เสียน้องหมาไปแบบกะทันหัน ช๊อคมาก ทำใจไม่ได้จริงไ

---

ไม่มีคำไหนบรรยายความรู้สึกได้เลย...เมื่อ 25 กย. หนูดีอายุ 14ปี 8 เดือนคือลูกน้อยของเราที่หอบหิ้วจากเมืองไทยมาอยู่ที่อิตาลี วันนี้พวกเราออกเดินทางแต่เช้าเพื่อไปเที่ยวเมืองฟลอเรนซ์ เป็นการท่องเที่ยวตามปกติ ขับรถจนมาถึงครึ่งทางประมาณเที่ยง บ่ายๆแวะพักรถจอดให้ที่กินข้าวเที่ยง หนูดีช๊อค อ๊วก ออกเป็นน้ำเหลืองๆ 2 รอบพร้อมกับถ่าย แต่เป็นถ่ายแบบปกติสวยๆ. จากนั้นตัวก้อนุ่มนิ่มไม่มีแรง ลิ้นออกมาขาวซีด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ไปถึง รพ.ทันที คุณหมอคือเครื่องสื่อสารที่ดีที่สุดว่าเค้าเป็นอะไรบ้าง เกิดการอักเสษของตับอ่อนรุนแรง ส่งผลให้ระดับน้ำตาลสูง 460 ร่างกายขาดน้ำ หัวใจไม่มีเลือดสูบฉีด ...อีกมากมาย ไม่มีเวลาให้กอด ร่ำลาใดๆเลย ต้องแอดมิทอยู่กับหมอที่ รพ.จากเที่ยงวันไม่ถึงเที่ยงคืน ประมาณ 4ทุ่ม หมอโทรมาแจ้งข่าวร้าย หนูดีหัวใจหยุดเต้น หมอปั้มหัวใจกลับมา …แต่สมองตายแล้ว เราหลอกตัวเองต่อไปไม่ได้ ต้องปล่อยเค้าไป จูบบอกลาร่างน้อยๆที่เต็มไปด้วยสายยาเครื่องมือช่วยชีวิตทุกอย่าง…พรุ่งเช้าวันต่อมา 26 ก.ย. ติดต่อเจ้าหน้าสถานฌาปนกิจสัตว์เลี้ยง ต้องรออีหนึ่งวันเพื่อพิธี 26 ก.ย.สายๆทำพิธีส่งเค้าเป็นครั้งสุดท้าย ได้จูบลาร่างน้อยๆ กลิ่นตัวยังหอมสะอาด เนื้อตัวยังนุ่มนิ่ม เพียงแต่เย็นเยือก ดวงตาฟ้าขาวไร้แววาว ไร้สิ้นลมหายใจ…หมดเวลาร่ำลาร่างอันไร้วิญญาณ เจ้าหน้าตัดขนให้เป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลือและเก็บไว้ …1 ชม ผ่านไป เหลือเพียงกล่องสี่ขาวน้อยๆ ข้างคือกระดูกของหนูดี แนบรูปภาพที่แสนมีชีวิตชีวา …นั่งกอดกล่องดวงใจน้อยเดินทางกลับมาบ้านอีกครึ่งวัน…ในที่สุดพากลับมาถึงบ้านที่แสนว่างปล่อย ภาพความทรงจำทุกอย่างมันแล่นมาในสมอง ทุกซอกทุกห้อง ทุกวินาที เหลือเพียงเสื้อผ้า ผ้าขนหนู ตุ๊กตาของเล่นที่ยังพอมีกลิ่นกายของหนูดี ที่เราต้องใช้เยี่ยวยาและสูดดมยามคิดถึง …ยามกลางคืนเวลากลับหูแว่ว ได้ยินเสียงหายใจเวลาหนูดีหลับ … ยามหลับตาลงเหมือนภาพหลอนเห็นแต่หน้าตาหนูดีแสนน่ารัก ยามตื่นเข้าห้องน้ำก้อมองหาแต่รางน้อยๆ ภาพเก่าก้อย้อนกลับมา …ตื่นมาก้อไม่อยากหลับ ยามหลับไปก้อไม่อยากตื่น….ความรู้สึกไม่เหนื่อย ไม่หิว ไม่เจ็บ มีแค่หนาวเย็นจับหัวใจ กับน้ำตาไหลนองหน้า พร้อมเสียงสะอื้น จิตใจล่องลอย เหมือนคนไร้วิญญาณ…ณ ตอนนี้ชีวิตไม่เหมือนเดิมแล้วไม่มีหนูดีอีกแล้ว ...ไม่เคยช๊อคอะไรเท่านี้มาก่อน เวลาผ่านไปเดือนกว่าแล้วทุกคืนก่อนหลับยังคงร้องให้ทุกวัน ความรู้สึกเสียใจเหมือนวินาทีแรกที่เสียเค้าไปเลย ไม่เคยทุเลาเบาบางเลย ...เพราะอะไรๆก้อไม่ช่วยได้เลย เจอน้องหมาคนอื่นๆ ก้อน้ำตาไหล ร้องให้เพราะคิดถึงหนูดีของเรา เวลายิ่งนานยิ่งคิดถึงมาก ความโศกเศร้า ความเสียใจก้อยิ่งทวีคูณ...ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร move on ไม่ได้จริงๆ