เหนื่อยว่ามั้ยครับคำว่าน้องยังไม่โตพึ่งพาตัวเองไม่ได้ กับคำที่แม่พูด

ตั้งแต่พ่อเสียมาผมอดทนทุกข์ใจกับการกระทำของน้องมาเป็นระยะเวลาที่นานมากพอสมควรตั้งแต่ลางานออกจากงานกลับมาอยู่บ้านกับแม่พร้อมภรรยาและลูกแม่ซึ่งเกษียณราชการครูแล้วพฤติกรรมของผู้เป็นน้องเรียกได้ว่าเกิดมาทำไมก็ไม่รู้ไม่รู้จักโตจนตอนนี้อายุ 41 แล้วส่วนผม 43 แม่ผม 67 ย่าง 68 แกยังรักและดูแลน้องที่ติดยาและติดคุกมาแล้ว 2 ครั้งรวมกันเกือบ 10 ปี แล้วล่าสุดพึ่งโดนจับยาบ้าอีก 600 เม็ดแต่แม่ช่วยไว้เอาที่ดินไปขายเพื่อนำเงินไปให้ตำรวจที่เรียก 1 แสนบาทเราๆก็รู้กันดีสังคมไทย ดีหน่อยที่ผมขอแยกบ้านขอเป็นหนี้ดีกว่าอยู่ร่วมบ้านเดียวกันและสงสารเมียและลูกแต่บ้านก็ติดกันและเห็นพฤติกรรมทุกอย่างของน้องชายและก็บอกแม่แม่ก็ไม่เชื่อถึงจะรู้ดีก็ตามว่านิสัยของลูกคนเล็กเป็นยังไงแกก็ยอมได้หมดใครว่าก็โดนดุตามและแม่ก็อีกนึงพอมีเงินขายที่ขายนาน้องๆฝั่งแม่ก็จะมาหาเกาะจนแกเงินหมดแล้วก็ไป พอมีเงินขายที่ขายทางก็มาใหม่ ผมลูกชายคนโตและเมียกับถูกต่อว่าและถูกใส่ร้ายเป็นประจำแม้แต่หลานแกก็ไม่ได้ใส่ใจเหมือนกับลูกชายคนเล็กของแก สิ่งที่อยากบอกว่าครอบครัวไม่มีใครหรอกที่รักลูกเท่ากันแม่ลูกอีกคนจะเสียสละมากแค่ไหนถ้าไม่เป็นที่รักก็คงไม่รักอยู่ดี แม้คนที่ไม่ดีแต่ได้รักก็รักมากจนยอมว่าอะไรผิดอะไรถูก และที่สำคัญผมก็ตัดสินใจมีลูกแค่คนเดียวและเราก็อยู่ห่างๆดูห่างๆแค่นั้นพอผมเชื่อว่าทุกคนมีเวลาของมันอยู่ และเชื่ออยู่เสมอทำแบบไหนได้แบบนั้น ผมมีความสุขที่ได้มีครอบครัว ไม่ใช่ผมเป็นคนดีหรอกผมก็เกเรตามวัยมาก่อนพอทำงานมีครอบครัวผมก็เลิกเกเรเพราะถึงจุดต้องหยุด แค่อยากบอกว่าผมแค่ไม่เข้าใจในตัวแม่ผมแค่นั้น..........หมายเหตุ  พอแม่รังแกฉันแค่ผมกลัวอย่างเดียวถ้าเขาไม่มีแม่แล้วเขาจะใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างไรแม้แต่กางเกงในแม่ยังต้องซื้อให้ใส่และซักผ้าให้เหมือนตอนเด็กๆ