ทำไมพุทธสอน ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

ทุกคนเคยเป็นเหมือนกัน มั้ยคะทั้งที่โตจนบรรลุนิติภาวะแล้วแต่ยังถูกแม่ผู้ให้กำเนิดบังคับไม่ให้ออกไปใช้ชีวิตเพราะว่าความเป็นห่วงจะไปหาเพื่อนไม่ให้ไปบอกจะไปทำไมเดี๋ยวมันจะหลอกไปฆ่าคือแม่เราไม่ยอมใจกว้างพอ

สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน มีกรรมเป็นแดนเกิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย หลุดพ้น วัฏสงสวร

แต่ว่า อวิชชาเพิ่งมีต่อภายหลัง.... เพราะอวิชชาเป็นปัจจัยนั่นเทียว ธรรมชาติทางฝ่ายจิต๑ย่อมปรุงแต่งให้เกิดสังขารทั้งหลาย .....เข้าถึงความเศร้าหมองแล้ว เพราะอุปกิเลสอันเป็นอาคันตุกะจรมา ที่เกิดขึ้นภา

มีศาสนาหรือไม่ หรือจะต่างศาสนากัน ก็อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน รักสุขเกลียดทุกข์ หิวก็กิน อิ่มก็นอน มีบาปหนาคล้าย ๆ กัน จะทะเลาะกันไป จะได้อะไร คนที่ไม่มีศาสนา อย่างน้อย ๆ เค้าก็พึ่งวิจารณญาณของตน "มีต

.......ครูบาอาจารย์แต่ละท่านแต่ละภาคก็มีแนวทางการสอนแตกต่างกันออกไป สภาพทางภูมิศาสตร์ก็น่ามีส่วน กล่าวคือ ภาคกลางในอดีตพระภิกษุเป็นที่พึ่งทางใจของพี่น้องประชาชนเป็นอย่างยิ่ง จะเห็นว่าวัดเป็นที่พึ่งของ