๒. สัจจกถา ว่าด้วยสัจจะ

คนที่บอกว่าคำสอนพระพุทธเจ้าสำหรับชาวพุทธฆราวาสไม่ควรพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือเทวดาทำไมพระสูตรทั้งรัตนสูตรและอื่นมีขอพรเทพตามนี้ครั พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๕ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๑๗ ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ-ธร

พระไตรปิฎก เล่มที่ ๓๑ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๒๓ ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค ยุคนัทธวรรค สัจจกถา นิทานในกถาบริบูรณ์ ดูกรภิกษุทั้งหลาย สัจจะ ๔ ประการนี้ เป็นของแท้ เป็น ของไม่ผิด ไม่เป็นอย่างอื

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑ - หน้าที่ 1 พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่มที่ ๗ ภาคที่ ๑

"จงเป็นผู้มีสติ เห็นโลกตามความเป็นจริง คลายความยึดมั่น ปล่อยวางได้ มีจิตใจสงบเย็น" :) ข้อความ สะท้อนหัวใจสำคัญของพระพุทธศาสนา (ภาคปฏิบัติ) ได้อย่างครบถ้วน โดยเนื้อหาถูกเรียงร้อยเป็น

การศึกษาพระไตรปิฏกควรอ่านหลายพระสูตรมีความต่อเนื่องเชื่อมโยงกัน พระพุทธเจ้าตรัสไว้ต่างกรรม ต่างวาระตั้งแต่ 1.จิตดั้งเดิมหรือจิตเดิมแท้ (จิตต้นกำเนิด) 2.จิตปุถุชนที่เคลือบด้วยกิเลส 3.จิตที่ถูกขัดเกลาด

คนรับจ้างเลี้ยงโค พระผู้มีพระภาคทรงตรัสพระคาถานี้ แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้ “คนที่กล่าวพุทธพจน์ แม้มาก แต่มัวประมาท ไม่ทำตามพุทธพจน์นั้น ย่อมไม่ได้รับผลแห่งความเป็นสมณะ เหมือนคนรับจ้างเลี้ยงโค