ผมมีแฟนคนแรก เพิ่งคบได้ 1 ปี
เธอเป็นคนที่น่ารัก ใจดี อบอุ่น รักครอบครัวมาก แต่เธอต้องออกมาทำงานในเมืองคนเดียวห่างไกลครอบครัว
จนวันนึฃผมเข้ามาทำงานที่เดียวกันผ่านไปสักพักเริ่มได้พูดคุย คุยไปเริ่มสนิทและะสุดท้มาก็ได้มาเป็นแฟนกัน
ช่วงแรกเธอก็เล่าก็บ่นเรื่องตามหัวข้อนี่แหละผมก็รับฟังได้ รับได้เรื่อยๆ จนวันนึงผมเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองบางวันก็เหนื่อย
แต่ก็ต้องรับฟังเรื่องพวกนี้จากแฟนอีก ทำให้จิตใจเริ่มถดถอย ผมเลยไปศึกษาธรรมะ จนเจอว่าสุดท้ายเหตุของทุกข์ทั้งปวงก็คือตัวเรานี่แหละ
กิเลสอัตตาของเราเอง การคิด การพูด การกระทำของเราเอง
หลังจากที่ได้ศึกษาธรรมะ จึงได้เห็นความผิดพลาดของแฟนที่กระทำ ที่เมื่อก่อนเราเคยอื้อ หัวหน้าเพื่อนร่วมนี่ไม่ดีเลยเนาะ ลูกค้านี่ไม่ดีเลยเนาะ
ย้อนกลับไปหาแฟน เธอเองก็ทำผิดตรงๆนี้ๆ ผมบอกเค้าว่าเราโทษใครไม่ได้ ทุกอย่างเป็นกรรม เป็นเหตุที่เราทำเอง
เธอตอกกลับมาว่าปาก**าจังนะช่วงนี้
ผมผิดที่พยายามสอนให้เธอเข้าใจธรรมะ หรือ ผิดที่ผมไม่สามารถรับฟังเธอได้มากพอครับ
หรือจะเป็นดั่งโพสต์ที่ว่า คนเราแค่ต้องการคำตอบที่ตัวเองต้องการไม่ว่ามันจะเป็นความจริงหรือไม่ใช่มั้ยครับ
แฟนชอบเอาเรื่องงาน เพื่อมร่วมงาน ที่ทำงาน กับเรื่องคนอื่นให้ฟัง ผมควรรับฟังเฉยๆใช่มั้ยครับ?
เธอเป็นคนที่น่ารัก ใจดี อบอุ่น รักครอบครัวมาก แต่เธอต้องออกมาทำงานในเมืองคนเดียวห่างไกลครอบครัว
จนวันนึฃผมเข้ามาทำงานที่เดียวกันผ่านไปสักพักเริ่มได้พูดคุย คุยไปเริ่มสนิทและะสุดท้มาก็ได้มาเป็นแฟนกัน
ช่วงแรกเธอก็เล่าก็บ่นเรื่องตามหัวข้อนี่แหละผมก็รับฟังได้ รับได้เรื่อยๆ จนวันนึงผมเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองบางวันก็เหนื่อย
แต่ก็ต้องรับฟังเรื่องพวกนี้จากแฟนอีก ทำให้จิตใจเริ่มถดถอย ผมเลยไปศึกษาธรรมะ จนเจอว่าสุดท้ายเหตุของทุกข์ทั้งปวงก็คือตัวเรานี่แหละ
กิเลสอัตตาของเราเอง การคิด การพูด การกระทำของเราเอง
หลังจากที่ได้ศึกษาธรรมะ จึงได้เห็นความผิดพลาดของแฟนที่กระทำ ที่เมื่อก่อนเราเคยอื้อ หัวหน้าเพื่อนร่วมนี่ไม่ดีเลยเนาะ ลูกค้านี่ไม่ดีเลยเนาะ
ย้อนกลับไปหาแฟน เธอเองก็ทำผิดตรงๆนี้ๆ ผมบอกเค้าว่าเราโทษใครไม่ได้ ทุกอย่างเป็นกรรม เป็นเหตุที่เราทำเอง
เธอตอกกลับมาว่าปาก**าจังนะช่วงนี้
ผมผิดที่พยายามสอนให้เธอเข้าใจธรรมะ หรือ ผิดที่ผมไม่สามารถรับฟังเธอได้มากพอครับ
หรือจะเป็นดั่งโพสต์ที่ว่า คนเราแค่ต้องการคำตอบที่ตัวเองต้องการไม่ว่ามันจะเป็นความจริงหรือไม่ใช่มั้ยครับ