ขอเกริ่นปัญหาภายในบ้านก่อนนะคะ เรามีพี่น้องอยู่1คนเป็นพี่น้องแท้ๆเลยเป็นน้องสาวห่างกัน2ปี ปัญหาภายในบ้านคือไม่ถูกกับน้องค่ะทะเลาะกันเช้าบ่ายเย็นทะเลาะกันทุกวัน ที่ทะเลาะก้มีแต่เรื่องงานบ้านทั่วไปเลยเพราะเดิมทีน้องเราเป็นคนที่ขี้เกียจไม่ล้างจานไม่กวาดบ้านไม่ทำอะไรสักอย่างเลยค่ะ ช่วงนี้แม่ยิ่งปวดข้อแขนข้างที่ถนัดคนที่รับภาระงานบ้านคือเราทั้งหมด หนูก็ไม่ค่อยว่างเพราะสายที่หนูเรียนอยู่งานมันหนักมันต้องอ่านหนังสือเตรียมพื้นฐาน เลยขอน้องช่วยทำงาน น้องเป้นคนที่ทำงานลวกๆทำงานช้าๆไม่ทันใจคนที่เป็นพี่สาวอย่างเราที่ต้องทั้งกวาดบ้านถูบ้านตากผ้าทำอาหารในเวลาเดียวกัน หนูเลยทะเลาะกับน้องหนักขึ้นมากทุกวัน หนุค่อนข้างที่จะเป็นเด็กติดแม่เวลามีอะไรที่ไม่สบายใจหรือเครียดมากๆก็มักจะคุยแก้ปัญหากับแม่ จนน้องเริ่มไม่ชอบหรือเรียกได้ว่าเกลียดเลยค่ะ ที่หนูรู้ว่าน้องเกลียดก็เพราะว่าน้องเอาเรื่องในบ้านที่หนูทะเลาะกับน้องรุนแรงทางคำพูดเอาไปบอกเพื่อนร่วมห้องหนูค่ะ เพื่อนร่วมห้องคนนั้นหนูไม่สนิทกันเลยไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไง เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นครั้งนึงแต่หนูคิดว่ามันน่าจะอารมณ์ชั่ววูบของน้องที่โมโหที่พวกเราทะเลาะกัน เลยยอมปล่อยผ่านครั้งนึงแต่ครั้งนี้หนูเห็นจะๆเลยค่ะว่าด่าหนูให้เพื่อนร่วมห้องของหนูคนนั้นยังไง เอาเรื่องหนูไปด่ายังไงบ้าง ด่าหนูว่าออกมาจากนรก อะไรแบบนี้
ปัญหาเพื่อนที่โรงเรียนนะคะ เราโดนเพื่อนในห้องไม่ชอบเราเพียงเพราะเราจริงจังกับงานและตอนเวลาที่คุยเรื่องงานแล้วงานกลุ่มที่เพื่อนทำออกมาแล้วดูไม่ได้ตั้งใจเลยตำนิไปนิดๆหน่อยๆเลยอาจจะประกายความที่ไม่ชอบหนูขึ้นมาเล็กๆ และพอเรื่องมันใหญ่ขึ้นเพื่อนคนนั้นที่สนิทกับน้องหนูมันเอาเรื่องที่หนูพุดไม่ดีกับน้องเอาไปอล่าเรื่องเเย่ๆใส่คนรอบตัว ที่รู้เพราะตอนนั้นทะเลาะกันแล้วน้องหลุดบอกว่าเพื่อนในห้องไม่ชอบเกือบครึ่งห้อง เพราะนิสัยเป้นอย่างงี้ๆ ตอนนั้นเราร้องไห้ออกมาเลยค่ะเพราะเพื่อนๆในห้องเราหวังดีและยินดีกับพวกเขามาตลอดเลยไม่คิดว่าเขาจะสุ่มไฟนินทาเรา พวกเขาไม่คิดที่จะมาบอกให้ปรับแก้นิสัยแต่เลือกที่จะนินทาสุ่มไฟกับน้องและเพื่อนร่วมห้องเรา
ถ้าให้สรุปง่ายๆคือความหวังดีที่เคยมีให้น้องกับเพื่อนๆที่จะพากันดันขึ้นมหาลัย มันพังลงมาเลยค่ะเราไม่อยากไปโรงเรียนไม่อยากเจอหน้าน้อง เราไม่อยากเจอเพื่อนที่เราเคยหวังดีกับเขามากๆไม่อยากเจอครูที่ปรึกษา ไม่อยากเจอใครเลย เรารู้ว่าปัญหานี้สามารถแก้ได้ง่ายๆคือทำใจและพาตัวเองไปอยู่แต่ที่ดีๆพลังบวก แต่เราทำไม่ได้ค่ะ พอจะมีคำแนะนำอื่นอีกไหมคะหรือการแก้ปัญหาไหมคะ ถ้าพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องขอดทษด้วยค่ะ ร้องไห้ไปพิมพ์ไป
อายุ16 ควรจะแก้ปัญหาภายในบ้านและโรงเรียนยังไง
ปัญหาเพื่อนที่โรงเรียนนะคะ เราโดนเพื่อนในห้องไม่ชอบเราเพียงเพราะเราจริงจังกับงานและตอนเวลาที่คุยเรื่องงานแล้วงานกลุ่มที่เพื่อนทำออกมาแล้วดูไม่ได้ตั้งใจเลยตำนิไปนิดๆหน่อยๆเลยอาจจะประกายความที่ไม่ชอบหนูขึ้นมาเล็กๆ และพอเรื่องมันใหญ่ขึ้นเพื่อนคนนั้นที่สนิทกับน้องหนูมันเอาเรื่องที่หนูพุดไม่ดีกับน้องเอาไปอล่าเรื่องเเย่ๆใส่คนรอบตัว ที่รู้เพราะตอนนั้นทะเลาะกันแล้วน้องหลุดบอกว่าเพื่อนในห้องไม่ชอบเกือบครึ่งห้อง เพราะนิสัยเป้นอย่างงี้ๆ ตอนนั้นเราร้องไห้ออกมาเลยค่ะเพราะเพื่อนๆในห้องเราหวังดีและยินดีกับพวกเขามาตลอดเลยไม่คิดว่าเขาจะสุ่มไฟนินทาเรา พวกเขาไม่คิดที่จะมาบอกให้ปรับแก้นิสัยแต่เลือกที่จะนินทาสุ่มไฟกับน้องและเพื่อนร่วมห้องเรา
ถ้าให้สรุปง่ายๆคือความหวังดีที่เคยมีให้น้องกับเพื่อนๆที่จะพากันดันขึ้นมหาลัย มันพังลงมาเลยค่ะเราไม่อยากไปโรงเรียนไม่อยากเจอหน้าน้อง เราไม่อยากเจอเพื่อนที่เราเคยหวังดีกับเขามากๆไม่อยากเจอครูที่ปรึกษา ไม่อยากเจอใครเลย เรารู้ว่าปัญหานี้สามารถแก้ได้ง่ายๆคือทำใจและพาตัวเองไปอยู่แต่ที่ดีๆพลังบวก แต่เราทำไม่ได้ค่ะ พอจะมีคำแนะนำอื่นอีกไหมคะหรือการแก้ปัญหาไหมคะ ถ้าพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องขอดทษด้วยค่ะ ร้องไห้ไปพิมพ์ไป