เรามีเรื่องจะมาเล่า เกี่ยวกับสมุดวาดรูปวัยเด็กที่เราห่วงเรารัก ในช่วงป.5-6 เรามักจะวาดรูปเป็นประจำ เหมือนไปโรงเรียนเพื่อเล่นไม่ใช่เพื่อเรียน วันหนึ่งวาดรูปสัก2-4หน้า วาดทุกเวลาที่ว่าง วาดเหมือนเป็นชีวิตจิตใจ ชีวิตวัยเด็กของเราค่อนข้างจะเก็บตัวไม่ค่อยสนใจเพื่อนเท่าไหร่นัก จึงมักมีเพื่อนน้อยและถูกเพื่อนในห้องมองว่าแปลก เรามักจะโดนเพื่อนในห้องกลุ่ทหนึ่งมองเป็นตัวตลก เราก็เลยไม่ค่อยอยากสนิทกับคนพวกนั้นเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่ในห้องไม่ค่อยมีคนสนใจเรื่องวาดรูปเท่าไหร่จึงไม่มีคู่แข่ง เราเลยโดนชมอยู่บ่อยๆว่าวาดรูปสวย เราภูมิใจกับภาพที่ตัวเองวาดมาก วาดเพลิน วาดได้เรื่อยๆ วาดไปเรื่อยเปื่อยเหมือนชีวิตมันมีอยู่แค่นั้น เรามีสมุดวาดรูปที่วาดจนหมดเล่มสัก5เล่มมั่ง แต่ที่น่าเสียดายคือ ตอนนี้เราหามันไม่เจอแล้ว แม่เราน่าจะเอาไปชั่งขายแล้วไม่รู้ว่ามีเล่มของเราอยู่ในนั้น สุดท้ายช่วงเวลาวัยเด็กก็เหมือนหายไปพร้อมกับมันเลย 😭
อาจจะฟังดูเวอร์ไปหน่อยแต่สำหรับเรามันเหมือนเอาหัวใจวัยเด็กของเราไปขาย แต่เราก็เข้าใจว่าแม่เราไม่ได้ตั้งใจแต่ก็อดเศร้าไม่ได้อยู่ดี...
มีใครเคยมีสมุดวาดรูปแสนรักตอนวัยเด็กบ้าง ยังเก็บไว้อยู่ไหม
มีใครมีสมุดวาดรูปวัยเด็กบ้าง
อาจจะฟังดูเวอร์ไปหน่อยแต่สำหรับเรามันเหมือนเอาหัวใจวัยเด็กของเราไปขาย แต่เราก็เข้าใจว่าแม่เราไม่ได้ตั้งใจแต่ก็อดเศร้าไม่ได้อยู่ดี...
มีใครเคยมีสมุดวาดรูปแสนรักตอนวัยเด็กบ้าง ยังเก็บไว้อยู่ไหม