เนื่องด้วยตนในจิตใจเป็นต้น ในกระทู้หนึ่งกล่าวถึง สฬายตนะ....

ปรมัตถธรรม คือ ธรรมชาติที่เป็นความจริงแท้แน่นอน ที่ดำรงลักษณะเฉพาะของตนไว้โดย ไม่ผันแปรเปลี่ยนแปลง ปรมัตถธรรม คือสภาวธรรม ปรมัตถธรรม หรือสภาวธรรม นี้มี ๔ ประการคือ ๑ จิต ๒ เจตสิก ๓ รูป ๔ นิพพาน

จากที่ได้เรียนมา เราเรียนกันมาว่า เจตสิกกับจิต เกิดขึ้นและดับพร้อมกัน...แต่ในพระไตร มีคำว่า อมตธาตุ ธรรมพระศาสดา ไม่ขัดแย้งกันเอง_/\_ และสนับสนุนกันและกัน_/\_ แต่เรื่อง เจตสิกกับจิต เกิดและดับพร้อมก

การเห็นอารมณ์ใดๆเรียกว่า“หนึ่งขณะจิต” เช่น เห็นการคิด การเดิน การขยับเคลื่อนไหว เห็นจิตมัน สุข ทุกข์ ตัวรู้เที่ยงคือตัวรู้ไม่ดับไปกับการเห็นอารมณ์จิตใดๆนั้น เช่น รู้ว่าคิดดับแต่ตัวรู้ไม่

"ผู้ประพฤติปฏิบัติธรรม ที่ยังไม่ได้เห็นธรรม อาจคิดว่า...การรู้ธรรม การเห็นธรรม การปฏิบัติธรรมเช่นนั้น จะเป็นไปได้อย่างไร เป็นการยากอยู่... เรื่องเหล่านี้น่ะ! ก็คือ ธรรมชาติธรรมดาที่มันเป็นอยู่ น

ปรมัตธรรม ธรรมบัญญัติ ปรมัตธรรม สภาวะธรรมที่มีอยู่จริง เป็นสภาวะธรรมอันเนื่องแต่เหตุ มีปัจจัย (สังขตธรรม , สังขาร ) , มีเหตุ แต่ไม่มี ปัจจัย ( อสังขตธรรม นิพพาน ) เนื่องแต่เหคุและมีปัจจัย สิ่งนี้ม

”...จิตเดิมเพียงผ่องใส ไม่ใช่บริสุทธิ์ เด็กเล็กเกิดมายังใช้ อายตนะไม่ได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย พอเติบโตขึ้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเครื่องมือก็สมบูรณ์ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ก็นำออกใช้ได้ไม่มีหยุดหย่อน