ต่างจังหวัดบ้านร้างเยอะมาก บางบ้านเคยคึกคักเฮฮาปาร์ตี้รวมญาติ พอรุ่นพ่อรุ่นแม่จากไป พี่น้องก็แยกย้าย ปล่อยร้าง

กระทู้คำถาม

บางบ้านเจ้าของเสียชีวิต ไม่มีลูกหลาน ก็ปล่อยร้าง
ดูเหงาๆนะแบบนี้
เพี้ยนโบ๊ะหน้า

สมาชิกหมายเลข 8464741

สมาชิกหมายเลข 3856222 ซึ้ง, มีลูกชื่อหยอง ซึ้ง, หยงอัน ซึ้ง, ทอมบิลี่อิเหมียวแห่ง Istanbul ซึ้ง, hippe ซึ้ง, สมาชิกหมายเลข 4989716 ซึ้ง, สมาชิกหมายเลข 5243826 ซึ้ง, มารหุ้นแสวงพ่าย ซึ้ง, Amalgamate ซึ้ง, สมาชิกหมายเลข 3931411 สยองรวมถึงอีก 1 คน ร่วมแสดงความรู้สึก

5 สมาชิกหมายเลข 1441801

คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้

ความคิดเห็นที่ 31

พอหมดพ่อแม่ที่เป็นศูนย์รวมใจ พี่น้องก็พากันแยกย้าย
กลับมาอีกที บางคนน้ำตาไหล
เวลาไม่เคยย้อนกลับ...จะทำให้เราเหลือแต่ความทรงจำ
และในวันนึง เราก็จะกลายเป็นความทรงจำของคนอื่นอีกที

เวลามันน้อยลงไปทุกวัน แล้งตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่

ถูกใจให้พอยต์

at_present

สมาชิกหมายเลข 8635397 ถูกใจ, ruralcrue ซึ้ง, สมาชิกหมายเลข 3405910 ถูกใจ, Have No Name ถูกใจ, Bennie_CarameL ถูกใจ, มีลูกชื่อหยอง ซึ้ง, สมาชิกหมายเลข 1231330 ถูกใจ, ทอมบิลี่อิเหมียวแห่ง Istanbul ซึ้ง, แสงอาทิตย์ส่องฟ้า ซึ้ง, สมาชิกหมายเลข 8528982 ถูกใจรวมถึงอีก 11 คน ร่วมแสดงความรู้สึก

สุดยอดความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2

แถวบ้านตอนปี 2545 พอถึงช่วงปีใหม่ทีไร คนในหมู่บ้านก็จะนัดรวมตัวกันจุดพลุตอนเที่ยงคืน แถมร้องคาราโอเกะกันเสียงดัง ถึงตี 3 เราที่เป็นเด็กประถมในตอนนั้น รู้สึกหงุดหงิดมาก ที่มีเพื่อนบ้านแบบนี้ (แต่ก็ทำอะไรไม่ได้)

พอเรียนจบปริญญา ก็กลับมาอยู่บ้านตอนปี 2565 จนถึงตอนนี้ พบว่าบรรยากาศแบบนั้นในช่วงปีใหม่ไม่มีอีกแล้ว บ้านร้างหลังที่สองในหมู่บ้านเริ่มปรากฏให้เห็น (และคาดว่าหลังที่ 3 จะตามมาภายใน 5 ปีนี้) เพื่อนบ้านที่ร้องเพลงเสียงดังในวันนั้นก็เริ่มแก่ชรา เจ็บป่วยกันไป บางท่านก็กลับดาวกันไปแล้ว?

ในขณะที่ลูกหลานก็แยกย้ายกันไปทำงานต่างจังหวัด ไม่ค่อยกลับมาเยี่ยม ไม่ต้องถามหาเด็กเกิดใหม่ในหมู่บ้านนะครับ เพราะไม่มีมานานแล้วกว่า 15 ปี+ (เด็กคนล่าสุดที่เกิดในหมู่บ้าน น่าจะเริ่มเข้ามหาลัยแล้ว) ส่วนบรรยากาศในหมู่บ้าน คือ เงียบทั้งวัน

ทำให้การที่ผมเดินไปเลื่อนประตูรั้วหน้าบ้าน (ฝืด ๆ) มาปิด ตอน 2 ทุ่ม จึงกลายมาเป็นกิจกรรมในช่วงวันสิ้นปี ที่สร้างเสียงดังที่สุดในหมู่บ้าน ส่วนแสงสว่างจากพลุไฟในช่วงค่ำคืนวันดังกล่าว ก็ได้หายไปพร้อมกับแสงสว่างของไฟหน้าบ้านคนในชุมชน ที่เราก็รู้อยู่เต็มอกว่า มันคงไม่กลับมาสว่างอีกแล้ว และบ้านหลังนั้นก็คงได้พักผ่อนเสียที เหมือนกับเจ้าของมัน