโดนหางเร่ไปด้วย
อาจารย์เลยให้ผมไปหน้าห้องซึ่งมี นศ 100 กว่าคนมองอยู่ แล้วให้ผมเขียนตอบคำถามตอนอาจารย์อธิบาย
ตอนนั้นทำตัวไม่ถูกเลยครับ ผมคิดในใจว่าทำไมถึงได้มาอยู่ถึงจุดนั้น ท่าทีผมมันดูจองหองไม่สำนึกผิดขนาดนั้นเลยเหรอ ผมทำผิดขนาดต้องทำถึงขั้นนี้เหรอ ผมอยู่ตรงนั้นประมาณ 20 กว่านาที โดยที่พยายามไม่สนใจคนรอบข้างเลย555 กดดันมากๆอยากกลับไปสุดๆ จนสุดท้ายอาจารย์ก็ให้ผมกลับไป
ตอนนั้นพอผมกลับไปจากที่ยิ้มแย้มสดใส บอกเลยว่าเครียดมาก จนถึงจุดหนึ่งถึงขั้นคิดในใจว่า"กูเกลียดตัวเองว่ะ"คิดแบบนั้นไปได้เกือบครึ่งวันก็นึกขึ้นได้
ว่าตัวผมนั้นผิดจริง ไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่ว่าอาจารย์ไม่เข้าใจบ้างเหรอว่าคนๆหนึ่งเข้าอาจจะผ่านอะไรแย่ๆมาบ้างไหม การที่ผมเสียงดัง ผมผิดจริง แต่ทำไมต้องเอาผมไปประจานด้วย แค่การโดนก่อนหน้ามันยังไม่พออีกเหรอ
หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะผมแหละที่เปราะบางไป แต่การที่คนๆหนึ่งดูหาความสุข อาจไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนที่มีความสุขมากๆอยู่แล้วก็ได้ อาจเป็นเพราะว่าเขาต้องการมากกว่าปกติ
หรือเขาผมมองผมเป็นไอเวรคนหนึ่งที่ไร้มารยาทก็ไม่แน่ใจนะครับ ผมผิดจริงที่เสียงดังแบบไม่ได้ตั้งใจ ผมเผลอไปจริงๆ
การแลก 1 คน เพื่อให้อีก 100 กว่าคนจดจำ อาจคุ้มในทางทฤษฎีและตัวเลข แต่ 1 คน คนนั้นอาจจะจำจนวันตายเลยก็ได้
ผมเคยมีประสบการณ์แย่ๆแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่งตอน ม.ต้น อุสาห์ดีขึ้นแล้ว
ผมรู้แหละว่าควรโดนลงโทษ แต่การที่คนๆหนึ่งยอมรับผิดแบบตรงเกินไป แล้วยังถูกประจาน มันไม่เกินไปเหรอ
บางทีโลกอาจโหดร้ายกับคนที่พยายามแสดงความรับผิดชอบก็ได้ หากคิดอีกมุมนึง ผมเงียบไว้ อาจจะไม่โดนเรียก หรือโดนคนอื่นในแก๊งผม หรืออาจไปทั้งแก๊งก็ได้
บางทีเขาอาจจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันมากแค่ไหน สำหรับผู้ถูกกระทำจริงๆ
ผมคิดมากจริงๆ การที่เขาเรียกไปไม่รู้ว่าจุดประสงค์อะไร เพื่อให้สำนึกผิด ประจาน หรือคิดว่าตอบสนองผมที่ส่งเสียงดังเป็นจุดสนใจ โกรธ โมโห รู้สึกถูกมองข้าม หรือไรกันแน่ก็ไม่ทราบ
การที่เขาให้ผมกลับผมไม่รู้เหมือนกันว่า เพราะสงสารหรือเกะกะอาจารย์เขา
อ่านนี่แล้วอาจดูงงๆ สรุปเลย ผมผิดเองแหละ แต่สิ่งที่ผมโดนไปอาจารย์ไม่คิดหรือว่าผมโดนมากน้อยแค่ไหน เรื่องความหลังฝังใจผมพอเข้าใจนะว่าแกไม่รู้ แต่เอาเถอะผมจะปรับปรุงตัว แต่ว่าผมคงไม่อยากคุยและมองหน้าไม่ติดแล้วอะนะ555