ช่วยด้วยค่ะ

เราเป็นเด็กซิ่วค่ะ จริงปีนี้เราติดวิศวะของม.รัฐย่านบางเขน แต่ที่บ้านเขาอยากให้ซิ่วเพราะไม่ใช่คณะที่อยากให้เข้า แรกๆเราก็ไม่ได้อยากซิ่วเลย แต่ก็ยอมซิ่วค่ะเพราะถ้าเรียนบนเงินที่ทางบ้านเขาไม่ได้เต็มใจจะส่งให้เรียนเราคงกดดันมาก ตอนนี้ก็ซิ่วเรียนอยู่บ้านค่ะ ช่วงแรกๆมาก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ตอนนี้มันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เราเป็นคนชอบเรียนตอนกลางคืนค่ะเพราะรู้สึกว่ามันเงียบและมีสมาธิมากกว่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าตอนกลางวันเราไม่ได้เรียนนะคะ เราก็เรียนอยู่ค่ะแต่อาจจะไม่เยอะเท่าช่วงกลางคืน พอเราเรียนดึกเราก็ไม่ได้ตื่นเช้าเท่าที่ควรค่ะ แต่ยายเราต้องการให้เราตื่นเช้าตี5-6โมง บางทีเราตื่นไม่ไหวตื่นไม่ทัน อย่างวันนี้เราตื่น 6.37 น. แกด่าเรา ทะเลาะกันใหญ่โตมากเลยค่ะ และเป็นแบบนี้มาตลอดถ้าเราตื่นสาย หนักสุดคือแกจะกรี๊ดและขว้างของ เป็นคนโมโหร้ายค่ะ นอกจากนี้ยังมีเรื่องอื่น เช่นเรื่องงานบ้าน แกให้เราทำหมดทุกอย่าง ตั้งแต่ทำควาามสะอาดบ้าน ล้างจาน ซักเสื้อผ้าทั้งของยาย ของน้องเรา แล้วก็ของเราค่ะ ถ้าเราทำไม่ครบแกก็จะทะเลาะกับเราอีก บอกว่าเราเห็นแก่ตัว ทำแค่ของตัวเอง เรื่องเพื่อนก็อีกเรื่องค่ะ ด้วยความที่เราซิ่วอยู่บ้านทำให้เราไม่ได้ออกไปไหนเลย นอกจากไปส่งน้องที่โรงเรียน กับเพื่อนก็แทบไม่ได้เจอเลยค่ะ มีแค่ครั้งล่าสุดที่เราไปสอบ ielts สอบเสร็จเพื่อนก็ชวนไปทานข้าว ด้วยความที่เราอยู่ในเมืองพอดี สอบก็เสร็จแล้วด้วย และไม่ได้เจอเพื่อนมานานแล้ว เพื่อนเราเรียนมหาลัยค่ะ ส่วนเราอยู่บ้าน เราเลยขอยายออกไปทานข้าวกับเพื่อน ซึ่งเรารับปากไว้ว่า เรากลับไม่เกิน3ทุ่มแน่นอน เวลาที่ออกไปคือ 18.30 น. ค่ะ โดยเราเตรียมกับข้าวไว้ให้ยายแล้วนะคะ ไม่ได้ปล่อยให้แกหาอะไรทานเองค่ะ แกก็ให้ไป แต่พอกลับมาถึงที่พัก (เรากลับมาถึง2ทุ่มครึ่ง) ยายกลับบอกว่าเราเห็นแก่ตัว ออกไปเที่ยวเล่น ทิ้งให้แกอยู่ในห้องแคบๆคนเดียว แล้วก็สั่งห้ามไม่ให้เราออกไปหาเพื่อนอีก ไม่ให้เราคุยกับเพื่อนเลยด้วยซ้ำค่ะ บอกให้เราเลิกติดต่อไปเลย ซิ่วเรียนอยู่บ้านเราก็หมดไฟอยู่แล้วเพราะมันน่าเบื่อ เจอแต่บรรยากาศเดิมๆ นี่ยายยังสั่งไม่ให้เราออกไปไหนเลยอีก แม้แต่จะออกไปอ่านหนังสือตามคาเฟ่ยังไม่ได้เลยค่ะ อ้อ มีอีกเรื่องนะคะ ยายห้ามไม่ให้เราแต่งหน้าด้วยค่ะ บอกว่าเราแต่งหน้าแต่งตาเหมือนผู้หญิงหากิน ทั้งๆที่เราแค่อยากแต่งให้ตัวเองมั่นใจมากขึ้น แล้วเราก็ไม่เคยทำเรื่องอย่างว่าเลยค่ะ แกยังบอกอีกนะคะว่าถ้าเห็นเราแต่งหน้าอีกแกจะไม่ให้เราเรียนต่อมหาลัยแล้วค่ะ ตอนนี้เราทุกข์กับการอยู่ที่บ้านมาก พอเจอแบบนี้ก็ไม่มีไฟในการเรียนไปอีก มันทรมานไปหมด อยู่บ้านเหมือนอยู่ในคุกเลยค่ะตอนนี้ ทุกคนคิดว่าเราควรต้องทำยังไงให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นคะ หรือวิธีการปรับตัวก็ได้ค่ะ ที่ผ่านมาเราอยู่บ้านแม่เลยไม่ได้เจอยายบ่อย แต่พอมาอยู่ด้วยกันแบบนี้อึดอัดและเหนื่อมากจริงๆค่ะ เพราะนอกจากงานบ้านทุกอย่างที่ต้องรับผิดชอบแล้วเราก็ต้องเรียนให้ทันอีก 

ปล.ที่อยู่กับยายเพราะพ่อแม่เราทำงานต่างจังหวัดค่ะ