อยากระบายค่ะ

เราขอถามทุกคนหน๋อยนะ อาการเราคือเราจะคิดน้อยใจตัวเองเสมอ เราร้องให้ตลอดคิดว่าตัวเองคือที่ระบายอารมณ์ของทุกคนเราเป็นตนแบบแคร์ทุกคำพูดกลัวว่าตัวเองพูดหรือทำอะไรทำให้คนอื่นเขามองเราไม่ดี เราไม่อยากเข้าสั

ไม่รู้เราควรทำยังไงดีเราเหนื่อยมากกับชีวิตแบบนี้ตอนนี้เราอายุ15ย่าง16เราเคยอยู่กับปู่กับย่าแต่ตอนนี้ย่าเราเสียได้สองเดือนแล้วแล้วปู่เราไปอยู่กับอาส่วนเราก็อยู่บ้านเหมือนเดิมแต่ไม่เหมือนเดิมตรงที่เราได

ตอนนี้ผมค่อนข้างจะสุขภาพแย่นิดหน่อยกับปัญหาทางจิตใจด้วยครับ ต้องแต่ม.1ถึงตอนนี้ครูที่รร.ค่อนข้างที่จะชอบแกล้งผมครับและก็ชอบบูลลี่หรือชอบที่เล่าเรื่องนักเรียนที่มันน่าอายครับส่วนเพื่อนในห้องก็ชอบที่จะบ

**อันนี้ไม่ได้เกี่ยวกะบูลลี่นะครับ ไม่ได้สนับสนุนให้ไปบูลลี่ใคร ถามเพราะสงสัย** อยากจะรู้ว่าแบบไหนแย่กว่ากัน แกล้งบ่อย ๆ แต่ไม่ได้รุนแรงมากแบบขำๆ หรือ แกล้งไม่กี่ครั้งแต่แรงๆไรงี้ แต่ยังอยู่ในเกณฑ์ที่

สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเรียนรุ่นที่ 16 (เกือบเป็น) แต่เกิดเรื่องบางอย่างจนเราไม่สามารถสำเร็จการศึกษาได้ คราวนี้เราจะขอเล่าสิ่งที่เราต้องเก็บไว้ในใจตลอด 10 ปีนะคะ ตั้งแต่เรายังเด็ก เราโดนพ่อทุบตี เราจึง

เป็นคนที่ไวต่อความรู้สึกตั้งแต่โดนคนในครอบครัวด่าก่อนไปโรงเรียนตอนนี้คือแย่มากๆแล้วไปที่โรงเรียนยังไปโดนคนที่โรงเรียนบูลลี่และก็ด่าอีกตอนนั้นแบบเฟลมากๆแล้วน้ำตาก็ไหลมาเองแล้วก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนนั้น

ตอนนี้อายุ 20+ กำลังเรียนมหาลัยค่ะ รู้สึกว่าตัวเองกลัวที่จะถูกเกลียดถูกนินทา พึ่งมาเป็นตอนขึ้นปีสอง ปีหนึ่งมีกลุ่มเพื่อนคบ เรียนด้วยกันปกติ แต่พอปีสองมาเพื่อนก็ไปคบเพื่อนที่ชอบนินทาทุกคน แม้แต่เพื่อนส

คือแฟนเราเป็นทหารแล้วเรา2คนอยู่ไกลกันมากค่ะ แฟนมาระบายให้ฟังว่าโดนรุ่นพี่แซะบ้าง โดนรุ่นพี่ยุทำให้คนอื่นเกลียดแฟนเรา สิ่งสุดท้ายที่ไม่อยากให้โดนที่สุดคือการทำร้ายร่างกายแฟนเราเพราะถ้าโดนทำร้ายไปเท่าไห