ผมอยากให้ทุกคนช่วยผมหน่อยครับว่าอาการที่ผมเป็นอยู่มันเป็นอะไรกันเเน่เเละควรไปพบเเพทย์มั้ยหรือเเค่ต้องอยุ่บ้านปรับเปลี่นรพฤติกรรมของผม
เข้าเรื่องเลยละกันเเต่ก่อนผมเป็นโรคไตเมื่อ3ปีก่อน ผมกะช็อคอยุ่บ้างผมกะรักษาตัวมาเรื่อยๆทั้งเหนื่อยทั้งท้อกับการที่ต้องกินอาหารจืดๆซ้ำๆไปมา พอผมขึ้นม.1 ผมอยากเป็นเกมเมอร์ พ่อผมก็ห้ามก็ทำหน้าเหนื่อยใจกับผม พอผมอยากเป็นนักวอลเลย์บอลพ่อก็ทำเเบบเดิมเเล้วก็บ่นนู้นนั้นนี้จนผมรำคาญละก็ไม่รู้อยากเป็นไร เเถมผมมาเป็นโรควุ้นตาเสื่อมอีกมันทำให้ผมไมาสบายใจมากๆประสาทสัมผัส5ของผมมันมีอันนึงมะนเสียหายไปเเล้วมันน่ารำคาญมากๆเลย เเถมผมต้องมาเจอสังคมโรงเรียนที่เเปลกใหม่ ผมเเกล้งเพื่อนเล่นๆตอนตื่นนอน เเต่เพื่อนผมเขาก็ลุกมาตีผม ผมเเค้นมากๆเลย พอปิดเทอมผมก็ไปเล่นอยู่ชุมชนเก่าของผม มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมเหลือเเล้ว ผมก็คลุกคลีอยุ่ที่นั้นซักพักเเต่กะโดนว่าเหมือนเดิม ทั้งตอนเด็กผมไม่สู้คนด้วยเเถมตอนเด็กผมกะมีจิตใจที่อ่อนเเอ เจอคำด่าอะไรหน่อยกะร้องไห้เเล้ว ทีนี้ผมโตขึ้นผมก็ต้องดูเเลตัวเอง เเรกๆมันก็ดูเเลตัวเองได้อยุ่หรอกเเต่หลังๆมาจิตผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ผมน่าจะเครียดกับเรื่องพวกนี้เเหละครับ หลังจากผมเป็นโรคไตชีวิตผมก็เปลี่ยนเลย คือผมหาทางออกจากมันไม่ได้เลยมันทั้งสับสบ วุ่นวาย เหนื่อยกับความคิดตัวเอง ละก็หาทางเเก้ไขมันไม่ได้เลยครับ ผมรู้ว่าการคิดเเบบนี้มันทำให้มันไม่ดียิ่งไปกว่าเก่า เเต่ผมก็อยากจะเเก้ไขสิ่งๆนี้ให้มันกระจ่างว่าสิ่งที่ผมกำลังประเชินอยู่นั้นมันเป็นอะไรกันเเน่
ผมกำลังเป็นอะไรอยู่กันเเน่ครับ?
เข้าเรื่องเลยละกันเเต่ก่อนผมเป็นโรคไตเมื่อ3ปีก่อน ผมกะช็อคอยุ่บ้างผมกะรักษาตัวมาเรื่อยๆทั้งเหนื่อยทั้งท้อกับการที่ต้องกินอาหารจืดๆซ้ำๆไปมา พอผมขึ้นม.1 ผมอยากเป็นเกมเมอร์ พ่อผมก็ห้ามก็ทำหน้าเหนื่อยใจกับผม พอผมอยากเป็นนักวอลเลย์บอลพ่อก็ทำเเบบเดิมเเล้วก็บ่นนู้นนั้นนี้จนผมรำคาญละก็ไม่รู้อยากเป็นไร เเถมผมมาเป็นโรควุ้นตาเสื่อมอีกมันทำให้ผมไมาสบายใจมากๆประสาทสัมผัส5ของผมมันมีอันนึงมะนเสียหายไปเเล้วมันน่ารำคาญมากๆเลย เเถมผมต้องมาเจอสังคมโรงเรียนที่เเปลกใหม่ ผมเเกล้งเพื่อนเล่นๆตอนตื่นนอน เเต่เพื่อนผมเขาก็ลุกมาตีผม ผมเเค้นมากๆเลย พอปิดเทอมผมก็ไปเล่นอยู่ชุมชนเก่าของผม มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมเหลือเเล้ว ผมก็คลุกคลีอยุ่ที่นั้นซักพักเเต่กะโดนว่าเหมือนเดิม ทั้งตอนเด็กผมไม่สู้คนด้วยเเถมตอนเด็กผมกะมีจิตใจที่อ่อนเเอ เจอคำด่าอะไรหน่อยกะร้องไห้เเล้ว ทีนี้ผมโตขึ้นผมก็ต้องดูเเลตัวเอง เเรกๆมันก็ดูเเลตัวเองได้อยุ่หรอกเเต่หลังๆมาจิตผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ผมน่าจะเครียดกับเรื่องพวกนี้เเหละครับ หลังจากผมเป็นโรคไตชีวิตผมก็เปลี่ยนเลย คือผมหาทางออกจากมันไม่ได้เลยมันทั้งสับสบ วุ่นวาย เหนื่อยกับความคิดตัวเอง ละก็หาทางเเก้ไขมันไม่ได้เลยครับ ผมรู้ว่าการคิดเเบบนี้มันทำให้มันไม่ดียิ่งไปกว่าเก่า เเต่ผมก็อยากจะเเก้ไขสิ่งๆนี้ให้มันกระจ่างว่าสิ่งที่ผมกำลังประเชินอยู่นั้นมันเป็นอะไรกันเเน่