สวัสดีค่ะ หนูอยากมาระบาย ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยดีกับตัวเอง หนูก็อายุ17 เป็นคนซีเรียสเรื่องเรียน และพยายามเท่าที่จะทำได้ (ความคาดหวังของแม่ด้วยแหละ) ซึ่งช่วงนี้เป็นช่วงทำportfolio ยอมครับว่ากดดันตัวเองมากอยู่แล้ว งานค่อนข้างเยอะมาก ทั้งงานเรียน และแข่ง ยังไม่ร่วมกับกิจกรรม แถมเรายังเป็นสภาอีกเพราะโดนบังคับ T-T แล้วหนูก็ยังดิ่งอยู่กับการสูญเสียคุณย่า ทำให้นอนไม่ค่อยหลับเพราะเครียด ระบายให้แม่ฟังก็ไม่ได้เพราะเขาก็ชอบบอกว่า เขาก็เครียด เขาก็เหนื่อย (แม่เราไม่ได้ทำงานใดๆ) เราอยากให้เขาเข้าใจว่าที่เราเหนื่อยคือเราอยู่ทำงานที่โรงเรียน/วิทยาลัยก็6โมงเย็น-1 ทุ่มแล้วก็กลับมาหอก็ดึกมากแล้วแล้วยังต้องมาทำงานเรียนจนไม่นอน คือมันเครียดจนแทบบ้าอ่ะ5555 ก็เข้าใจแหละว่าโตไปมันเหนื่อยกว่านี้ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันไม่ต่างอะไรกับการทำงานรับค่าจ้างเลย แข่งบางทีเราก็คาดหวังว่าอยากได้รางวัล แต่มันก็มีผิดหวังบ้างแหละ ปกติ เอ่อ..และเราก็มักจะโดนแม่บ่นว่าเราอ้วนแต่เราหนัก 50 สูง 160 เขาคงอยากให้เหมือนสาวจีน
ที่พูดไปทั้งหมดนี้คือเป็นเรื่องที่หนูสะสมเก็บกดกับตัวเองมานานมาก หนูไม่รู้ว่าหนูจะไปเล่าให้ใครฟังแล้วใครจะเข้าใจได้บ้าง จนบางทีหนูไม่กล้าไปบ่นให้ใครฟังว่าหนูเหนื่อยหนูเพลียหนูรู้สึกว่าหนูอยากหายไป แต่สุดท้ายหนูก็ยังอยากอยู่เพราะว่าหนูไม่อยากทำให้ใครเสียใจ หนูไม่อยากให้ความพยายามที่ผ่านมาของตัวเองสูญเปล่า แม่เราก็ซื้ออาหารเสริมช่วยลดน้ำหนัก...กินเข้าไปแล้วรู้สึกอยากจะอ้วกมันไม่อร่อย เราเคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้เฉพาะคนที่เราไว้ใจ เขาก็มองเป็นเรื่องตลก ที่เป็นอย่างนั้นเพราะว่าเราชอบทำตัวตลกเฮฮากับคนอื่น ไม่ได้จะเบียวแต่อยู่ห้องคนเดียวเราเป็นคนละคน ร้องไห้ ไม่ค่อยอยากอาหาร นอนไม่ค่อยหลับ บางทีก็ทุบตัวเอง ย้ำว่าบางที เราก็มีพฤติกรรมที่บีบหน้าท้องตัวเองหรือกดแรงๆ พยายามไม่ทำแต่ว่าคำว่าอ้วนมันก็ชอบวนในหัวตลอด 555 ตอนที่พิมพ์ก็ลังเลอยู่ว่าจะโพสต์ลงดีไหม ลึกๆเป็นคนขี้ระแวง เข้าใจตัวเองว่าต้องการความยอมรับจากคนที่ไว้ใจ เลยกลัวคนไม่รู้จักเพราะกลัวเขาไม่ไว้ใจเราและไม่ยอมรับเรา เราโดนสอนมาว่าอย่าร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น อย่าเป็นคนที่ดูอ่อนแอต่อหน้าคนอื่น บางทีก็เผลอทำตัวเย็นชาใส่คนอื่นบ้าง แต่เราไม่ได้ตั้งใจ
แค่นี้ดีกว่า มันหลายเรื่องเกิน อาจจะพิมพ์ไม่รู้เรื่องบางส่วน เพราะนอนน้อย เพลียจัด อ่า...แล้วเรื่องพวกนี้ปกติไหมคะ?
อยากระบายปัญหาให้คนอื่นฟังบ้าง เผื่อจะมีคนเข้าใจ
ที่พูดไปทั้งหมดนี้คือเป็นเรื่องที่หนูสะสมเก็บกดกับตัวเองมานานมาก หนูไม่รู้ว่าหนูจะไปเล่าให้ใครฟังแล้วใครจะเข้าใจได้บ้าง จนบางทีหนูไม่กล้าไปบ่นให้ใครฟังว่าหนูเหนื่อยหนูเพลียหนูรู้สึกว่าหนูอยากหายไป แต่สุดท้ายหนูก็ยังอยากอยู่เพราะว่าหนูไม่อยากทำให้ใครเสียใจ หนูไม่อยากให้ความพยายามที่ผ่านมาของตัวเองสูญเปล่า แม่เราก็ซื้ออาหารเสริมช่วยลดน้ำหนัก...กินเข้าไปแล้วรู้สึกอยากจะอ้วกมันไม่อร่อย เราเคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้เฉพาะคนที่เราไว้ใจ เขาก็มองเป็นเรื่องตลก ที่เป็นอย่างนั้นเพราะว่าเราชอบทำตัวตลกเฮฮากับคนอื่น ไม่ได้จะเบียวแต่อยู่ห้องคนเดียวเราเป็นคนละคน ร้องไห้ ไม่ค่อยอยากอาหาร นอนไม่ค่อยหลับ บางทีก็ทุบตัวเอง ย้ำว่าบางที เราก็มีพฤติกรรมที่บีบหน้าท้องตัวเองหรือกดแรงๆ พยายามไม่ทำแต่ว่าคำว่าอ้วนมันก็ชอบวนในหัวตลอด 555 ตอนที่พิมพ์ก็ลังเลอยู่ว่าจะโพสต์ลงดีไหม ลึกๆเป็นคนขี้ระแวง เข้าใจตัวเองว่าต้องการความยอมรับจากคนที่ไว้ใจ เลยกลัวคนไม่รู้จักเพราะกลัวเขาไม่ไว้ใจเราและไม่ยอมรับเรา เราโดนสอนมาว่าอย่าร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น อย่าเป็นคนที่ดูอ่อนแอต่อหน้าคนอื่น บางทีก็เผลอทำตัวเย็นชาใส่คนอื่นบ้าง แต่เราไม่ได้ตั้งใจ
แค่นี้ดีกว่า มันหลายเรื่องเกิน อาจจะพิมพ์ไม่รู้เรื่องบางส่วน เพราะนอนน้อย เพลียจัด อ่า...แล้วเรื่องพวกนี้ปกติไหมคะ?