ทึ่ตรัสว่า “สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา-

คือต้องเป็นผู้รู้จักแยกแยะไม่เหมารวม เหรียญมันมีสองหน้าเสมอ.. พึงเป็นผู้ฉลาดในธรรมทั้งปวง โดยเป็นสภาพที่ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นโรค เป็นดังฝี เป็นดังลูกศร เป็นความลำบาก เป็นอาพาธ เป็นอย่างอื่น เป็นส

เพราะไม่เห็นอนัตตา ธรรมจึงเป็นเรื่องยาก อนัตตาไม่ได้หมายความว่าไม่มี อนัตตาคือความมีในความไม่มี ทุกสิ่งยังตั้งอยู่แต่เป็นสภาวะที่ไม่ใข่อย่างบัญญัติ เห็นอยู่ไม่ใช่เล็กน้อย แต่เป็นเห็นอยู่อย่างมาก อ

คือต้องเป็นผู้รู้จักแยกแยะไม่เหมารวม เหรียญมันมีสองหน้าเสมอ.. พึงเป็นผู้ฉลาดในธรรมทั้งปวง โดยเป็นสภาพที่ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นโรค เป็นดังฝี เป็นดังลูกศร เป็นความลำบาก เป็นอาพาธ เป็นอย่างอื่น เป็นส

บางคนก็อาการหนัก บอกว่าจิตดับสูญ เอาแค่จิตเกิดดับในขณะสติปัฏฐาน ยังบอกกับตัวเองกันไม่ได้ จะไปไกลถึงขั้นรู้การเกิดดับขณะวิมุตตินี่ มันยิ่งกว่ามโน

นิพพาน คือ ความดับสูญ นิพพาน คือ ธรรมที่ทวนกระแส ความดับสูญ คือ ธรรมที่ทวนกระแส ปุถุชนทั้งหมดล้วนไปตามกระแส เพราะเหตุนี้ ปุถุชนทั้งหมดยังไม่พร้อมที่จะทวนกระแส ... ... อนัจฉริยคาถา บัดนี้ เรายังไ

เมื่อปฏิบัติ ภาวนา จะเห็นการหมุนเวียนเปลี่ยนทับของอารมณ์ อารมณ์เก่าจะถูกทับด้วยอารมณ์ใหม่เสมอ แต่ไม่ใช่ทับซ้ำรอยเดิม แต่เป็นการไปสู่ สติ สมาธิ ปัญญาใหม่ ระลึกรู้อารมณ์เก่า ก่อนหน้าที่ดับไปได้ ระลึกร

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ