จิตในปรมัตถธรรม คือ ตัวจิต เจตสิกเป็นตัวปรุงแต่งตัวจิต

ปรมัตถธรรม คือ ธรรมชาติที่เป็นความจริงแท้แน่นอน ที่ดำรงลักษณะเฉพาะของตนไว้โดย ไม่ผันแปรเปลี่ยนแปลง ปรมัตถธรรม คือสภาวธรรม ปรมัตถธรรม หรือสภาวธรรม นี้มี ๔ ประการคือ ๑ จิต ๒ เจตสิก ๓ รูป ๔ นิพพาน

ดับสังขาร ก็จะเป็นสภาวะนิโรธ ฌาน1-8 เป็นเจตสิก เป็นสังขารตัวที่ประกอบกับจิต สติปัฐฐาน ในปรมัตถธรรม จึงต้องเห็นการดำเนินไปของฌาน 1-8 อันเป็นการดำเนินไปของเจตสิก จึงจะรู้ชัดในเจตสิก เมื่อรู้ชัดในเจตส

ผัสสะไม่ใช่แค่คำ2พยางค์ แต่หมายถึง“กระบวนการ” ที่มา มีแต่ละขณะขันธ์5เกิดในอมตธาตุ (ขณะสัมผัสอมตธาตุด้วยนามกาย) จึงมีจิตเข้าไปตั้ง(ภพเกิด) จึงมีอมตธาตุเป็นผู้เห็นกระบวนการเกิดของผัสสะ และอ

จิตและเจตสิก เป็นการปรากฏของข้อมูล2สิ่งทั้งในที่เดียวกันและต่างที่กัน ด้วยอาศัยการขยายของข้อมูลชุดเดิม ทั้ง2สิ่งจึงปรากฏพร้อมกัน เจตสิกปรากฏขึ้นด้วยการสอดประสานของข้อมูลกับสิ่งแวดล้อม เช่น อากาส เสีย

ตัวเราคือตัวรู้ ตัวดู ตัวพิจารณา ตัวธัมมวิจย ไม่มีตัวตนนั้นหมายถึงการไม่มีอยู่จริงของตัวเรา คือ เกิด-ตั้งอยู่-ดับไปตลอดเวลา เมื่อเกิดความรู้สึกว่ามีตัวเราขึ้นมา(จิตเก่า) จะถูกสลาย แทน ด้วยตัวเราคนให

มีท่านใดเคยประสบการณ์เกิด ภาวะที่ยุคลธรรม 6 คู่ เกิดแก่จิตบ้างไหมครับ ช่วยเล่าและแนะนำเป็นธรรมทาน ด้วยครับ

สวัสดีครับ ผมเคยไปวิปัสสนาแนวท่านโอเอ็นก้า 2 ครั้ง ทั้งสองครั้งได้พบกับประสบการณ์ทางจิตวิญญาณ ครั้งแรกน้ำตาผมไหลเป็นเขื่อนแตกเลย ตอนที่ไล่ความรู้สึก และ sweep ขึ้นลงไปทั่วร่าง ครั้งที่สองผมเป็นปฏิภ

ใจก็คือเจตสิก จิตรู้สึกกับอะไร ใจก็คือผลการรู้ของจิต จิตรู้สึกกับลมหายใจ ใจก็คือจิตสงบอันเป็นผลจากจิตที่นิ่งรู้อยู่กับลมหายใจ กรรมฐาน40 กอง ก็มีเป้าหมายเพื่อ ให้จิตนิ่งรู่กับสิ่งใด สิ่งหนึ่ง เพื่อให

“จิตรู้ทัน แล้วกลับมาอยู่กับจิตที่ตั้งมั่น” เป็นลักษณะขณะภาวนาสติปัฏฐาน -เป็นภาวนามยปัญญา -ไม่ใช่แค่สัมปขัญญะ -ไม่ใช่จินตามยปัญญา -ไม่ใช่เห็นการเกิดดับไปตามตำรา หรือมโนเอา คิดเอา -เป็นอ