"การให้อภัย" แก่ผู้อื่น เปรียบดั่ง การให้ทางสว่าง แก่จิตใจตน (เปรียบเช่นนี้ได้ไหม)

ว่าหรืออารมณ์ลบจากผู้อื่นมาเก็บไปคิด ทั้งที่สำคัญตนว่าเป็นคนฉลาดแต่กลับกลืนกินอารมณ์ที่ชั่ว เปรียบเสมือนจิตใจที่ยังยึดติดอยู่กับโลกธรรม กลัวการด่า การนินทา และยังฝึกฝนจิตไม่มากพอในการให้โดยไม่หวั

ในทางธรรม การเปรียบเทียบนี้เห็นภาพชัดมากครับ ระหว่างการ "ตามดับกิเลสทีละเรื่อง" กับการ "ตัดที่ต้นขั้ว" 1. การไล่ดับไฟทีละดวง (การปฏิบัติที่ปลายเหตุ)เหมือนการคอยระวัง

ความไม่มีตัวตน (อนัตตา) คือการละความเห็นผิดว่ามีตัวตน (สักกายทิฏฐิ) เป็นด่านแรกและหลักสำคัญที่สุดของพระโสดาบัน  โดยพระโสดาบันจะดับความยึดถือว่าร่างกาย ความรู้สึก หรือจิตใจเป็น "เรา"

สงสัยและอยากถามว่าทำไมคนหลายคนถึงคิดว่านั่งสมาธิปฏิบัติธรรมแล้วจะเป็นบ้าคือเน้นปฏิบัติสายฌานหลงเคลิบเคลิ้มไม่มีสติติดนิมิตอย่างเดียว?? ทั้งที่สายพุทธจริงๆคือการเน้นวิปัสสนาตามหลักสติปัฏฐาน4คือเจริญสติ

บทความนี้เป็นเพียงความเข้าใจส่วนหนึ่งที่เกิดจากการมองโลกผ่านกรอบของปรัชญาและคำสอนต่าง ๆ ที่ใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต และคลี่คลายความขับข้องภายในใจของผู้เขียนเอง มิได้ต้องการให้มุ่งยึดต่อในศาสนาใด