ยุคสมัยที่คนกำลังลืมกล้อง แต่ผมก็ยังพอมีเก็บไว้ และพาไปกินร้านขาหมูแถวบุรีรัมย์ (3ก)

วันนี้จังหวะดีๆ เลยนั่งเปิดดูภาพเก่าๆ ก็เลยนึกถึงสมัยสี่ห้าปีก่อน กับปัจจุบัน กล้องที่ติดมากับมือถือพัฒนาจนแทบจะเรียกว่าพกมือถือถ่ายง่ายกว่าเยอะเลย  แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังคงต้องใช้กล้องอยู่  ส่วนตัวผมชื่นชอบกล้องแต่หลังๆ ก็แทบจะไม่ได้ใช้งานแล้วใช้มือถือเสียส่วนใหญ่ ถ้าเป็นอาหารก็มือถือก็เพียงพอเหลือเฟือแล้ว ไปเทียวก็แทบจะไม่เคยพกกล้องไปเลย นอกจากอยากได้ฟิลลิ่งแบบมือหมุนบ้าง หรือบางทริปที่ต้องการภาพดี 







 แต่ผมก็ยังคงเก็บเอาไว้อยู่ แต่บางตัวก็ปล่อยออกไปเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่ Fuji XM1 กล้องตัวแรก หลังยุคกล้องฟิล์มตอนนั้นใช้ Cannon จำรุ่นไม่ได้ แล้วก็มาใช้ APS Nikon  Nuvis เป็นตัวสุดท้ายแล้วก็เลิกไปเลย ฟิล์ม APS มาแว๊บเดียวเหมือนผ่านมาแล้วผ่านไปเป็นช่วงรอยต่อระหว่างฟิล์มกับดิจิตอล 




ยังคงเก็บ XM1 ไว้ใช้กับเลนส์ Kit ที่ติดมา แต่มันไม่มี Viewfinder ทำให้คนเริ่มอายุเยอะๆ แบบผมมองไม่ถนัด เอาไปติดกับ เลน์มือหมุนก็อาจจะมองลำบากสักหน่อย แต่ก็ยังใช้งานได้ เหลือเก็บไว้ตัวเดียว นอกนั้น XT2 XE3 ส่งต่อไปหมดแล้ว  ก็ได้แค่คาดหวังว่าในอนาคตก็อยากได้ X100 เก็บไว้สักตัวก็คงดี เห็นราคาแล้ว อิจฉาคนซื้อสมัยสองปีก่อนจริงๆ ภาพทุกภาพมันคือความทรงจำคุณภาพของภาพในวันนั้น มาดูในวันนี้ 10 ปีผ่านไป ก็ยังทำให้เรานึกถึงวันนั้นได้เป็นอย่างดี บางความทรงจำที่ลืมไป แต่มาเจอภาพทำให้เรายิ้มได้ มีความสุข หรือเศร้าไปกับมันได้  บางภาพผมก็ยังนึกถึงอยู่เสมอ
เคยพาลูกสาวไปซื้อกล้อง Instax 5 ปีก่อน ทุกวันนี้ก็ยังเก็บไว้ ปัจจุบันงานกล้องก็ไม่มีแล้ว

เก็บไว้ใน Cloud นานๆ เปิดมาเจอทีก็รู้สึกอีกแบบ

ภาพนี้เปิดมาเจอแล้วก็น้ำตาซึม หมาที่เลี้ยงไว้ ตอนนั้นลูกยังเล็กเลยไม่ได้ใส่ใจให้เต็ม 100 สุดท้ายหลุดออกวันฝนตกแล้วเจอเสียงฟ้าหายออกไปจากบ้านเลย ยังนึกเสียใจจนทุกวันนี้ 

  
 
ไหนๆ ก็พาไปกินขาหมู 3 ก แถวบุรีรัมย์ ร้านนี้พนักงานในโรงแรมแถวๆ นั้นเค้าแนะนำว่า ร้านนี้คือร้านอร่อย และให้ลองไปดู
ร้านเหมือนจะอยู่ในทาวน์เฮ้าส์ แต่ผมไปพักใหญ่แล้ว ก็เลยไม่รู้ว่าปัจจุบันขยับขยายไปหรือยัง  แต่ร้านนี้ต้องเข้าไปทางข้างหลังร้าน
 
  
ร้านไม่ได้มีนั่งให้ทานที่ร้าน แต่เค้าตักมาให้ชิมดูที่ร้าน  ก็ไม่ผิดหวังจริงๆ  และไม่ได้มีกลิ่นยาจีนหนักๆ  ซื้อกลับบ้านมาชลบุรี