สวัสดีทุกคน เราประสบกับปัญหานี้มานานนับปี หาทางออกไม่ได้ว่าจะทำอย่างไรดี เรารู้สึกสับสนกับตัวเองมากๆว่าความคิด ทัศนคติของเราแย่ หรือแค่อยู่ผิดที่ผิดทาง อยากได้คำแนะนำจากเพื่อนๆ อาจจะเป็นการเตือนสติหรือแนวทางในการใช้ชีวิต
ขอเล่าย้อนนิดนึงว่า เราเล่นเกมมาตั้งแต่ ป.6 จนตอนนี้อายุ 28 ก็ยังเล่นอยู่ แต่แบ่งเวลาเล่น ไม่ได้เล่นจนไม่เป็นอันทำงานทำการ เล่นพอให้หายอยาก คือส่วนตัวเราเป็นคนชอบอยู่บ้าน ไม่ค่อยดื่ม ไม่เที่ยว ชอบทำกับข้าว ทำนู้นทำนี่ และ เล่นเกม บางคนอาจจะคิดว่าโตจนป่านนี้ยังเล่นเกมอยู่อีกหรอ
เข้าเรื่องเลยละกัน คือเราโสดมานานมาก ก็ชิวๆ เล่นเกม ทำงาน ทำงานบ้าน วนลูบ เราเป็นคนมีปมด้อย คิดว่าตัวเองไม่สวยเพราะหน้ามีแผลเป็น เคยโดนผู้ชายพูดดูถูก เราแค่เล่นเกมเน้นสนุกสนาน ใครมาจีบในเกม ไม่เคยคบ ไม่เคยสนใจ เน้นเป็นเพื่อนมากกว่า จนได้มาเจอกับผู้ชายคนนึง ( ซึ่งเป็นแฟนเราในปัจจุบัน ) อยู่กันคนละที่ คบกันแรกๆก็ดีไม่มีอะไร คุยกันทางโทรศัพท์ เล่นเกมด้วยกัน ไปหากันเดือนละครั้ง ( เราเป็นฝ่ายไปหา 90% ) ค่าใช้จ่ายไม่เคยถาม ออกเองทั้งหมด เราก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เขาก็มีมาหาเราบ้าง อยู่ด้วยก็สบายใจ เพราะมันเปิดโลกเรา เราไม่เคยคบกับใครแบบนี้มาก่อน ที่ผ่านมา มีคุยๆแต่พอจะเจอตัวจริง ก็รู้สึกอาย ไม่กล้า กลัวเขาจะเห็นหน้า ก็ต้องทำเป็นบอกเลิกไป แต่พอมาเจอคนที่รับเราได้ มันรู้สึกดีเอามากๆ พอไปๆมาๆได้สัก 1 ปี เราก็อยากอยู่ด้วยกัน แต่ยังไม่มีโอกาส จนมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ด้วยคือครอบครัวต้องแยกย้ายกันอยู่ เราเลยให้เขามาอยู่ด้วย ทั้งๆที่เราไม่เคยพาผู้ชายเข้าบ้านเลย ต้องบากหน้าไปคุยกับพี่ชายและพ่อ จนได้มาอยู่ด้วยกัน แฟนต้องออกจากงาน เลยทำการเกษตร ที่บ้านเรา เราก็ซัพพอร์ชช่วยเต็มที่ ทั้งเรื่องเงิน และลงแรง ทำงานมาดึกแค่ไหน ก็มาช่วยแฟนเก็บผักตลอด จนเขาบอกว่าจะเลิกเล่นเกม อยากโฟกัสงาน เราก็ดีใจ แต่เราก็ยังเล่นเกมอยู่ จนเริ่มทะเลาะกัน แฟนไม่พอใจที่เราเล่นเกม บอกว่าไร้สาระ ให้เลิกเล่น เราก็ใจแป้ว เพราะเล่นมาตั้งแต่เด็ก พยายามต่อรอง หรือเล่นให้น้อยลง แต่เขาไม่ยอมเลย ระยะเวลาที่อยู่บ้านเรา 1 ปีเต็ม ทะเลาะกันทุกวัน เรารู้สึกว่า ทำไม เราช่วยซัพพอร์ชทุกอย่าง ค่าไฟ ค่าน้ำ ค่ากิน เราออกทั้งหมด ค่าอุปกรณ์ลงทุนของแฟน เราช่วยตลอด ทำงานก็เครียด เจอเพื่อนร่วมงาน Toxic เราก็แค่อยากมีมุมไว้ปลดปล่อยบ้าง เราอึดอัดมากๆ แต่ก็ไม่อยากเลิกกับแฟนเลย พยายามขอร้อง ก็ไม่เป็นผล จนเรางดเล่นไปพักนึง เก็บตังไปเที่ยวทะเลกัน เราก็ออกอีกทั้งหมด แต่เราก็เข้าใจ รายได้แฟนน้อย ไม่อยากให้แฟนเครียด แต่เป็นทริปแรก และเป็นทริปที่แย่ที่สุดเช่นกัน ทะเลาะกันตั้งแต่วันแรก ยันวันกลับ ตอนนั่งแท็กซี่ไปสนามบิน แฟนทะเลาะกับแท็กซี่ เพราะเรื่องเล็กน้อย แต่แฟนโมโหมาก เหมือนจะตีกับพี่แท็กซี่เราบอกก็ไม่ฟัง จนเรากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพราะเราไม่เคยเจอเหตุกาแบบนี้มาก่อนในชีวิต พอลงแท็กซี่ แฟนยังด่าแท็กซี่ยันปิดประตูรถ แล้วกำลังจะวิ่งเข้าสนามบิน เพราะจะตกเครื่องแล้ว แฟนบอกเลิกเราตรงนั้นเลย เราช็อคมาก ร้องไห้กลางสนามบิน เหตุผลเพราะเราเข้าข้างแท็กซี่ จริงๆแล้วเราไม้ได้เข้าข้างแท็กซี่ แต่เราแค่กลัวตกเครื่องเฉยๆ เราก็ยังเดินไปง้อแฟน จนกลับถึงบ้าน เราก็ยังไม่เลิก จนดีกัน ก็ยังคงงดเล่นเกมอยู่ แต่งานของแฟนก็กำไรน้อย เลยอยากกลับมาอยู่ กทม เพราะกำไรดีกว่า ลึกๆเราก็แอบเสียดายเงินที่ลงทุนไป แต่ก็ต้องทำใจ ต้องขอย้ายที่ทำงานมาสาขากรุงเทพ แต่ก่อนจะย้ายไป กทม ไม่กี่วัน จับได้ว่าแฟนนอกใจคุยกับคนอื่น ซึ่งเป็นคนในเกม และอยู่ที่ กทม เราเข่าทรุดเลย ทำเรื่องย้ายที่ทำงานไปแล้ว ไปหาบ้านด้วยกันมาแล้ว ทะเลาะกัน แฟนบอกเรางี่เง่า เราไม่อยากเลิก เลยให้อภัย และย้ายมาด้วยกัน เราต้องจ่ายค่าเช่าบ้านช่วยแฟนทุกเดือน เราก็โอเคแหละ แต่มันแค่รู้สึกในใจว่า เราก็อยากให้แฟนดูแลเราบ้าง ทั้งบ้านอยู่กับแฟน พ่อแม่แฟน น้องแฟน ค่าใช้จ่ายทุกคนหารกัน เรายอมนั่ง Bts ต่อ mrt เดิรไกลมาก ทำงานก็เหนื่อย กว่าจะถึงบ้านก็หมดแรง วันหยุดได้ไปแค่ตลาด กับห้างใกล้บ้าน ชวนแฟนไปไหน แฟนก็บอกไปเลย ไม่ว่าง เราก็รู้สึกว่า ตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ เรายอมทิ้งครอบครัว มาอยู่กับแฟน แล้วเรามีความสุขจริงๆไหม วันหยุดเราเล่นเกมเพื่อผ่อนคลายสัก3-4 ชม แฟนโกรธเราทันที พูดจากระแทกแดกดัน ไม่นอนในห้อง ไม่คุย ไม่อะไรทั้งนั้น เรารู้สึกเครียดมากๆ ไม่มีความสุขเลย เราอยากอยากทำอะไรๆที่เราชอบบ้าง เราสบสนว่าเราไม่รู้จักโตรึเปล่า หรือเราเห็นแก่ตัว เราอยู่ร่วมกับใครไม่ได้รึเปล่า ตอนนี้เราคิดอะไรไม่ออกจริงๆ บางทีเราก็อยากใช้ชีวิตในแบบที่เราชอบ อยากเล่นเกม อยากไปเดินเที่ยว อยากไปกินอะไรอร่อยๆ แต่เราก็ไม่อยากเลิกกับแฟน เราเห็นแก่ตัวไปไหม
แค่อยากมีความสุขเล็กๆ ( เล่นเกม ) มันเป็นภาระของคนอื่นไหม
ขอเล่าย้อนนิดนึงว่า เราเล่นเกมมาตั้งแต่ ป.6 จนตอนนี้อายุ 28 ก็ยังเล่นอยู่ แต่แบ่งเวลาเล่น ไม่ได้เล่นจนไม่เป็นอันทำงานทำการ เล่นพอให้หายอยาก คือส่วนตัวเราเป็นคนชอบอยู่บ้าน ไม่ค่อยดื่ม ไม่เที่ยว ชอบทำกับข้าว ทำนู้นทำนี่ และ เล่นเกม บางคนอาจจะคิดว่าโตจนป่านนี้ยังเล่นเกมอยู่อีกหรอ
เข้าเรื่องเลยละกัน คือเราโสดมานานมาก ก็ชิวๆ เล่นเกม ทำงาน ทำงานบ้าน วนลูบ เราเป็นคนมีปมด้อย คิดว่าตัวเองไม่สวยเพราะหน้ามีแผลเป็น เคยโดนผู้ชายพูดดูถูก เราแค่เล่นเกมเน้นสนุกสนาน ใครมาจีบในเกม ไม่เคยคบ ไม่เคยสนใจ เน้นเป็นเพื่อนมากกว่า จนได้มาเจอกับผู้ชายคนนึง ( ซึ่งเป็นแฟนเราในปัจจุบัน ) อยู่กันคนละที่ คบกันแรกๆก็ดีไม่มีอะไร คุยกันทางโทรศัพท์ เล่นเกมด้วยกัน ไปหากันเดือนละครั้ง ( เราเป็นฝ่ายไปหา 90% ) ค่าใช้จ่ายไม่เคยถาม ออกเองทั้งหมด เราก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เขาก็มีมาหาเราบ้าง อยู่ด้วยก็สบายใจ เพราะมันเปิดโลกเรา เราไม่เคยคบกับใครแบบนี้มาก่อน ที่ผ่านมา มีคุยๆแต่พอจะเจอตัวจริง ก็รู้สึกอาย ไม่กล้า กลัวเขาจะเห็นหน้า ก็ต้องทำเป็นบอกเลิกไป แต่พอมาเจอคนที่รับเราได้ มันรู้สึกดีเอามากๆ พอไปๆมาๆได้สัก 1 ปี เราก็อยากอยู่ด้วยกัน แต่ยังไม่มีโอกาส จนมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ด้วยคือครอบครัวต้องแยกย้ายกันอยู่ เราเลยให้เขามาอยู่ด้วย ทั้งๆที่เราไม่เคยพาผู้ชายเข้าบ้านเลย ต้องบากหน้าไปคุยกับพี่ชายและพ่อ จนได้มาอยู่ด้วยกัน แฟนต้องออกจากงาน เลยทำการเกษตร ที่บ้านเรา เราก็ซัพพอร์ชช่วยเต็มที่ ทั้งเรื่องเงิน และลงแรง ทำงานมาดึกแค่ไหน ก็มาช่วยแฟนเก็บผักตลอด จนเขาบอกว่าจะเลิกเล่นเกม อยากโฟกัสงาน เราก็ดีใจ แต่เราก็ยังเล่นเกมอยู่ จนเริ่มทะเลาะกัน แฟนไม่พอใจที่เราเล่นเกม บอกว่าไร้สาระ ให้เลิกเล่น เราก็ใจแป้ว เพราะเล่นมาตั้งแต่เด็ก พยายามต่อรอง หรือเล่นให้น้อยลง แต่เขาไม่ยอมเลย ระยะเวลาที่อยู่บ้านเรา 1 ปีเต็ม ทะเลาะกันทุกวัน เรารู้สึกว่า ทำไม เราช่วยซัพพอร์ชทุกอย่าง ค่าไฟ ค่าน้ำ ค่ากิน เราออกทั้งหมด ค่าอุปกรณ์ลงทุนของแฟน เราช่วยตลอด ทำงานก็เครียด เจอเพื่อนร่วมงาน Toxic เราก็แค่อยากมีมุมไว้ปลดปล่อยบ้าง เราอึดอัดมากๆ แต่ก็ไม่อยากเลิกกับแฟนเลย พยายามขอร้อง ก็ไม่เป็นผล จนเรางดเล่นไปพักนึง เก็บตังไปเที่ยวทะเลกัน เราก็ออกอีกทั้งหมด แต่เราก็เข้าใจ รายได้แฟนน้อย ไม่อยากให้แฟนเครียด แต่เป็นทริปแรก และเป็นทริปที่แย่ที่สุดเช่นกัน ทะเลาะกันตั้งแต่วันแรก ยันวันกลับ ตอนนั่งแท็กซี่ไปสนามบิน แฟนทะเลาะกับแท็กซี่ เพราะเรื่องเล็กน้อย แต่แฟนโมโหมาก เหมือนจะตีกับพี่แท็กซี่เราบอกก็ไม่ฟัง จนเรากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพราะเราไม่เคยเจอเหตุกาแบบนี้มาก่อนในชีวิต พอลงแท็กซี่ แฟนยังด่าแท็กซี่ยันปิดประตูรถ แล้วกำลังจะวิ่งเข้าสนามบิน เพราะจะตกเครื่องแล้ว แฟนบอกเลิกเราตรงนั้นเลย เราช็อคมาก ร้องไห้กลางสนามบิน เหตุผลเพราะเราเข้าข้างแท็กซี่ จริงๆแล้วเราไม้ได้เข้าข้างแท็กซี่ แต่เราแค่กลัวตกเครื่องเฉยๆ เราก็ยังเดินไปง้อแฟน จนกลับถึงบ้าน เราก็ยังไม่เลิก จนดีกัน ก็ยังคงงดเล่นเกมอยู่ แต่งานของแฟนก็กำไรน้อย เลยอยากกลับมาอยู่ กทม เพราะกำไรดีกว่า ลึกๆเราก็แอบเสียดายเงินที่ลงทุนไป แต่ก็ต้องทำใจ ต้องขอย้ายที่ทำงานมาสาขากรุงเทพ แต่ก่อนจะย้ายไป กทม ไม่กี่วัน จับได้ว่าแฟนนอกใจคุยกับคนอื่น ซึ่งเป็นคนในเกม และอยู่ที่ กทม เราเข่าทรุดเลย ทำเรื่องย้ายที่ทำงานไปแล้ว ไปหาบ้านด้วยกันมาแล้ว ทะเลาะกัน แฟนบอกเรางี่เง่า เราไม่อยากเลิก เลยให้อภัย และย้ายมาด้วยกัน เราต้องจ่ายค่าเช่าบ้านช่วยแฟนทุกเดือน เราก็โอเคแหละ แต่มันแค่รู้สึกในใจว่า เราก็อยากให้แฟนดูแลเราบ้าง ทั้งบ้านอยู่กับแฟน พ่อแม่แฟน น้องแฟน ค่าใช้จ่ายทุกคนหารกัน เรายอมนั่ง Bts ต่อ mrt เดิรไกลมาก ทำงานก็เหนื่อย กว่าจะถึงบ้านก็หมดแรง วันหยุดได้ไปแค่ตลาด กับห้างใกล้บ้าน ชวนแฟนไปไหน แฟนก็บอกไปเลย ไม่ว่าง เราก็รู้สึกว่า ตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ เรายอมทิ้งครอบครัว มาอยู่กับแฟน แล้วเรามีความสุขจริงๆไหม วันหยุดเราเล่นเกมเพื่อผ่อนคลายสัก3-4 ชม แฟนโกรธเราทันที พูดจากระแทกแดกดัน ไม่นอนในห้อง ไม่คุย ไม่อะไรทั้งนั้น เรารู้สึกเครียดมากๆ ไม่มีความสุขเลย เราอยากอยากทำอะไรๆที่เราชอบบ้าง เราสบสนว่าเราไม่รู้จักโตรึเปล่า หรือเราเห็นแก่ตัว เราอยู่ร่วมกับใครไม่ได้รึเปล่า ตอนนี้เราคิดอะไรไม่ออกจริงๆ บางทีเราก็อยากใช้ชีวิตในแบบที่เราชอบ อยากเล่นเกม อยากไปเดินเที่ยว อยากไปกินอะไรอร่อยๆ แต่เราก็ไม่อยากเลิกกับแฟน เราเห็นแก่ตัวไปไหม