หอพักที่ผมอยู่แถว วชิราสงขลา ห้องมันเล็ก ๆ เตียงวางขนานกับประตูเลย
วันนั้นเป็นเช้าเหมือนทุกวัน ผมตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า อาบน้ำ กินข้าวเสร็จ แล้วก็กลับมานอนเอนหลังบนเตียง คิดแค่ว่าจะงีบซักหน่อย
ผมหลับ แต่ก็แค่หลับแบบรู้ตัวนะ คือยังรู้ว่ากำลังนอนอยู่ ยังพอขยับตัวหรือสะบัดให้ตื่นได้ แต่มันกลับทำไม่ได้
ตอนนั้นแหละ มันเริ่มขึ้น
เสียงแรกไม่ใช่เสียงคน แต่มันเหมือนเสียงคลื่นวิทยุขาด ๆ หาย ๆ มีเสียงบางอย่างแทรกเข้ามาในห้อง
เสียงมาจากตรงหน้าประตูที่ผมนอนอยู่
แล้วก็มีเสียงผู้ชายแทรกมา น้ำเสียงเหมือนจะถาม แต่ก็ไม่ใช่คำถามชัด ๆ เป็นประโยคยาว ๆ ที่ผมจับใจความไม่ได้เท่าไหร่ เพราะมันฟังเหมือนเสียงในวอ หรือวิทยุ คล้ยๆการสื่อสารของทหาร ผมได้ยินแค่คำว่า
‘‘เป็นประโยคยาวๆเเต่จับใจความได้เเค่…อยู่ศูนย์วชิรา…ไหม’’
เสียงเบาแต่ชัด เหมือนดังอยู่ที่ปลายหู ผ่านบานประตูบาง ๆ
ผมพยายามจะขยับตัว พยายามจะตื่น แต่ร่างกายเหมือนถูกกดไว้ ภาพในหัวเริ่มเบลอ
สลับไปมาระหว่างห้องผม กับห้องมืด ๆ อีกห้องหนึ่ง
ผมรีบตอบในใจ “กรุงเทพ… กรุงเทพ… กรุงเทพ…” ทั้งๆที่ผมอยู่สงขลา
ซ้ำ ๆ เหมือนท่องบทสวด บอกกับใครก็ตามที่ถามว่าผมไม่ได้อยู่ที่นั่น
สุดท้ายผมสะบัดตัวหลุดออกมาได้
ลืมตาขึ้นมาในห้องตัวเอง เสียงเงียบ แต่หัวใจยังเต้นแรง
แล้วตอนที่ผมจะลุกจากเตียง ผมก็ไปไหว้ พระเครื่องที่เอามาจากบ้าน2องค์ คือ หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืดกับเเม่อยู่หัววัดทากุระ
สาเหตุที่ผมบอกตอบกรุงเทพเพราะผมไม่อยากบอกที่อยู่ผมไป ผมรู้ตัวตอนโดน ว่าไม่ใช่คนเเล้วเเบบนี้ เพราะร่างกายขยับไม่ได้เลย
เสียงเเปลกๆในหอพักวชิราสงขลาตอนเช้า
วันนั้นเป็นเช้าเหมือนทุกวัน ผมตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า อาบน้ำ กินข้าวเสร็จ แล้วก็กลับมานอนเอนหลังบนเตียง คิดแค่ว่าจะงีบซักหน่อย
ผมหลับ แต่ก็แค่หลับแบบรู้ตัวนะ คือยังรู้ว่ากำลังนอนอยู่ ยังพอขยับตัวหรือสะบัดให้ตื่นได้ แต่มันกลับทำไม่ได้
ตอนนั้นแหละ มันเริ่มขึ้น
เสียงแรกไม่ใช่เสียงคน แต่มันเหมือนเสียงคลื่นวิทยุขาด ๆ หาย ๆ มีเสียงบางอย่างแทรกเข้ามาในห้อง
เสียงมาจากตรงหน้าประตูที่ผมนอนอยู่
แล้วก็มีเสียงผู้ชายแทรกมา น้ำเสียงเหมือนจะถาม แต่ก็ไม่ใช่คำถามชัด ๆ เป็นประโยคยาว ๆ ที่ผมจับใจความไม่ได้เท่าไหร่ เพราะมันฟังเหมือนเสียงในวอ หรือวิทยุ คล้ยๆการสื่อสารของทหาร ผมได้ยินแค่คำว่า
‘‘เป็นประโยคยาวๆเเต่จับใจความได้เเค่…อยู่ศูนย์วชิรา…ไหม’’
เสียงเบาแต่ชัด เหมือนดังอยู่ที่ปลายหู ผ่านบานประตูบาง ๆ
ผมพยายามจะขยับตัว พยายามจะตื่น แต่ร่างกายเหมือนถูกกดไว้ ภาพในหัวเริ่มเบลอ
สลับไปมาระหว่างห้องผม กับห้องมืด ๆ อีกห้องหนึ่ง
ผมรีบตอบในใจ “กรุงเทพ… กรุงเทพ… กรุงเทพ…” ทั้งๆที่ผมอยู่สงขลา
ซ้ำ ๆ เหมือนท่องบทสวด บอกกับใครก็ตามที่ถามว่าผมไม่ได้อยู่ที่นั่น
สุดท้ายผมสะบัดตัวหลุดออกมาได้
ลืมตาขึ้นมาในห้องตัวเอง เสียงเงียบ แต่หัวใจยังเต้นแรง
แล้วตอนที่ผมจะลุกจากเตียง ผมก็ไปไหว้ พระเครื่องที่เอามาจากบ้าน2องค์ คือ หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืดกับเเม่อยู่หัววัดทากุระ
สาเหตุที่ผมบอกตอบกรุงเทพเพราะผมไม่อยากบอกที่อยู่ผมไป ผมรู้ตัวตอนโดน ว่าไม่ใช่คนเเล้วเเบบนี้ เพราะร่างกายขยับไม่ได้เลย