เป็นสิ่งดีทำไมถึงเป็นยากจังคะ

ทำไมกับคนในบ้านถึงหงุดหงิดง่ายกว่าโกรธคนอื่นคะทั้งๆที่เขาดีกับเราที่สุดและเราก็รักเขามาก แล้วทั้งๆที่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรทำไมเรายังทำให้ดีไม่ได้คะ เสียใจมากค่ะ เราหงุดหงิดใส่คนในบ้านบ่อย ตอนเด็กเคยนิสัยดีกว่านี้ความโกรธความอะไรไม่รู้จักหรอก ยิ่งโตทำไมอารมณ์เรามันต้องรุนแรงแบบนี้ด้วยคะ เวลาโกรธพยายามมีสติก็ไม่หายโกรธไม่เห็นจะดีขึ้นเลย อยากให้จิตใจก้าวหน้าขึ้นไวๆเพราะเรารอไม่ได้ กับอารมณ์โกรธก็พยายามรู้คิดมาเป็นปีทำไมไม่พัฒนาขึ้นทำไมไม่เห็นจะเบาลงเลย ทำยังไงดีคะ