เรา ผู้ถูกสูบพลังชีวิต

ธรรมชาติสร้างมนุษย์ แต่สร้างสิ่งหนึ่งมาเช่นกัน
เราถูกสูบพลังชีวิตโดยไม่รู้ตัว โดยสิ่งหนึ่งทีใช้ “ความมีตัวตนของเรา” เป็นอาหาร
พลังชีวิต พลังทางจิตวิญญานเพื่อใช้ในการดำรงอยู่จึงหายไปอย่างไม่รู้ตัว

สิ่งนี้อยู่คู่กับเรามาตลอด  ต่อเมื่อเรารักษาพลังนี้ให้อยู่กับตัว และคอยเติมพลังให้กับจิตอยู่เสมอ
พลังนี้จะอยู่กับเราดังน้ำที่ถูกเติมจนเต็ม ล้นออกไปจากภายในออกภายนอก  แผ่ออกไปในจักรวาล

เมื่อเรารู้จักเจ้าตัวสูบพลังที่ลอยอยู่เหนือหัวเรา ด้วยความรู้สึกตัว มีสติ สัมปชัญญะใน“ขณะจิตใด“

มันจะหยุดทำหน้าที่  พลังจึบถูกรักษาให้เต็มรูปนามนี้ไปในขณะจิตนั้น