ความเป็นผู้วางเฉยต่อผัสสะทางรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน

ความจริงมันไม่ใช่การปล่อยวาง

การปล่อบวางนั้นเป็นผล มันเกิดภายหลังการมีเหตุ

เหตุคือจิตวางเฉย เป็นอุเบกขา ต่ออารมณ์ ต่อผัสสะที่มากระทบ

อันอารมณ์จาก รูป เวทนา  สัญญา สังขาร วิญญาน

ทุกอย่างจึงมีที่มา เป็นเหตุและผล เป็นปัจจัยซึ่งกันและกัน ตามที่พระศาสดาทรงตรัสสอนขาวโลก