ขอเกริ่นก่อนนะคะอาจจะมีพิมพ์ผิดบ้างขออภัยและเกริ่นยาวมากกกกเลื่อนไปอ่านข้างล่างๆได้ค่ะ
เวลาอยู่บ้านเรารู้สึกอึดอัดมากไม่เป็นตัวเอง ต้องทำตามคำสั่งตลอดเวลา พ่อโมโหร้ายทำอะไรนิดหน่อยก็โมโห แม่ก็จอมบงการชีวิต มีน้องเป็นคนพิการทางสมอง ทุกคนเลยโฟกัสน้องจนบางทีเหมือนลืมเรา น้องอยากได้ของขิ้นนึง แล้วเราก็บอกว่าอยากได้เหมือนกัน แต่สุดท้ายมาน้องได้2ชิ้น ไม่มีของเรา ตอนเด็กโดนพ่อตีหนักมาก เคยจะไปรายงานตัวเข้าโรงเรียน แล้วลืมปริ้นบัตรประชาชน โดนพ่อเอาสายชาจตีเป็นรอย จนเรียนปรับพื้นฐานจบรอยยังไม่หาย แม่ก็เอาแต่ตัวเองถูกที่สุด สิ่งที่ชั้นคิดมาชั้นให้เธอมันดีที่สุดแล้วเธอต้องทำ ไม่เคยถามความต้องการเลย คนสักมันจะเป็นคนดีได้หรอ คนดีๆที่ไหนเค้ายอมผมแดง ดูลูกคนนั้นแต่งหน้าปากแดงเดี่ยวก็มีผัว ทำเล็บมันไม่ดี ลูกคนนั้นดีจังเลยจบหมอ ไปทำงานตปท. อยากได้ลูกแบบนั้นบ้างจัง เวลาคุยเรื่องอะไรแล้วเค้าเห็นต่าง เราเสิจเน็ตดูว่าสิ่งนั้นมันไม่ใช่นะ มันเป็นงี่ แต่เค้าไม่รับความเห็นต่าง เค้าถูกเสมอแต่เราชอบทำสีผม เราชอบทำเล็บ เราชอบแต่งตัว เราเรียนปวส.ฝึกงานเงินเดือน20k ที่ทำงานพร้อมรับต่อหลังจบ แต่เค้าไม่ให้ เค้าให้เรียนก่อน เรารู้สึกเราเรียนสายเดิมไม่ไหวขอไปเรียนต่อสายอื่นในกทม.ได้ไหม ไม่ได้ต้องกลับมาเรียนบ้าน มีข่าวคนรถชนตุยแถวบ้าน วันนั้นจะออกไปซื้อของกินตลาดห่างบ้านประมาน4กิโล ไม่ให้ไปกลัวเราตุย อายุ10ขวบเคยเรียนจ.-อ. 08:30-20:00 ทุกวัน จนครูบอกว่าให้พักบ้าง ทะเลาะกับน้องบ่อยมาก น้องโดนตามใจมาตลอด เราขัดไม่ได้จะสอนน้องก็สอนไม่ได้เพราะน้องโวยวายปุ้บ ทุกคนจะเข้ามาเอาใจ เลยติดเป็นนิสัย ขี้โมโห้ขี้โวยวาย เราเคยโดนน้องเอาท่อนไม้ทุบหลัง และใช่ค่ะไม่มีใครทำอะไรน้องได้ มีแต่คนบอกให้เราอดทน ไม่ว่าเราจะทำอะไรเราก็ต้องเป็นฝ่ายผิดเสมอ อีกคนก็พ่อ อีกคนก็แม่ ไหนจะน้องที่พิการ แล้วเราละ วันเกิดที่ไม่มีใครจำได้ กอดสักครั้งยังไม่เคยจะมี ทำพลาด=ด่า เด็ก12ขวบที่วิ่งสดุดล้มเข่าแตกยังโดนด่า เราโดนคนข้างบ้านขโมยกระปุกออมสินที่เต็ม3รอบ ไม่มีรีแอ๊คเลย บอกว่าถ้าเค้าเอาไปแล้วมันไม่จนลงก็ปล่อยเค้าไป แต่ตอนนั้นเรา10ขวบ เราไม่กล้าเก็บเงินอีกเลย
คือเรากดดันมากจากที่บ้านเราเหนื่อยเราเครียดมาก เราไม่กล้าเครมว่าตัวเองเป็นซึมเศร้า แต่เคยคิดจะฆตต.บ่อยมาก
เราเข้าใจว่าเค้ารักเรา เค้าอยากให้เราได้สิ่งที่ดีที่สุด เราพูดแต่สอ่งไม่ดี แต่สิ่งที่ดีก็มีอยู่เยอะเช่นกัน เราก็รักพวกเค้ามากๆเราอยากออกไปจากจุดนี้โดยที่ยังกลับมาได้ยังมีสัมพันธ์ที่ดีกันอยู่ แต่หลายๆอย่างมันมาพร้อมกับความเครียดมากๆ เราแอบร้องไห้คนเดียวบ่อยมาก
เรื่องก็คือ
คือเราอยากออกมาจากตรงนี้ เราอายุ23พึ่งเรียนจบ เรามีแฟนอยู่ตจว.ซึ่งแอบมีเพราะที่บ้านไม่ให้มี เราอยากย้ายไปอยู่กับแฟน ความจริงเรื่องอยากไปอยู่ที่อื่นคือความฝันวัยเด็กมาก ถึงไม่มีแฟนก็จะทำ ใช่ค่ะเราโกหกที่บ้านเรื่องทำงานว่าไปกับเพื่อน(เพื่อนจะไปจริงๆ แต่นางมาบอกทีหลังว่าไม่อยากไปแล้ว และที่บ้านเพื่อนเข้าใจสถานะการณ์ของหนู)ละมีพี่ที่สนิดชวนไปทำ เรารู้ว่าที่ทำมันผิด แต่มันเป็นวิธีเดียวที่เราจะได้ออกจากที่ดีโดยที่ไม่ทะเลาะกับเค้า ซึ่งเค้าก็ไม่อยากให้ไป สุดท้ายก็ยอม แต่เค้ามาบอกว่าจะไปส่งมันห่างประมาณ500กิโล แต่เราไปเองได้ เราเก่งเรื่องการเดินทาง เค้าไม่ยอม และจะโป๊ะเรื่องที่ทำงานด้วย สุดท้ายที่บ้านยืนยันให้เลือกมาว่าจะไปส่งหรือไม่ต้องไป แล้วเราเครียดมาก เหมือนความฝันที่ได้ออกจากที่นี่มันพังลง และเราคิดจะว่างั้นก็ตุยๆไปเลยให้มันจบ ให้ทนอยู่แบบนี้เราไม่ไหวเราเครียด จนแฟนจะขับรถมาหา500โล แต่เราห้ามไว้
ความคิดแรกคืออยากตุยจริงๆ แต่มีเพื่อนสนิดกับแฟนค่อยปลอบอยู่ เราจะต้องทนอยู่ที่นี่ต่อไปหรอ แต่ถ้าเราหนีไปจะไปลำบากเพื่อนมั้ย เพราะที่บ้านรู้จักกัน บ้านเราจะไปวุ่นวายกับเพื่อนเรามั้ย ถ้าเราหนีไปแล้วเค้าตามเจอละ แต่เราต้องทนอยู่แบบนี้ต่อไปหรอ เราเครียดมากเลยตอนนี้
หนูควรทำไงดีคะระหว่างทนอยู่ไปแบบนี้ตลอดไป กับหนีไปเลย หรือว่าทนอยู่สักแปปค่อยหนีไปจะได้ไม่กระทบเพื่อนมาก อยากฟังความเห็นคนอื่นบ้างค่ะช่วยแนะนำหนูหน่อยค่ะ ไม่อยากจากไปแบบตัดขาดกัน แต่เค้าไม่ฟังอะไรเลยค่ะ ตอนนี้ไม่คุยกับหนูแล้ว เครียดมากค่ะไม่อยากอยู่แล้ว ใช้ชีวิตไม่ค่อยมีความสุข
ปรึกษาเรื่องที่บ้านหน่อยค่ะ
เวลาอยู่บ้านเรารู้สึกอึดอัดมากไม่เป็นตัวเอง ต้องทำตามคำสั่งตลอดเวลา พ่อโมโหร้ายทำอะไรนิดหน่อยก็โมโห แม่ก็จอมบงการชีวิต มีน้องเป็นคนพิการทางสมอง ทุกคนเลยโฟกัสน้องจนบางทีเหมือนลืมเรา น้องอยากได้ของขิ้นนึง แล้วเราก็บอกว่าอยากได้เหมือนกัน แต่สุดท้ายมาน้องได้2ชิ้น ไม่มีของเรา ตอนเด็กโดนพ่อตีหนักมาก เคยจะไปรายงานตัวเข้าโรงเรียน แล้วลืมปริ้นบัตรประชาชน โดนพ่อเอาสายชาจตีเป็นรอย จนเรียนปรับพื้นฐานจบรอยยังไม่หาย แม่ก็เอาแต่ตัวเองถูกที่สุด สิ่งที่ชั้นคิดมาชั้นให้เธอมันดีที่สุดแล้วเธอต้องทำ ไม่เคยถามความต้องการเลย คนสักมันจะเป็นคนดีได้หรอ คนดีๆที่ไหนเค้ายอมผมแดง ดูลูกคนนั้นแต่งหน้าปากแดงเดี่ยวก็มีผัว ทำเล็บมันไม่ดี ลูกคนนั้นดีจังเลยจบหมอ ไปทำงานตปท. อยากได้ลูกแบบนั้นบ้างจัง เวลาคุยเรื่องอะไรแล้วเค้าเห็นต่าง เราเสิจเน็ตดูว่าสิ่งนั้นมันไม่ใช่นะ มันเป็นงี่ แต่เค้าไม่รับความเห็นต่าง เค้าถูกเสมอแต่เราชอบทำสีผม เราชอบทำเล็บ เราชอบแต่งตัว เราเรียนปวส.ฝึกงานเงินเดือน20k ที่ทำงานพร้อมรับต่อหลังจบ แต่เค้าไม่ให้ เค้าให้เรียนก่อน เรารู้สึกเราเรียนสายเดิมไม่ไหวขอไปเรียนต่อสายอื่นในกทม.ได้ไหม ไม่ได้ต้องกลับมาเรียนบ้าน มีข่าวคนรถชนตุยแถวบ้าน วันนั้นจะออกไปซื้อของกินตลาดห่างบ้านประมาน4กิโล ไม่ให้ไปกลัวเราตุย อายุ10ขวบเคยเรียนจ.-อ. 08:30-20:00 ทุกวัน จนครูบอกว่าให้พักบ้าง ทะเลาะกับน้องบ่อยมาก น้องโดนตามใจมาตลอด เราขัดไม่ได้จะสอนน้องก็สอนไม่ได้เพราะน้องโวยวายปุ้บ ทุกคนจะเข้ามาเอาใจ เลยติดเป็นนิสัย ขี้โมโห้ขี้โวยวาย เราเคยโดนน้องเอาท่อนไม้ทุบหลัง และใช่ค่ะไม่มีใครทำอะไรน้องได้ มีแต่คนบอกให้เราอดทน ไม่ว่าเราจะทำอะไรเราก็ต้องเป็นฝ่ายผิดเสมอ อีกคนก็พ่อ อีกคนก็แม่ ไหนจะน้องที่พิการ แล้วเราละ วันเกิดที่ไม่มีใครจำได้ กอดสักครั้งยังไม่เคยจะมี ทำพลาด=ด่า เด็ก12ขวบที่วิ่งสดุดล้มเข่าแตกยังโดนด่า เราโดนคนข้างบ้านขโมยกระปุกออมสินที่เต็ม3รอบ ไม่มีรีแอ๊คเลย บอกว่าถ้าเค้าเอาไปแล้วมันไม่จนลงก็ปล่อยเค้าไป แต่ตอนนั้นเรา10ขวบ เราไม่กล้าเก็บเงินอีกเลย
คือเรากดดันมากจากที่บ้านเราเหนื่อยเราเครียดมาก เราไม่กล้าเครมว่าตัวเองเป็นซึมเศร้า แต่เคยคิดจะฆตต.บ่อยมาก
เราเข้าใจว่าเค้ารักเรา เค้าอยากให้เราได้สิ่งที่ดีที่สุด เราพูดแต่สอ่งไม่ดี แต่สิ่งที่ดีก็มีอยู่เยอะเช่นกัน เราก็รักพวกเค้ามากๆเราอยากออกไปจากจุดนี้โดยที่ยังกลับมาได้ยังมีสัมพันธ์ที่ดีกันอยู่ แต่หลายๆอย่างมันมาพร้อมกับความเครียดมากๆ เราแอบร้องไห้คนเดียวบ่อยมาก
เรื่องก็คือ
คือเราอยากออกมาจากตรงนี้ เราอายุ23พึ่งเรียนจบ เรามีแฟนอยู่ตจว.ซึ่งแอบมีเพราะที่บ้านไม่ให้มี เราอยากย้ายไปอยู่กับแฟน ความจริงเรื่องอยากไปอยู่ที่อื่นคือความฝันวัยเด็กมาก ถึงไม่มีแฟนก็จะทำ ใช่ค่ะเราโกหกที่บ้านเรื่องทำงานว่าไปกับเพื่อน(เพื่อนจะไปจริงๆ แต่นางมาบอกทีหลังว่าไม่อยากไปแล้ว และที่บ้านเพื่อนเข้าใจสถานะการณ์ของหนู)ละมีพี่ที่สนิดชวนไปทำ เรารู้ว่าที่ทำมันผิด แต่มันเป็นวิธีเดียวที่เราจะได้ออกจากที่ดีโดยที่ไม่ทะเลาะกับเค้า ซึ่งเค้าก็ไม่อยากให้ไป สุดท้ายก็ยอม แต่เค้ามาบอกว่าจะไปส่งมันห่างประมาณ500กิโล แต่เราไปเองได้ เราเก่งเรื่องการเดินทาง เค้าไม่ยอม และจะโป๊ะเรื่องที่ทำงานด้วย สุดท้ายที่บ้านยืนยันให้เลือกมาว่าจะไปส่งหรือไม่ต้องไป แล้วเราเครียดมาก เหมือนความฝันที่ได้ออกจากที่นี่มันพังลง และเราคิดจะว่างั้นก็ตุยๆไปเลยให้มันจบ ให้ทนอยู่แบบนี้เราไม่ไหวเราเครียด จนแฟนจะขับรถมาหา500โล แต่เราห้ามไว้
ความคิดแรกคืออยากตุยจริงๆ แต่มีเพื่อนสนิดกับแฟนค่อยปลอบอยู่ เราจะต้องทนอยู่ที่นี่ต่อไปหรอ แต่ถ้าเราหนีไปจะไปลำบากเพื่อนมั้ย เพราะที่บ้านรู้จักกัน บ้านเราจะไปวุ่นวายกับเพื่อนเรามั้ย ถ้าเราหนีไปแล้วเค้าตามเจอละ แต่เราต้องทนอยู่แบบนี้ต่อไปหรอ เราเครียดมากเลยตอนนี้
หนูควรทำไงดีคะระหว่างทนอยู่ไปแบบนี้ตลอดไป กับหนีไปเลย หรือว่าทนอยู่สักแปปค่อยหนีไปจะได้ไม่กระทบเพื่อนมาก อยากฟังความเห็นคนอื่นบ้างค่ะช่วยแนะนำหนูหน่อยค่ะ ไม่อยากจากไปแบบตัดขาดกัน แต่เค้าไม่ฟังอะไรเลยค่ะ ตอนนี้ไม่คุยกับหนูแล้ว เครียดมากค่ะไม่อยากอยู่แล้ว ใช้ชีวิตไม่ค่อยมีความสุข