ผมเป็นเด็ก17ที่มาฟังธรรมเพราะความทุกข์

คือ การหลุดพ้นจากทุกข์ มันมีลำดับของมันอยู่ ใช่ไม๊ครับ แล้วกว่าจะถึงซึ่งพระโสดบัน บุคคลขึ้นไปนี้ ต้องหลุดพ้นเป็นลำดับขั้นก่อนไม่ อย่าง เช่น เราฝึกมาระยะนึงแล้ว ใช้เวลาทั้งหมด 10ปีนิดๆตามแนวทางดูจิตดูใ

ถ้าผมสร้างโลกใหม่ให้มีความสุขกว่านี้ จะยังมีคนเข้ามาเกิดอยากหลุดพ้นไปนิพพานอีกไหมครับ(นี่เหตุผลที่โลกต้องมีความทุกข์) ไม่งั้นเข้าแล้วไม่ออก

ศาสนาพุทธสอนว่า ความทุกข์คือความทุกข์ ความสุขคือความทุกข์ โลกนี้มีแต่ความทุกข์ พระพุทธเจ้าจึงสอนให้หลุดพ้นจากความทุกข์โดยการไม่เกิด ผมเข้าใจถูกต้องไหมครับ

ถ้าพระพุทธเจ้าไปเทศน์ให้อาฬารดาบสกับอุทกดาบสฟัง ถ้าจิตเป็นอัตตาจริง(จิตควบคุมปฏิบัติธรรมให้จิตหลุดพ้นเองได้ หากมีเหตุปัจจัยที่เหมาะสมถ้าไม่ปฏิบัติธรรม ปล่อยจิตไว้เฉยๆก็ไม่มีทางหลุดพ้นได้) อาฬารดาบสกับ

กิเลส(โลภะ,โทสะ,โมหะ) ใครชนะได้หลุดพ้น ไตรลักษณ์(อนิจจัง,ทุกขัง,อนัตตา)มันคนละเรื่องกันเลย มันชนะกันได้ยังไงครับ?

เมื่อใด บุคคลพิจารณาเห็นด้วยปัญญาว่า ธรรม ทั้งปวงเป็นอนัตตา เมื่อนั้นเขาย่อมเบื่อหน่ายในทุกข์ นี้เป็น ทางแห่งความหมดจด ถ้านิพพานอยู่ในธรรมทั้งปวง แสดงว่า เห็นนิพพานมันเป็นทุกข์น่ะสิ ซึ่งมันขัดกั

1.คันถธุระ คือ เรียนพุทธพจน์ ทรงจำ ท่องให้คล่องปาก สาธยายไม่ให้ลืม กล่าว บอก สอนพุทธพจน์ 2.วิปัสสนาธุระ คือ พิจารณาพุทธพจน์ที่ได้เรียน ปฏิบัติภาวนาจนคลายความยึดถือ จนหลุดพ้น ที่ไม่เอาคันถธุระในยุคพุทธ

จิตเป็นสมาธิย่อมรู้เห็นตามจริง เมื่อรู้เห็นตามจริงย่อมเบื่อหน่ายและหลุดพ้น ทำไมโยคี(ฤาษี)โบราณที่ได้ฌานถึงไม่หลุดพ้นครับ