คิดยังไงกับคนไม่มีลูก?

ก่อนอื่นเราต้องขอบอกอายุเราก่อนเลยนะคะ ตอนนี้เราอายุ32 ปีแล้ว  แต่งงานแล้ว เราไม่อยากมีลูก แต่แฟนอยากมี เคยจะเลิกกันแล้ว เรานี้แหละเป็นรนที่จะทอยออกมา เพราะเราก็คิดว่าเราเห็นแก่ตัวเหมือนกัน  เรากับแฟนไม่ได้คุยกันสักพัก และอยู่ดีๆแฟนเราโทรมาว่า ไม่มีก็ได้ มาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม อ่ะเราก็มา แต่เราทั้งคู่เป็นคู่รักที่ไม่มีอะไรที่ต้องเก็บเป็นความทรงจำดีๆเลย อยู่ไปวันๆ  ตัดมาเรื่องลูกอีกนะคะ ซึ่งเรามองคนรอบข้าง เพื่อนรุ่นเดียวกัน หรือแม้กระทั้งรุ่นน้อง ต่างคนก็มีลูกกันหมดแล้ว และทุกครั้งที่เรกลับบ้าน หลายคนชอบถามเราว่าเมื่อไรจะมีน้อง ***อาจเป็นคำถามที่ชวนคุยล่ะมั้ง? เราก็ตอบตามมารยาทว่า=ไม่มาสักทีเลย...ปล่อยนานแล้วจ้า 55555พยายามตอบให้ดูดี***แต่ความจริงคือเราไม่อยากมี ไม่อยากมีลูกเลย  เรามีมุมความคิดว่าหากมีลูก ภาระต่างๆนานา เหนื่อย และปัญหาต่างๆ สังคม การเงิน งาน เยอะเยอะมาก เกรงว่าจะเกิดปัญหาขึ้น เราคิดว่าชาตินี้เราจะไม่มีลูก การมีลูกมันเหนื่อย เราสังเกตเพื่อนร่วมงาน เวลาเขามีลูกเรามีมุมความคิดว่าการทำงานเขาจะลดน้อยลด อยากให้ทุกคนคิดภาพตามนะคะ เราทำงานในองค์กรหนึ่งเป็นงานรับราชการ หลายคนต้องมาประชุมและเตรียมงาน และเวลามีงานอะไรที่ต้องทำรวมกัน คนที่มีลูกเขามักจะปลีกตัวออกไปก่อน และเราต้องนั่งทำงานต่อไปจนเสร็จ แบบนี้หลายต่อหลายรอบ ไม่เป็นไรพยายามเข้าใจพี่เขา เราก็เลยอยากถามเพื่อนๆว่า มีลูกกับไม่มีลูก ชั่งน้ำหนักแล้วอันไหนดีกว่ากันคะ