ช่วยแต่งสี่สุภาพนิทานเรื่องชายพเนจรอกตัญญูหน่อยครับ

เนื้อเรื่อง

ชายสองคนเดินทางพเนจรไปเรื่อยๆ เมื่อพบไม้พุ่มหนึ่ง จึงชวนกันหยุดพักใต้ร่มเงาของพุ่มไม้
ขณะนั้นเป็นเวลาเที่ยงวันมีแดดร้อนจัด ชายคนหนึ่งได้เอนกายลงนอน ใต้เงาไม้พลางแหงนมองดูพุ่มไม้แล้วกล่าวว่า
"ไม้พุ่มนี้ไม่มีผลให้เรากินเลยนะ"
อีกคนก็เอ่ยบ้างว่า
"จริงด้วย ไม้พุ่มนี้ช่างไร้ประโยชน์เสียจริงๆ"