ช่วยแปลมหาเวสสันดรชาดกบทนี้หน่อยค่ะ???

อิอิ

แต่ย่างเหยียบกรอบก็เหลียวหลัง  พระโสตฟังให้วาดแว่วว่าสำเนียงเสียงพระแก้วเจ้าบ่นอยู่งึม ๆ  พุ่มไม้ครึ้มเป็นเงา ๆ ชะโงกเงื้อม  พระเนตรเธอแลเหลือบให้ลายเลื่อม

หนูต้องแต่งโคลงสี่ส่งครูเกี่ยวกับมหาเวสสันดรชาดก ถูๆไถได้แค่นี้แหละค่ะ😭 ครั้นนางแสวงหมากไม้ พนาลัย  กลับลับเหลือมาลัย แค่ร้อย  สังหรณ์แปลกพลัดไกล ลูกห่าง  เร่งรุดแข่งแสงคล้อย ลับฟ้าลา

ใครที่สามารถถอดคำประพันธ์ได้ ช่วยหน่อยค่ะ T^T ถอดตอนแรกเลยอ่ะค่ะถึง ราชปุตฺตี ค่ะ #ขอบคุณมากๆนะคะ >/\<

นางก็เสด็จครรไลล่วงตำบล เที่ยวค้นหาพระลูกตามลำเนาเนินป่า ทุกสุมทุมพุ่มพฤกษาป่าสูงยูงยางใหญ่ไพรระหง พนัสแดนดงเย็นยะเยือก เงียบสงัดเหงา ได้ยินแต่เสียงดุเหว่า ละเมอร้องก้องพนาเวส

ยโส กลาหล อันว่าโกละหลนันได้แปลงลี้สัยแกล้งปาปา รญญา เมาะ เวสฺสนตเสน อันพระพาหุกรรมาธิอธาจาไปแสวงอินทรีย์ ทรงบำเพ็ญพิโยโพธิสมภาร ด้วยตบะอานุภาพโพธิสัตว์ เป็นพิเศษในวันบรรพชารวมแสนปี ยโส โกลาหล กับบิดา