เราเป็นโรคซึมเศร้า อาการเป็นประมาณป.3 แต่แม่บอกปัญญาอ่อนเลยไม่พาไปหาหมอ พอม.1เรามาโรงเรียนใหม่ ทนไม่ไหวแล้วมันหนักเกินไปจริงๆจึงขอครูที่ปรึกษาไปหาหมอจึงรักษาซึมเศร้ามาประมาณปีกว่า ตอนนี้เราอายุ14 พึ่งขึ้นม.3 แม่ด่าเราทั้งวันเลยแต่ก่อน หนักสุดก็เอาขันตบหน้า บ้านเราก็แคบๆ โทรหา1323แบบคนอื่นก็ไม่ได้ ไปหาหมอบ่อยๆแบบคนอื่นก็ไม่ได้ บ้านจน รถมีคันเดียวพ่อต้องขับไปทำงาน แต่ก่อนตอนเราอ.3-ป.6 แม่ด่าเราหนักมากๆ ทั้งวันทั้งคืน พ่อแม่ก็ชอบตีเรา ตั้งแต่ป.1-ป.6พ่อก็กดดันเรื่องเรียนมากกกกกกก เที่ยวก็ไม่เคยได้ไป เขาให้เราเรียนทุกวันไม่มีพัก พอโตมาตอนนี้เราควบคุมตัวเองได้แล้วเรื่องการกรีดแขน เพราะเราสัญญากับคนให้ทุนเราและเพื่อนๆไว้ เรากรีดทั้งตัว แขน ขา ข้อมือ เอว ไหล่ กรีดลึกสุดที่ข้อมือ2-3เส้น เห็นชัด หลายคนถามว่าทำไปทำไม คือถ้าไม่เป็นคนที่เป็นแบบนี้ไม่มาทางเข้าใจแน่นอน ถ้าเลือกได้เราก็ไม่อยากทำ แต่ถ้าไม่ทำมันจะทรมานมาก ไม่มีใครเข้าใจคนแบบนี้หรอกถ้าไม่เป็นจริงๆ มักจะถามว่าทำไปเพื่อ?
ตอนนี้เราควบคุมการกรีดแขนได้แต่พอแม่ด่าเราเราจะหงุดหยิดมากๆจนใช้เล็กจิกตัวเองเลือดเต็มแขน เต็มขา ด่า1คำ=จิกเนื้อ1ครั้ง ตอนนี้เต็มตัว อาบน้ำก็จะแสบมากๆ เราไม่มีที่ระบายไม่รู้จะทำไงกับชีวิต ท้อมาก ไม่ไหวแล้ว ปกติเราเป็นคนอารมณ์ดีตลอด ไม่เคยหงุดหงิด ถ้าอยู่กับเพื่อนๆ เพื่อนจะรู้ว่าเราไม่เคยโกรธเลย มีแค่หน้ายิ้มกับหน้าเศร้า แต่พอแม่ด่าคือโกรธถึงขึ้นอยากเอามีดมาจ้วงตัวเอง พอระบายก็มีแต่คนพูดประมาณว่า ไปหาหมอๆ ไปหานักจิตมั้ย? เขามักจะพูดแบบนี้ทั้งๆที่เราก็ไปหาหมอแล้ว หมอเขาไม่ทำอะไร นอกจากให้คำแนะนำ ให้ยา รอนัดครั้งถัดไป ถ้าจะพบบ่อยๆก็เปลืองค่าน้ำมัน เปลืองค่าใช้จ่ายมากเพราะบ้านจน แถมโรงบาลอยู่ไกลบ้านมาก ตอนนี้ไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตเราแล้ว พังไปหมดเลย บางทีระบายก็กลัวโดนด่า โดนตอบย้ำโดนว่านู่นนี่ แต่เราไม่มีที่ราบายและหนักมากที่จะเก็บไว้คนเดียว ทำไมแม่ด่าเราแล้วเราต้องเป็นแบบนี้ด้วยไม่เข้าใจเลย บางทีก็ชอบนึกย้อนอดีตที่แม่เคยพูดกับเราตอนป.3 เราบอกเกรดแม่ไป ตอนนั้นเราได้3.97 แม่บอกว่า"ก็เพราะเล่นแต่โทรศัพท์ไง ถึงโง่เหมือนควาย" เราก็พยายามไม่นึกถึงอดีตแต่เราอ่อนแอเกินจะทำแบบนี้ ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยกับการสู้แล้วมากๆ หรือเขาควรหยุดแค่นี้?
ควบคุมตัวเองไม่ได้ ชอบทำร้ายตัวเอง
ตอนนี้เราควบคุมการกรีดแขนได้แต่พอแม่ด่าเราเราจะหงุดหยิดมากๆจนใช้เล็กจิกตัวเองเลือดเต็มแขน เต็มขา ด่า1คำ=จิกเนื้อ1ครั้ง ตอนนี้เต็มตัว อาบน้ำก็จะแสบมากๆ เราไม่มีที่ระบายไม่รู้จะทำไงกับชีวิต ท้อมาก ไม่ไหวแล้ว ปกติเราเป็นคนอารมณ์ดีตลอด ไม่เคยหงุดหงิด ถ้าอยู่กับเพื่อนๆ เพื่อนจะรู้ว่าเราไม่เคยโกรธเลย มีแค่หน้ายิ้มกับหน้าเศร้า แต่พอแม่ด่าคือโกรธถึงขึ้นอยากเอามีดมาจ้วงตัวเอง พอระบายก็มีแต่คนพูดประมาณว่า ไปหาหมอๆ ไปหานักจิตมั้ย? เขามักจะพูดแบบนี้ทั้งๆที่เราก็ไปหาหมอแล้ว หมอเขาไม่ทำอะไร นอกจากให้คำแนะนำ ให้ยา รอนัดครั้งถัดไป ถ้าจะพบบ่อยๆก็เปลืองค่าน้ำมัน เปลืองค่าใช้จ่ายมากเพราะบ้านจน แถมโรงบาลอยู่ไกลบ้านมาก ตอนนี้ไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตเราแล้ว พังไปหมดเลย บางทีระบายก็กลัวโดนด่า โดนตอบย้ำโดนว่านู่นนี่ แต่เราไม่มีที่ราบายและหนักมากที่จะเก็บไว้คนเดียว ทำไมแม่ด่าเราแล้วเราต้องเป็นแบบนี้ด้วยไม่เข้าใจเลย บางทีก็ชอบนึกย้อนอดีตที่แม่เคยพูดกับเราตอนป.3 เราบอกเกรดแม่ไป ตอนนั้นเราได้3.97 แม่บอกว่า"ก็เพราะเล่นแต่โทรศัพท์ไง ถึงโง่เหมือนควาย" เราก็พยายามไม่นึกถึงอดีตแต่เราอ่อนแอเกินจะทำแบบนี้ ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยกับการสู้แล้วมากๆ หรือเขาควรหยุดแค่นี้?