สวัสดีค่ะ คือเราอยากจะแก้นิสัยด้านนี้ตัวเองมากแต่ไม่สามารถทำได้สักที
ขอเกริ่นก่อนเลยนะคะ คือแต่ตั้งช่วงโควิดมาเจอแต่เรื่องผิดหวัง ทุกคนก็คงรู้ดีว่าสถานการณ์นั้นมันเกิดอะไรขึ้น
ส่วนของทางเราไม่ค่อยจะสนิทสนมกับครอบครัวมากสักเท่าไหร่ ยิ่งกับเฉพาะคนเป็นแม่ เพราะแม่ต้องออกไปหางานทำต้องออกไปเลี้ยงดูตัวเองข้างนอกบ้าน มันเป็นเหตุที่ทำให้เรากับเขาเริ่มจะออกห่างไม่สนิทสนมยิ่งกว่าเดิม แถมเดือนนึงเจอกันเพียงแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นค่ะ พอช่วงหลัง ๆ จากนั้นมาทางบ้านก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ พ่อต้องขายรถที่เอาไว้ทำมาหาการคันหนึ่ง มันยิ่งทำให้สภาพการเงินบ้านตกต่ำอย่างช่วยไม่ได้ แต่เราก็เข้าใจเขา พยายามเก็บเงินเอาไว้จะไม่ได้ลำบาก แต่ชีวิตมันก็เริ่มแย่ขึ้นตอนที่รู้ว่าแม่เป็นมะเร็ง มะเร็งระยะที่ 3 เมื่อช่วงต้นเดือนธันวาคมปีที่แล้ว พอรู้แบบนั้นแทนที่เราจะเสียใจ กับ เป็นเราเฉย ๆ ซะงั้นเลยค่ะ TT คือใจจริงมันก็เศร้านิด ๆ นะคะ แต่เหมือนอารมณ์มันตายด้านไปเลย ตอนที่รู้ตอนนั้นเราไม่เศร้า เราไม่ร้องไห้อะไรเลย เราคิดว่ามันก็ยังมีโอกาสหาย แล้วแม่ก็ได้ไปรักษาตัวที่จังหวัดพิษณุโลกเป็นเวลาได้ 4-5 เดือนค่ะ แต่ทว่าโชคร้ายมาก ๆ แบบเห้อ แม่เรามีเนื้อก้อนมะเร็งใกล้ ๆ กับเส้นเลือดใหญ่มันเลยไม่ปลอดภัยที่จะผ่าเหมือนหมอเขาว่ามาแบบนี้นะคะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน แม่เขาก็เลยได้ทำคีโม 4-5 ครั้ง แต่แทนที่มันจะดีขึ้นก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ ตอนนี้แม่ต้องเจาะสายอาหารหน้าท้อง แถมแทนที่จะเบาลงตอนนี้แม่เป็นมะเร็งระยะที่ 4 แทน ซึ่งเราก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว แม่เขาก็ตัดสินใจเลิกทำคีโมแล้ว เพราะเขาก็คงเหนื่อยตอนทำคีโมเหมือนกัน เราเห็นเราก็ยังท้อเลยตอนที่เขาต้องทำคีโมเพราะมันทรมาณ
แล้วเรื่องที่เราไม่คิดว่าจะเจอก็พอมีบ้าง
เพื่อนสนิทเราเสีย ตอนช่วงปีใหม่ ประจวบกับที่เรารู้ว่าแม่เขาเป็นมะเร็งเหมือนกัน
เราสอบไม่ติดมหาลัย
เราสอบเทียบกว่าจะจบก็เดือนที่ 6 เพราะด้วยที่ทางบ้านเขาไม่ค่อยมีเงินให้เราสอบ
เครื่องมือที่เราเอาไว้ใช้เรียนเสีย เครื่องมือที่เราเก็บเงินเองหลายเดือน
โดนญาติฝั่งแม่ กดดันเกินไป ตอนที่เราต้องไปอยู่เฝ้าแม่ที่ต่างจังหวัด เราต้องสลับมาอยู่บ้านแม่ สลับกับไปโรงพยาบาลทุกวัน เราจำได้เลยว่าเวลาที่เราอยู่บ้านแม่เรามีแต่ความรู้สึกด้านลบ ทุกคนไม่รู้จะมาอะไรกับเราเหมือนกัน ทุกคนกดดัน ทุกคนพูดเหมือนเราผิดมาก ยายเราก็ด่าเราเช้าเย็น ด่าแบบหยาบคายทั้งที่เรื่องบางเรื่องเราไม่ได้ผิดขนาดนั้น เขาด่าเขาว่าเราเหมือนเราไปฆ่าใครตาย อทิเช่นแบบ เราเป็นคนกินแต่กับข้าว กินข้าวน้อย เรื่องนี้เราก็โดนด่าจะเป็นจะตาย คือเรารับไม่ได้อะค่ะ เพราะแบบเขาด่าเราหยาบ ๆ เลย แล้วก็หลายเรื่อง เราทนไม่ไหวก็โทรไประบายกับพ่อ เขาดูเหมือนจะช่วยเรา เขาก็ไปคุยกับยายให้ แต่ว่าเหมือนจะดีนะคะ ก็ไม่เขาด่าว่าเราสำออย กะแดะ ด่าว่าจะไปฟ้องพ่อ จะไปพูดอะไรแบบนั้นทำไม แล้วก็มีอีกวันนึง วันที่เราฟิวขาด
เราตื่นประมาณเจ็ดโมงกว่า ๆ แต่เราเป็นคนขี้เซา เขาก็มาปลุกเราก็เออ ๆ รีบเดินลงไปแต่เท้าเราหนักไปหน่อย เดินเสียงดังเพราะมันเป็นพื้นไม้ อันนี้เราก็เข้าใจนะคะ ว่าเราผิดจริง ๆ เราก็ยอมรับ แต่เขาก็เดินมาด่าเรา เขาด่าแบบไม่หยุดเลยประมาณ 10 นาทีได้ เราก็เริ่มไม่โอเคละ เลยคิดว่าจะรีบออกจากบ้านไปสงบสติอารมณ์ แต่ว่าเขารู้แบบนั้นก็จะเดินถือไม่กวาดมาตีเรา เราก็เลยทนไม่ไหวอัดอั้นมานาน ก็แบบ กรี๊ดปรี๊ดแตก ร้องไห้พูดระบายทุกอย่างออกมา เราก็เขวี้ยงหูฟัง ไอแพดลงพื้น นั้นแหละค่ะทำไมถึงพัง TT (ทำทำไม) แล้วเราก็รีบไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก เออแล้วเราก็พึ่งคึดออกอีกเรื่องค่ะ เราโดนเขาว่าเพราะเราแค่ตื่นเราจะล้างหน้าทามอยกันแดด กับ ตอนเย็นที่เราจะล้างหน้าถ้ามอยแค่นั้นอะค่ะ เขาก็มาว่าเราเป็นผู้ชายสำอางค์ตุ้งติ้ง เป็นตุ๊ดน่าอายชาวบ้านเขา แบบเขาบอกว่าเขาอายมาก แล้วก็ย้อนไปตอนที่นี่ย้อมผมสีทองเหมือนกันค่ะ เขาก็พูด ๆ ว่ามันน่าอายมันอะไรมากแค่ไหน ไม่ภูมิใจอะไรกับเรา
แล้วก็พึ่งคิดอีกเรื่องได้ตอนพิมพ์เหมือนกันค่ะ 555 เราโดนเขากรอกหูว่าเราทำตัวเหมือนขอทานทุก ๆ วัน โดนจนเราไม่กล้ารับอะไรใคร เราไม่กล้าทำอะไรเลย เวลาที่เรารับเงินจากใครเราก็รู้สึกผิด เราเจอเรื่องแบบด้านบนทุก ๆ เดือน ทุก ๆ วัน จนตอนนี้ไม่กล้าไปเจอหน้า ไม่อยากจะคุยกับเขา แล้วอะค่ะ
แล้วเราก็อายุ 18 ได้ไม่กี่เดือนเอง เรายังไม่ทันได้ทำอะไรเลย เราเจอแต่เรื่องแบบนี้ ปกติแต่ก็นอนเราก็ใช้ชีวิตมีความสุขดี พอหลังจากโควิดมานี้เหมือนระเบิดลงตู้ม ยิ่งตอนต้นปีจนถึงตอนนี้อยากจะกรี๊ด เออแล้วก็ชีวิตเรามักจะชอบมาอิจฉาคนอื่นตลอดเลย เวลาดูคลิปเลื่อนผ่านอะไรเราเห็นคนอื่นมีความสุขเราก็จะแบบทำไมชีวิตเราถึงไม่เป็นแบบนี้บ้าง ซึ่งก็รู้แหละค่ะว่าไม่ค่อยจะคิดอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่เราอดคิดไม่ได้เลย ทุก ๆ วันนี้ก็ได้แต่เขียนนิยายฮีลใจตัวเอง เล่นเกมคอยฟังเพลงแก้เครียดไปบ้าง อีกแล้ววว เราพึ่งคึดอะไรออก พ่อกับแม่เขาชอบพูดอะไรด้านลบ ๆ ใส่เรา เมื่อไม่กี่วันก่อนใช่มั้ยคะ เราพึ่งกลับจากบ้านเพื่อนเรามีมู้ดอ่ารมณ์ดีมาก คิดอะไรเยอะแยะมีกำลังทำนู้นทำนี้ แต่พอกลับบ้านมาเจอกับแม่พอดี แม่เขาก็พูดอะไรลบ ๆ ใส่ จากกำลังใจที่มีมันหายไปหมดเลยค่ะ เรานิ่ง ปวดใจ ไม่มีแรงเลย TT
ขอบคุณสำหรับคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ เราอาจจะไม่ได้เรียบเรียงอะไรมาก ไม่ได้ตรวจคำผิดไม่ได้เช็คอะไรมาก ถ้าทุกคนอ่านไม่ค่อยเข้าใจเราขอโทษนะคะ แล้วเราก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่านั่งพิมพ์นานขนาดนี้ พิมพ์ข้อความได้ประมาณ 4514 ข้อความเลย 5555
ระบายเฉย ๆ ค่ะตามสไตล์
ขอเกริ่นก่อนเลยนะคะ คือแต่ตั้งช่วงโควิดมาเจอแต่เรื่องผิดหวัง ทุกคนก็คงรู้ดีว่าสถานการณ์นั้นมันเกิดอะไรขึ้น
ส่วนของทางเราไม่ค่อยจะสนิทสนมกับครอบครัวมากสักเท่าไหร่ ยิ่งกับเฉพาะคนเป็นแม่ เพราะแม่ต้องออกไปหางานทำต้องออกไปเลี้ยงดูตัวเองข้างนอกบ้าน มันเป็นเหตุที่ทำให้เรากับเขาเริ่มจะออกห่างไม่สนิทสนมยิ่งกว่าเดิม แถมเดือนนึงเจอกันเพียงแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นค่ะ พอช่วงหลัง ๆ จากนั้นมาทางบ้านก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ พ่อต้องขายรถที่เอาไว้ทำมาหาการคันหนึ่ง มันยิ่งทำให้สภาพการเงินบ้านตกต่ำอย่างช่วยไม่ได้ แต่เราก็เข้าใจเขา พยายามเก็บเงินเอาไว้จะไม่ได้ลำบาก แต่ชีวิตมันก็เริ่มแย่ขึ้นตอนที่รู้ว่าแม่เป็นมะเร็ง มะเร็งระยะที่ 3 เมื่อช่วงต้นเดือนธันวาคมปีที่แล้ว พอรู้แบบนั้นแทนที่เราจะเสียใจ กับ เป็นเราเฉย ๆ ซะงั้นเลยค่ะ TT คือใจจริงมันก็เศร้านิด ๆ นะคะ แต่เหมือนอารมณ์มันตายด้านไปเลย ตอนที่รู้ตอนนั้นเราไม่เศร้า เราไม่ร้องไห้อะไรเลย เราคิดว่ามันก็ยังมีโอกาสหาย แล้วแม่ก็ได้ไปรักษาตัวที่จังหวัดพิษณุโลกเป็นเวลาได้ 4-5 เดือนค่ะ แต่ทว่าโชคร้ายมาก ๆ แบบเห้อ แม่เรามีเนื้อก้อนมะเร็งใกล้ ๆ กับเส้นเลือดใหญ่มันเลยไม่ปลอดภัยที่จะผ่าเหมือนหมอเขาว่ามาแบบนี้นะคะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน แม่เขาก็เลยได้ทำคีโม 4-5 ครั้ง แต่แทนที่มันจะดีขึ้นก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ ตอนนี้แม่ต้องเจาะสายอาหารหน้าท้อง แถมแทนที่จะเบาลงตอนนี้แม่เป็นมะเร็งระยะที่ 4 แทน ซึ่งเราก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว แม่เขาก็ตัดสินใจเลิกทำคีโมแล้ว เพราะเขาก็คงเหนื่อยตอนทำคีโมเหมือนกัน เราเห็นเราก็ยังท้อเลยตอนที่เขาต้องทำคีโมเพราะมันทรมาณ
แล้วเรื่องที่เราไม่คิดว่าจะเจอก็พอมีบ้าง
เพื่อนสนิทเราเสีย ตอนช่วงปีใหม่ ประจวบกับที่เรารู้ว่าแม่เขาเป็นมะเร็งเหมือนกัน
เราสอบไม่ติดมหาลัย
เราสอบเทียบกว่าจะจบก็เดือนที่ 6 เพราะด้วยที่ทางบ้านเขาไม่ค่อยมีเงินให้เราสอบ
เครื่องมือที่เราเอาไว้ใช้เรียนเสีย เครื่องมือที่เราเก็บเงินเองหลายเดือน
โดนญาติฝั่งแม่ กดดันเกินไป ตอนที่เราต้องไปอยู่เฝ้าแม่ที่ต่างจังหวัด เราต้องสลับมาอยู่บ้านแม่ สลับกับไปโรงพยาบาลทุกวัน เราจำได้เลยว่าเวลาที่เราอยู่บ้านแม่เรามีแต่ความรู้สึกด้านลบ ทุกคนไม่รู้จะมาอะไรกับเราเหมือนกัน ทุกคนกดดัน ทุกคนพูดเหมือนเราผิดมาก ยายเราก็ด่าเราเช้าเย็น ด่าแบบหยาบคายทั้งที่เรื่องบางเรื่องเราไม่ได้ผิดขนาดนั้น เขาด่าเขาว่าเราเหมือนเราไปฆ่าใครตาย อทิเช่นแบบ เราเป็นคนกินแต่กับข้าว กินข้าวน้อย เรื่องนี้เราก็โดนด่าจะเป็นจะตาย คือเรารับไม่ได้อะค่ะ เพราะแบบเขาด่าเราหยาบ ๆ เลย แล้วก็หลายเรื่อง เราทนไม่ไหวก็โทรไประบายกับพ่อ เขาดูเหมือนจะช่วยเรา เขาก็ไปคุยกับยายให้ แต่ว่าเหมือนจะดีนะคะ ก็ไม่เขาด่าว่าเราสำออย กะแดะ ด่าว่าจะไปฟ้องพ่อ จะไปพูดอะไรแบบนั้นทำไม แล้วก็มีอีกวันนึง วันที่เราฟิวขาด
เราตื่นประมาณเจ็ดโมงกว่า ๆ แต่เราเป็นคนขี้เซา เขาก็มาปลุกเราก็เออ ๆ รีบเดินลงไปแต่เท้าเราหนักไปหน่อย เดินเสียงดังเพราะมันเป็นพื้นไม้ อันนี้เราก็เข้าใจนะคะ ว่าเราผิดจริง ๆ เราก็ยอมรับ แต่เขาก็เดินมาด่าเรา เขาด่าแบบไม่หยุดเลยประมาณ 10 นาทีได้ เราก็เริ่มไม่โอเคละ เลยคิดว่าจะรีบออกจากบ้านไปสงบสติอารมณ์ แต่ว่าเขารู้แบบนั้นก็จะเดินถือไม่กวาดมาตีเรา เราก็เลยทนไม่ไหวอัดอั้นมานาน ก็แบบ กรี๊ดปรี๊ดแตก ร้องไห้พูดระบายทุกอย่างออกมา เราก็เขวี้ยงหูฟัง ไอแพดลงพื้น นั้นแหละค่ะทำไมถึงพัง TT (ทำทำไม) แล้วเราก็รีบไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก เออแล้วเราก็พึ่งคึดออกอีกเรื่องค่ะ เราโดนเขาว่าเพราะเราแค่ตื่นเราจะล้างหน้าทามอยกันแดด กับ ตอนเย็นที่เราจะล้างหน้าถ้ามอยแค่นั้นอะค่ะ เขาก็มาว่าเราเป็นผู้ชายสำอางค์ตุ้งติ้ง เป็นตุ๊ดน่าอายชาวบ้านเขา แบบเขาบอกว่าเขาอายมาก แล้วก็ย้อนไปตอนที่นี่ย้อมผมสีทองเหมือนกันค่ะ เขาก็พูด ๆ ว่ามันน่าอายมันอะไรมากแค่ไหน ไม่ภูมิใจอะไรกับเรา
แล้วก็พึ่งคิดอีกเรื่องได้ตอนพิมพ์เหมือนกันค่ะ 555 เราโดนเขากรอกหูว่าเราทำตัวเหมือนขอทานทุก ๆ วัน โดนจนเราไม่กล้ารับอะไรใคร เราไม่กล้าทำอะไรเลย เวลาที่เรารับเงินจากใครเราก็รู้สึกผิด เราเจอเรื่องแบบด้านบนทุก ๆ เดือน ทุก ๆ วัน จนตอนนี้ไม่กล้าไปเจอหน้า ไม่อยากจะคุยกับเขา แล้วอะค่ะ
แล้วเราก็อายุ 18 ได้ไม่กี่เดือนเอง เรายังไม่ทันได้ทำอะไรเลย เราเจอแต่เรื่องแบบนี้ ปกติแต่ก็นอนเราก็ใช้ชีวิตมีความสุขดี พอหลังจากโควิดมานี้เหมือนระเบิดลงตู้ม ยิ่งตอนต้นปีจนถึงตอนนี้อยากจะกรี๊ด เออแล้วก็ชีวิตเรามักจะชอบมาอิจฉาคนอื่นตลอดเลย เวลาดูคลิปเลื่อนผ่านอะไรเราเห็นคนอื่นมีความสุขเราก็จะแบบทำไมชีวิตเราถึงไม่เป็นแบบนี้บ้าง ซึ่งก็รู้แหละค่ะว่าไม่ค่อยจะคิดอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่เราอดคิดไม่ได้เลย ทุก ๆ วันนี้ก็ได้แต่เขียนนิยายฮีลใจตัวเอง เล่นเกมคอยฟังเพลงแก้เครียดไปบ้าง อีกแล้ววว เราพึ่งคึดอะไรออก พ่อกับแม่เขาชอบพูดอะไรด้านลบ ๆ ใส่เรา เมื่อไม่กี่วันก่อนใช่มั้ยคะ เราพึ่งกลับจากบ้านเพื่อนเรามีมู้ดอ่ารมณ์ดีมาก คิดอะไรเยอะแยะมีกำลังทำนู้นทำนี้ แต่พอกลับบ้านมาเจอกับแม่พอดี แม่เขาก็พูดอะไรลบ ๆ ใส่ จากกำลังใจที่มีมันหายไปหมดเลยค่ะ เรานิ่ง ปวดใจ ไม่มีแรงเลย TT
ขอบคุณสำหรับคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ เราอาจจะไม่ได้เรียบเรียงอะไรมาก ไม่ได้ตรวจคำผิดไม่ได้เช็คอะไรมาก ถ้าทุกคนอ่านไม่ค่อยเข้าใจเราขอโทษนะคะ แล้วเราก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่านั่งพิมพ์นานขนาดนี้ พิมพ์ข้อความได้ประมาณ 4514 ข้อความเลย 5555