🕊️ "ในโลกที่ชินชา...ผมยังเลือกจะไม่ฆ่า"
บทบันทึกของชายคนหนึ่งจากชนบทลาว ผู้เลือกเมตตาแทนการทำร้าย
ในชนบทของลาว หลายครอบครัวมีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย — ออกหาปลาตอนค่ำ ล่ากบ หอย หรือฆ่าสัตว์เลี้ยงเพื่อเป็นอาหาร
นั่นคือทางรอดของพวกเขา ผมเข้าใจ และผมไม่เคยตัดสินใครเลย
แต่สำหรับผม…ผมเลือกทางที่ต่างออกไป
ผมเป็นช่างตัดผมครับ
ผมไม่ต้องฆ่าสัตว์เพื่อมีชีวิตอยู่
แค่ผมได้ตัดผม ทำให้คนดูดี มีความสุข — แค่นี้ก็พอแล้ว
---
ครั้งหนึ่งที่บ้านแฟน
แม่แฟนกับแฟนบอกให้ผมฆ่าไก่ จะได้กินกันพร้อมหน้า
ผมมองดูไก่…และพูดเพียงเบา ๆ ว่า
> “ผมขอโทษครับ ผมทำไม่ได้…”
ผมไม่ได้กลัว ไม่ได้อ่อนแอ —
แต่ผมสงสารมัน ผมไม่อยากให้มันต้องตายเพียงเพื่อมื้ออาหารหนึ่งมื้อของเรา
พวกเขาอาจมองว่าผมไม่ใช่ลูกผู้ชาย ไม่สู้ชีวิต
แต่ในใจผมรู้…ผมสู้ — สู้เพื่อไม่ทำร้ายอีกชีวิตหนึ่ง
---
ตอนเด็กก็เหมือนกัน
พ่อแม่บอกให้ผมฆ่าไก่ในวันทำบุญ
แต่ผมหนีออกจากบ้าน ทนเห็นมันดิ้นไม่ได้
เมื่อกลับมา พ่อแม่ว่า “อ่อนแอ ใช้ไม่ได้”
ผมเงียบ…แต่น้ำตาในใจมันไหลออกมาเงียบ ๆ
---
แต่สิ่งที่ผมจำไม่ลืม…
เมื่อ 8 ปีก่อน น้องชายของผมถูกรถชนเสียชีวิต
ครอบครัวจะฆ่าวัวเลี้ยงของบ้านเพื่อเลี้ยงแขกในงานศพ
ผมพูดขึ้นมาว่า
> “มีคนตายอยู่แล้ว…ยังจะให้สัตว์ในบ้านต้องตายตามอีกหรือ?”
แต่ไม่มีใครฟัง
ทว่าสิ่งประหลาดเกิดขึ้น —
วัวตัวนั้นหายไปจากบ้าน เหมือนล่องหน
คนในหมู่บ้านช่วยกันหา ก็ไม่เจอ
เหมือนมันถูกบดบังจากสายตาทุกคน...
จนกระทั่ง หลังงานศพน้องชายจบ วัวตัวนั้นจึงโผล่ออกมาเอง
ผมเชื่อ…
> น้องชายของผมรู้และเข้าใจ
เขาไม่อยากให้สัตว์ต้องตายตามเขาไป
เขาอาจซ่อนวัวไว้…ด้วยพลังบางอย่างที่เราไม่เข้าใจ
เพื่อรักษา “ความเมตตา” ที่ผมพยายามปกป้อง
---
ผมไม่ใช่พระ ไม่ใช่นักบวช ไม่ใช่คนดีสมบูรณ์แบบ
ผมก็เป็นแค่ช่างตัดผมธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
แต่ผมเลือกที่จะ “ไม่ฆ่า” เพราะผมเห็น “ชีวิต” ในดวงตาของสัตว์ทุกตัว
ผมเห็นความกลัวในเวลาพวกมันถูกจับ
ผมเห็นเสียงร้องที่ไม่มีใครฟัง
และผมรู้…พวกมันก็อยากมีชีวิตอยู่…เหมือนกับเรา
---
ในโลกที่คนมากมายเริ่มชินชา
บางที…การมีหัวใจที่ยัง “รู้สึก” อยู่
มันอาจดูประหลาดสำหรับใครบางคน
แต่สำหรับผม
> การมีหัวใจอ่อนโยน — คือพลังที่แท้จริงของมนุษย์
และผมขอเลือกทางนี้
ถึงจะไม่เหมือนใคร
แต่ผมภูมิใจที่ผมยังไม่ลืม “ความเมตตา”
สำรับแนวทางการใช้ชีวิตของผม ไม่จำเป็นต้องฆ่าสัตว์มาเป็นอาหาร เพียงผมกิน แต่เข้า, ผักผลไม้, ถั่วต่างๆ,ไข่ไก่, ขนม,นม,น้ำหวาน และ น้ำปั่นผลไม้. ผมก็อยู่ได้ แต่ผมไม่ได้ตัดสินแนวทางการใช้ชีวิตของผู้อื่นที่ต้องฆ่าสัตว์มาเป็นอาหารใครจะกินแบบไหนกินไปไม่ว่ากัน.
ชีวิตมนุษย์ที่ดาวดวงอื่น ที่วิวัฒนาการด้านจิต อาจมีแนวทางการใช้ชีวิตแบบผม ไม่จำเป็นต้องฆ่าสัตว์.
---
– จากใจของชายผู้เลือกจะไม่ฆ่า แม้จะถูกมองว่าอ่อนแอ –
จากใจของชายผู้เลือกจะไม่ฆ่า แม้จะถูกมองว่าอ่อนแอ
บทบันทึกของชายคนหนึ่งจากชนบทลาว ผู้เลือกเมตตาแทนการทำร้าย
ในชนบทของลาว หลายครอบครัวมีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย — ออกหาปลาตอนค่ำ ล่ากบ หอย หรือฆ่าสัตว์เลี้ยงเพื่อเป็นอาหาร
นั่นคือทางรอดของพวกเขา ผมเข้าใจ และผมไม่เคยตัดสินใครเลย
แต่สำหรับผม…ผมเลือกทางที่ต่างออกไป
ผมเป็นช่างตัดผมครับ
ผมไม่ต้องฆ่าสัตว์เพื่อมีชีวิตอยู่
แค่ผมได้ตัดผม ทำให้คนดูดี มีความสุข — แค่นี้ก็พอแล้ว
---
ครั้งหนึ่งที่บ้านแฟน
แม่แฟนกับแฟนบอกให้ผมฆ่าไก่ จะได้กินกันพร้อมหน้า
ผมมองดูไก่…และพูดเพียงเบา ๆ ว่า
> “ผมขอโทษครับ ผมทำไม่ได้…”
ผมไม่ได้กลัว ไม่ได้อ่อนแอ —
แต่ผมสงสารมัน ผมไม่อยากให้มันต้องตายเพียงเพื่อมื้ออาหารหนึ่งมื้อของเรา
พวกเขาอาจมองว่าผมไม่ใช่ลูกผู้ชาย ไม่สู้ชีวิต
แต่ในใจผมรู้…ผมสู้ — สู้เพื่อไม่ทำร้ายอีกชีวิตหนึ่ง
---
ตอนเด็กก็เหมือนกัน
พ่อแม่บอกให้ผมฆ่าไก่ในวันทำบุญ
แต่ผมหนีออกจากบ้าน ทนเห็นมันดิ้นไม่ได้
เมื่อกลับมา พ่อแม่ว่า “อ่อนแอ ใช้ไม่ได้”
ผมเงียบ…แต่น้ำตาในใจมันไหลออกมาเงียบ ๆ
---
แต่สิ่งที่ผมจำไม่ลืม…
เมื่อ 8 ปีก่อน น้องชายของผมถูกรถชนเสียชีวิต
ครอบครัวจะฆ่าวัวเลี้ยงของบ้านเพื่อเลี้ยงแขกในงานศพ
ผมพูดขึ้นมาว่า
> “มีคนตายอยู่แล้ว…ยังจะให้สัตว์ในบ้านต้องตายตามอีกหรือ?”
แต่ไม่มีใครฟัง
ทว่าสิ่งประหลาดเกิดขึ้น —
วัวตัวนั้นหายไปจากบ้าน เหมือนล่องหน
คนในหมู่บ้านช่วยกันหา ก็ไม่เจอ
เหมือนมันถูกบดบังจากสายตาทุกคน...
จนกระทั่ง หลังงานศพน้องชายจบ วัวตัวนั้นจึงโผล่ออกมาเอง
ผมเชื่อ…
> น้องชายของผมรู้และเข้าใจ
เขาไม่อยากให้สัตว์ต้องตายตามเขาไป
เขาอาจซ่อนวัวไว้…ด้วยพลังบางอย่างที่เราไม่เข้าใจ
เพื่อรักษา “ความเมตตา” ที่ผมพยายามปกป้อง
---
ผมไม่ใช่พระ ไม่ใช่นักบวช ไม่ใช่คนดีสมบูรณ์แบบ
ผมก็เป็นแค่ช่างตัดผมธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
แต่ผมเลือกที่จะ “ไม่ฆ่า” เพราะผมเห็น “ชีวิต” ในดวงตาของสัตว์ทุกตัว
ผมเห็นความกลัวในเวลาพวกมันถูกจับ
ผมเห็นเสียงร้องที่ไม่มีใครฟัง
และผมรู้…พวกมันก็อยากมีชีวิตอยู่…เหมือนกับเรา
---
ในโลกที่คนมากมายเริ่มชินชา
บางที…การมีหัวใจที่ยัง “รู้สึก” อยู่
มันอาจดูประหลาดสำหรับใครบางคน
แต่สำหรับผม
> การมีหัวใจอ่อนโยน — คือพลังที่แท้จริงของมนุษย์
และผมขอเลือกทางนี้
ถึงจะไม่เหมือนใคร
แต่ผมภูมิใจที่ผมยังไม่ลืม “ความเมตตา”
สำรับแนวทางการใช้ชีวิตของผม ไม่จำเป็นต้องฆ่าสัตว์มาเป็นอาหาร เพียงผมกิน แต่เข้า, ผักผลไม้, ถั่วต่างๆ,ไข่ไก่, ขนม,นม,น้ำหวาน และ น้ำปั่นผลไม้. ผมก็อยู่ได้ แต่ผมไม่ได้ตัดสินแนวทางการใช้ชีวิตของผู้อื่นที่ต้องฆ่าสัตว์มาเป็นอาหารใครจะกินแบบไหนกินไปไม่ว่ากัน.
ชีวิตมนุษย์ที่ดาวดวงอื่น ที่วิวัฒนาการด้านจิต อาจมีแนวทางการใช้ชีวิตแบบผม ไม่จำเป็นต้องฆ่าสัตว์.
---
– จากใจของชายผู้เลือกจะไม่ฆ่า แม้จะถูกมองว่าอ่อนแอ –